หวนคืนชะตาคุณหนูใหญ่ตระกูลหลัก - 24 ปั่นถูกชิง
24 ปั่นถูกชิง
ลิ้นเลียงนั้น เด็กสาวในชุดอาภรณ์สีน้ําเงินก็พุ่งเข้ามา คว้าปิ่นไม้ในมือ จ้าวเย่อหรันไปอย่างไม่เกรงใจ ถัดมา หญิงสาวในชุดแพรบางสีเหลืองอ่อนก็ ปรากฏกายตามหลัง นางงดงามจับตา คิ้วเรียวอ่อนโค้ง ดวงตาอัลมอนด์ วาวประหนึ่งหยดน้ําใส ขนตางอนยาวดุจพัด ผิวขาวเนียนดังหิมะแรก เหมันต์ จมูกเล็กได้รูป ริมฝีปากชมพูระเรื่อแตะแป้งบางเบา เรือนร่างภายใต้
ผ้าแพรสีเหลืองอ่อนอ่อนช้อยงดงาม
กล่าวได้ว่า โฉมสะคราญผู้นี้มิได้ด้อยไปกว่าจ้าวเย่อเหริน ผู้ได้รับ ฉายา “หนึ่งในสี่สาวงามแห่งเมืองหลวง” เลยแม้แต่น้อย เพียงแต่เสน่ห์ต่าง กัน จ้าวเย่อเหรินนั้นสว่างสดใสดั่งแสงตะวัน ส่วนหญิงตรงหน้ากลับสูงศักดิ์ สง่า ดั่งดอกโบตั๋นกลางสวนหลวง น่าเสียดาย… แววตาที่ฉายแววครอบครอง และแย่งชิง กลับทําลายความงามนั้นเสียสิ้น เห็นชัดว่าคนที่เอ่ยปากขอปิ่น เมื่อครู่ ก็คือนาง
“พวกเจ้าหาเช่นนี้ได้อย่างไร!”
หลงเอ๋อร์โกรธจัด เมื่อเห็นปืนในมือคุณหนูถูกฉวยไป
“คุณหนูของบ้าดูไว้ก่อน เหตุใดจึงแย่งไปเช่นนี้!”
สาวใช้อาภรณ์สีน้ําเงินไม่ยอมอ่อนข้อ
“พูดอะไรเล่า ปิ่นนี้มีชื่อคุณหนูเจ้าสลักไว้หรือ? อีกอย่าง พวกเจ้ายังมี ได้จ่ายเงิน แล้วเหตุใดพวกเราจะซื้อไม่ได้?”
“เจ้า!”
หลงเอ๋อร์หน้าร้อนผ่าว พูดไม่ออก
“เจ้าทําไม? ข้าพูดผิดตรงไหน?”
สาวใช้อาภรณ์สีน้ําเงิน ยิ่งทําท่าเยาะเย้ย หลงเอ๋อร์เดือดดาลจนแทบ
ระเบิด ยังคิดจะเถียงต่อ
“พอเถิด หลงเอ๋อร์”
จ้าวเย่อหรันเอ่ยเสียงเรียบ หญิงชุดเหลืองมิได้สนใจหลงเอ๋อร์เลย
นางรับปั่นจากมือสาวใช้ แล้วหันไปยังพ่อค้า
“ห้าตําลึงเงิน ปิ่นนี้ข้าจะเอา”
“ได้เลยคุณหนู ท่านช่างมีสายตาเลิศล้ํา!”
พ่อค้ายิ้มกว้างจนตาหยี เดิมปืนไม้นี้ขายเพียงหนึ่งตําลึงก็ได้กําไรมาก แล้ว บัดนี้ได้ถึงห้าตําลึง ย่อมไม่มีเหตุผลจะปฏิเสธ แม้คุณหนูอีกคนจะหยิบ ดูก่อน แต่ของใครให้ราคาสูงกว่า เขาย่อมเลือกเงินเป็นใหญ่
“คนเช่นเจ้าช่างหน้าเงินเสียจริง!”
