หวนคืนสู่วันสิ้นโลกด้วยระบบวิวัฒนาการ - บทที่ 785 ดาวพฤหัสที่น่าสะพรึงกลัว

บทที่ 785

ดาวพฤหัสที่น่าสะพรึงกลัว

เมื่อหุ่นยนต์ทั้งสี่ตัวเข้าใกล้ดาวพฤหัสอย่างรวดเร็ว เครื่องยนต์ขับดันรอบตัวหุ่นยนต์แต่ละตัวก็เริ่มพ่นเปลวไฟออกมา

นอกจากเครื่องยนต์ขับดันที่แขนขาแล้ว ยังมีเครื่องยนต์ขับดันอีก 36 ตัวทั่วทั้งร่างกาย ครอบคลุมการขับเคลื่อนในทุกทิศทาง เรียกได้ว่าควบคุมได้อย่างคล่องแคล่วเป็นพิเศษ

หุ่นยนต์ทั้งสี่หยุดการร่วงหล่น เครื่องยนต์ขับดันต้านทานแรงโน้มถ่วง ทำให้พวกมันลอยนิ่งอยู่กับที่

“หยุดแล้ว หยุดแล้ว โอ้พระเจ้า เกือบไปชนเข้าแล้วไหมล่ะ!”

“ยังอีกไกล นี่เพิ่งเริ่มต้น!”

เจิ้งเฉียนและอู๋เหว่ยต้าพูดคุยกันอย่างผ่อนคลาย

หยางเซวี่ยพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“เลิกพูดมาก แล้วเข้าไปใกล้ๆ การแข่งขันยังไม่จบ”

หลังจากพูดจบ เธอก็นำหน้าพุ่งลงไป หยุดเป็นระยะๆ เมื่อเข้าใกล้มากขึ้น แล้วจึงค่อยๆ เข้าใกล้ต่อไป

หุ่นยนต์ทั้งสี่ตัวเข้าใกล้ชั้นบรรยากาศของดาวพฤหัสมากขึ้นเรื่อยๆ

นักวิทยาศาสตร์ที่สังเกตการณ์อยู่ต่างตื่นเต้นจนมือเหงื่อออก เฉินเทียนเซิงเองก็จ้องมองหน้าจออย่างไม่ละสายตา

“ยิ่งเข้าใกล้ดาวพฤหัส แรงโน้มถ่วงก็ยิ่งมากขึ้น ให้ความสนใจกับค่าแรงโน้มถ่วงตลอดเวลา และรักษาการปล่อยพลังงานให้คงที่”

มีคนรายงานอย่างเร่งรีบว่า

“ท่านผู้นำ พวกเขาเข้าใกล้จุดวิกฤติของดาวพฤหัสแล้ว เรียกพวกเขากลับมาเถอะ!”

เฉินเทียนเซิงพูดขณะปิดไมโครโฟน

“รอก่อน”

“รออะไร ถ้าไม่รีบกลับมา ฉันเกรงว่าจะเกิดเรื่อง!”

ทันทีที่พูดจบ

อู๋เหว่ยต๋าที่อยู่ข้างหน้าก็หัวเราะลั่น

“พี่เซวี่ย ดูเหมือนว่าฉันชนะแล้ว แค่ยื่นมือออกไป ฉันก็สามารถสัมผัสได้… เอ๊ะ เอ๊ะ…”

อู๋เหว่ยต๋าดูเหมือนจะดีใจเร็วเกินไป เขาเห็นแขนหุ่นยนต์ถูกชั้นบรรยากาศของดาวพฤหัสดูดเข้าไป

จากนั้น อู๋เหว่ยต๋าก็เหมือนคนที่ตกน้ำ แม้จะพยายามดิ้นรน ปลดปล่อยพลังงานออกมา แต่ก็ไม่สามารถต้านทานแรงดึงดูดของดาวพฤหัสได้

“ช่วย… ช่วย… ฉัน…”

อู๋เหว่ยต๋าดิ้นรนอย่างบ้าคลั่งในพายุ แต่หุ่นยนต์ที่เขาควบคุมอยู่ก็โผล่ขึ้นมาแล้วก็หายไป ทำให้การช่วยเหลือเป็นไปไม่ได้

หยางเซวี่ยร้องตะโกนด้วยความตกใจ

“อู๋เหว่ยต้า เปิดเครื่องยนต์ขับดันเต็มกำลัง บินหนีออกมาจากแรงดึงดูด!”

“อู๋ ฉันจะไปช่วยนายเอง!”

เจิ้งเฉียนพุ่งตัวเข้าไปช่วยเหลือ

แต่ทันทีที่พุ่งออกไป เขาก็ได้ยินคำสั่งของเฉินเทียนเซิง

“พวกคุณสามคน กลับมาเดี๋ยวนี้!”

“แต่อู๋…”

“นี่เป็นคำสั่ง!”

น้ำเสียงเฉินเทียนเซิงหนักแน่นจนห้ามไม่ได้

ทั้งสามยังไม่รีบร้อนกลับ แต่รวบรวมพลังต้านทานแรงดึงดูดพร้อมกับค้นหาตำแหน่งของหุ่นยนต์ของอู๋เหว่ยต้า

เพียงไม่กี่วินาที อู๋เหว่ยต๋าก็ถูกพายุพัดพาไปไกลหลายพันเมตร ปรากฏตัวให้เห็นเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะหายลับไปกับสายลม

“พี่เซวี่ย!” เจิ้งเฉียนเอ่ยอย่างร้อนใจ

“กลับกันเถอะ” หยางเซวี่ยได้แต่สั่งการด้วยความจนใจ

…

ภายในห้องสังเกตการณ์

บรรดานักวิทยาศาสตร์ต่างรู้สึกเจ็บปวดหัวใจ

“แย่แล้ว มีอุปกรณ์แค่ 9 เครื่อง เสียไปเครื่องนึงแล้ว!”

เฉินเทียนเซิงจ้องมองหน้าจอขนาดใหญ่ไม่วางตา “ใครบอกว่าเสีย ปิดปากไปเลย”

ทุกคนได้แต่หุบปากอย่างเสียไม่ได้ มองหน้าจอขนาดใหญ่ไปพร้อมกัน

เห็นเพียงหุ่นยนต์ตกลงไปในพายุของชั้นบรรยากาศ ถูกพายุพัดพาไปราวกับเม็ดทราย ไร้ซึ่งพลังต้านทาน

“บันทึกข้อมูล การเคลื่อนที่ด้วยความเร็ว 180,000 กิโลเมตรต่อชั่วโมง”

และนั่นก็เป็นความเร็วที่เครื่องยนต์ขับดันทำงานต้านทานอย่างเต็มกำลังแล้ว

อู๋เหว่ยต๋าร้องขอความช่วยเหลืออย่างหวาดกลัว ถูกพายุพัดจนมึนงงไปหมด รู้สึกหวาดผวาสิ้นหวัง ไร้หนทางแก้ไข

“ช่วยด้วย พี่เซวี่ย ท่านผู้นำ ได้ยินไหม ผม… อุ๊บ…”

“ติ๊ดๆๆๆ”

สัญญาณเตือนภัยจากเครื่องมือเฝ้าติดตามดังขึ้น คลื่นสมองของอู๋เหว่ยต๋าแสดงถึงปฏิกิริยาต่อต้านอย่างรุนแรง

แพทย์รีบดำเนินการเพื่อตัดการเชื่อมต่อทางจิตของ อู๋เหว่ยต๋า

แต่เฉินเทียนเซิงกลับยกมือขึ้นห้าม “ใจเย็นก่อน อย่าเพิ่งตัด”

จากนั้นจึงหยิบเครื่องมือสื่อสารขึ้นมาพูดว่า “อู๋เหว่ยต้าฟังฉันให้ดี ในเมื่อนายเข้าไปในชั้นบรรยากาศแล้ว ก็จงรวบรวมสติเข้าไว้ นายคือทหาร ไม่ใช่คนขี้ขลาด!”

ครู่ใหญ่ อู๋เหว่ยต๋าจึงตั้งสติได้ “เอาล่ะ ยอมตายไปพร้อมกันก็ได้ บอกมาเลย จะให้ทำยังไง”

“พยายามควบคุมหุ่นยนต์ให้ได้ เอาชนะความยากลำบาก อย่าถูกดูดเข้าไปในจุดแดงใหญ่ ลงไป เข้าไปในชั้นเมฆแอมโมเนีย”

ภาพที่เห็นจากมุมมองของหุ่นยนต์ แม้จะยังคงหมุนคว้าง แต่ก็พอจะมองออกว่าอู๋เหว่ยต๋ากำลังพยายามควบคุมมันอยู่

“ซ่า ซ่า”

นอกจากเสียงเครื่องยนต์ขับดันที่ดังไม่ขาดสายแล้ว ยังมีเสียงหอบหายใจอย่างเหนื่อยล้าของอู๋เหว่ยต้าบ่งบอกให้รู้ว่าเขากำลังพยายามอย่างหนัก

เฉินเทียนเซิงพูดต่อ “อู๋ หุ่นยนต์แบบนี้เรามีแค่ 9 เครื่อง ผลิตเพิ่มในเวลาสั้นๆ ไม่ได้แน่นอน พังไปเครื่องนึงก็นับว่าเป็นความสูญเสียครั้งยิ่งใหญ่ สำหรับเราในตอนนี้ หุ่นยนต์เป็นสิ่งมีค่าเกินกว่าจะเสียไปได้ นายจงพยายามทำให้มันพังอย่างคุ้มค่าที่สุด บันทึกข้อมูลภายในดาวพฤหัสให้พวกเรา ให้สมกับคุณค่าของมัน”

“ผมกำลัง… พยายาม!” เสียงของอู๋เหว่ยต๋าตะโกนอย่างสิ้นหวัง ในที่สุด การหมุนของภาพก็ช้าลง แม้จะยังคงหมุนอยู่ แต่ความเร็วลดลงอย่างเห็นได้ชัด

เฉินเทียนเซิงรีบพูดใส่เครื่องมือสื่อสาร “บันทึกข้อมูล!”