หลงเอ๋อร์โกรธจนมือสั่น
“คุณหนูของข้าดูไว้ก่อนแท้ ๆ เหตุใดจึงขายให้นาง!”
“ยายให้คุณหนูบ้าแล้วอย่างไร?”
สาวใช้อาภรณ์สีน้ําเงินยิ้มเยาะ
“พวกเจ้ายังมิได้จ่ายเงินมิใช่หรือ? จะไม่ซื้อก็อย่าขวางคนอื่นซื้อสิ!”
“พวกเรากําลังจะจ่ายแล้ว!”
“ก็ยังไม่ได้จ่ายอยู่”
สาวใช้อาภรณ์สีน้ําเงินหัวเราะหยัน
“ยิ่งไปกว่านั้น พวกเรายอมจ่ายแพงกว่าถึงห้าเท่า จะไม่ให้พ่อค้าหา
เงินเพิ่มหรือ?”
“ปิงเอ๋อร์”
หญิงสาวชุดเหลืองเอ่ยเสียงเย็น
“อย่าเสียเวลาพูดมาก จ่ายเงินเถิด”
ท่าทีเย็นชานั้นยิ่งทําให้หลงเอ๋อร์เดือดจัด
“พวกเจ้ารังแกกันเกินไปแล้ว!”
หญิงสาวชุดเหลืองยังคงไม่สนใจหลงเอ๋อร์ หากแต่หันมามอง
จ้าวเย่อหรันโดยตรง
“แล้วเจ้าว่าอย่างไร?”
แท้จริงแล้ว นางมิได้เห็นว่าปิ่นไม้นี้มีค่าพิเศษอันใด ปิ่นยองนางมีมาก
มาย ทุกชิ้นล้วนล้ําค่าและประณีตกว่านี้หลายเท่า แต่…. นางเพียงต้องการ แย่งมันจากมือหญิงตรงหน้า เมื่อครู่ สายตาของบุรุษผู้นั้นตกอยู่บนหญิงผู้ นี้ และนาง ไม่ชอบใจ เมื่อรู้ว่าหญิงตรงหน้าชื่นชอบปิ่นนี้ นางยิ่งต้องแย่งไป เพื่อให้อีกฝ่ายรู้ว่า สิ่งใดที่นางหมายตา จะต้องเป็นของนางเท่านั้น
ให้!”
“ในเมื่อคุณหนูท่านนี้ชอบ ก็เชิญเถิด”
จ้าวเข่อหรันยิ้มบาง สีหน้าไม่ทุกข์ร้อน ราวกับมิได้ใส่ใจแม้แต่น้อย
“หลงเอ๋อร์ ไปกันเถิด”
ท่าทีไม่ยี่หระนั้น กลับทําให้หญิงสาวชุดเหลืองหน้าตึง
“เจ้าหมายความว่า เจ้าจะ “ยกให้ ข้าหรือ? ข้าไม่ต้องการให้เจ้านายก
กล่าวจบ นางยื่นมือขวางทาง จ้าวเย่อหรันยิ้มสุภาพ
“คุณหนูท่านนี้เข้าใจผิดแล้ว ปิ่นนี้ย้ายังมิได้จ่ายเงิน ท่านจะซื้อก็เป็น
เรื่องสมควร”
ในใจนางกลับได้แต่ถอนหายใจ คนผู้นี้ประหลาดนัก ไม่แย่งก็ไม่พอ
ใจ ยกให้ก็ยังไม่พอใจอีก หญิงสาวชุดเหลืองกําลังจะเอ่ยคําใดต่อ ทว่าเสียง บุรุษทุ้ม เพลินดัง นยัดจังหวะ
“อีอี ยังไม่เสร็จอีกหรือ?”
YOU MAY ALSO LIKE