แม้เฉินเทียนเซิงจะไม่ได้เอ่ยปาก แต่เหล่านักวิจัยต่างก็บันทึกข้อมูลอย่างไม่คลาดสายตา

ท่ามกลางบรรยากาศตึงเครียดภายในห้องโถงใหญ่ หยางเซวี่ยและพรรคพวก ทั้งสามคนได้สติกลับคืนมา พวกเขารีบลงจากเตียงตรงปรี่เข้ามาหาเฉินเทียนเซิงทันที

“หัวหน้า อู๋เหว่ยต๋าเขา…”

“เงียบก่อน!” เฉินเทียนเซิงตวาดเสียงเข้ม สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่หน้าจอขนาดใหญ่ “อู๋เหว่ยต้าตอนนี้นายอยู่ห่างจากจุดแดงใหญ่ 4,000 กิโลเมตร ด้วยสถานการณ์ปัจจุบัน นายมีเวลาอีกแค่ 3 นาทีในการหลบหนี สู้ๆ!”

“รับรอง… เสร็จ… ภารกิจ!” เสียงหอบหายใจของ อู๋เหว่ยต๋าดังเล็ดลอดออกมาจากลำโพง

“เอาวะ! ตายเป็นตาย!”

ทุกคนในห้องต่างลุ้นระทึก บางคนมือไม้ชื้นเหงื่อ บางคนเหงื่อไหลท่วมตัว

“ระยะห่างจากจุดแดงใหญ่ 3,000 กิโลเมตร!”

“ระยะห่างจากจุดแดงใหญ่ 2,000 กิโลเมตร!”

ข้อมูลระยะทางถูกประกาศออกมาอย่างต่อเนื่อง ภาพจำลองแสดงให้เห็นว่าตำแหน่งของอู๋เหว่ยต๋าใกล้เข้าสู่จุดแดงใหญ่เข้าไปทุกที

“ระยะห่างจากจุดแดงใหญ่ 1,000 กิโลเมตร!”

หยางเซวี่ยกำหมัดแน่น หัวใจเต้นระรัว

“เอาล่ะ! สู้ตาย!”

เครื่องยนต์ของหุ่นยนต์ทำงานอย่างเต็มกำลัง แม้จะยังคงถูกพายุพัดพาไป แต่จากมุมมองของกล้องก็จะเห็นได้ว่า หุ่นยนต์ของอู๋เหว่ยต๋ากำลังพุ่งทะยานลงมาด้วยความเร็วสูง ราวกับกระสุนที่พุ่งฝ่าพายุ

“ระยะห่างจากจุดแดงใหญ่ 800 กิโลเมตร!”

เมื่อระยะห่างใกล้เข้ามา กล้องบันทึกภาพสามารถจับภาพสภาพอากาศอันน่าสะพรึงกลัวภายในจุดแดงใหญ่ได้

“ระยะห่างจากจุดแดงใหญ่ 500 กิโลเมตร!”

“สู้ๆ!” เหล่านักวิจัยต่างส่งเสียงเชียร์

และแล้ว เมื่อระยะห่างจากจุดแดงใหญ่เหลือเพียง 200 กิโลเมตร ซึ่งนั่นก็แทบจะเรียกได้ว่า เข้าสู่ขอบเขตของจุดแดงใหญ่แล้ว ในขณะที่ทุกคนกำลังสิ้นหวัง เสียงของอู๋เหว่ยต๋าก็พลันดังขึ้น

“ผม… ผมว่าผมผ่านพายุมาได้แล้ว ที่นี่ที่ไหนเนี่ย โอ้โห…”

หลังจากภาพที่กะพริบแวบไปวับมา ภาพที่ปรากฏขึ้นก็คือชั้นเมฆหนาทึบ มองดูราวกับกลุ่มควันสีดำที่พวยพุ่งออกมาจากกองเพลิง มองอะไรไม่เห็น

“นั่นคือชั้นเมฆแอมโมเนีย!” เสียงตะโกนดังขึ้น

“อู๋ นายเข้าสู่ชั้นเมฆแอมโมเนียแล้ว!”

“เยี่ยมไปเลย! ไม่เสียแรงเปล่า!”

ท่ามกลางเสียงโห่ร้องดีใจ เฉินเทียนเซิงก็ราดน้ำเย็นเข้าใส่

“ดีใจกันเร็วไปหน่อย อู๋เหว่ยต้ารีบหนีไป! เร็วเข้า!”

ภาพจากกล้องของหุ่นยนต์แสดงให้เห็นว่า อู๋เหว่ยต๋ากำลังวิ่งพลางหันกลับมามองเบื้องหลัง ภาพเบื้องหลังคือทัศนียภาพภายในจุดแดงใหญ่ ที่ทั้งน่ากลัวและชวนขนลุก