หวนคืนสู่วันสิ้นโลกด้วยระบบวิวัฒนาการ - บทที่ 784 สำรวจดาวพฤหัส

บทที่ 784

สำรวจดาวพฤหัส

ยานอวกาศ “โอลีฟ” ออกเดินทางอย่างเป็นทางการ ท่องไปในห้วงอวกาศอันกว้างใหญ่

ดาวพฤหัส เป็นดาวเคราะห์ที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในระบบสุริยะ มีมวลเป็นหนึ่งในพันของดวงอาทิตย์ และมีปริมาตรเป็น 1,321 เท่าของโลก

เมื่อยานบินเข้าใกล้ดาวพฤหัส แม้จะอยู่ห่างไกล พวกเขาก็สามารถมองเห็นดาวเคราะห์ขนาดยักษ์ดวงนี้ได้อย่างชัดเจน

ทุกคนมารวมตัวกันที่ห้องสังเกตการณ์ของยานอวกาศ เพื่อชมวิวทิวทัศน์ของดาวพฤหัส หยางเซวี่ยกล่าวขึ้นว่า

“ก่อนหน้านี้ พวกเราเคยไปขุดเจาะทรัพยากรบนไททัน และยูโรปามาแล้ว ไม่เห็นจะอันตรายอย่างที่พวกคุณพูดเลย”

“ดวงจันทร์ก็คือดวงจันทร์ ดาวพฤหัสก็คือดาวพฤหัส”

เฉินหมิงหยูแย้ง

“เห็นจุดแดงใหญ่บนดาวพฤหัสนั่นไหม แค่ขนาดของมันก็ใหญ่เท่ากับโลกสองใบรวมกันแล้ว เธอรู้ไหมว่าจุดแดงใหญ่นั่นคืออะไร”

“เลิกพูดอ้อมค้อมได้แล้ว มีอะไรก็พูดมา” หยางเซวี่ยพูดอย่างเหน็บแนม

“ดาวพฤหัสหมุนรอบตัวเองเร็วมาก ทำให้ชั้นบรรยากาศแบ่งออกเป็นแถบๆ ที่แตกต่างกัน และมีกระแสลมวนและพายุเกิดขึ้นบริเวณรอยต่อ จุดแดงใหญ่คือพายุหมุนขนาดใหญ่ที่สุดบนดาวพฤหัส มักจะก่อตัวเป็นเมฆสูงถึง 8,000 กิโลเมตร”

“สสารใดๆ ก็ตาม หากตกลงไปในจุดแดงใหญ่ รับรองว่าจะถูกพายุหมุนฉีกเป็นชิ้นๆ ในพริบตา”

หยางเซวี่ยกลอกตาแล้วพูดว่า

“รู้อยู่แล้วน่า พวกเราก็ต้องพยายามหลีกเลี่ยงจุดแดงใหญ่อยู่แล้ว ยิ่งเข้าใกล้ดาวพฤหัสมากเท่าไหร่ อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ก็ยิ่งรวนมากขึ้นเท่านั้น พวกเราไม่เคยคิดจะสู้กับมันตรงๆ อยู่แล้ว”

เฉินหมิงหยูพูดต่อ

“นั่นล่ะคือหนึ่งในสาเหตุที่ภายในดาวพฤหัสน่ากลัว องค์ประกอบหลักของดาวพฤหัสคือไฮโดรเจน ภายใต้การรบกวนของกระแสลมพายุที่รุนแรง อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ทั่วไปจะถูกรบกวนจนใช้งานไม่ได้”

หยางเซวี่ยถามอย่างตรงไปตรงมา

“อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ใช้ไม่ได้ หุ่นยนต์ก็ใช้ไม่ได้ ยานอวกาศก็เข้าไปไม่ได้ แถมคนเราก็เข้าไปไม่ได้ แล้วพวกเรามามัวพูดถึงเรื่องนี้กันทำไม”

เฉินเทียนเซิงขัดขึ้นมา

“ฉันให้มู่เจียงหรง ฝ่ายผลิตหุ่นยนต์ควอนตัมสำหรับงานในอวกาศออกมาชุดหนึ่งแล้ว เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับสถานการณ์ฉุกเฉินแบบนี้ เหตุผลที่เรียกพวกเธอมาในวันนี้ ก็คือให้พวกเธอมาทำความคุ้นเคยกับโครงสร้างภายในของดาวพฤหัส เพื่อที่จะได้ควบคุมหุ่นยนต์ควอนตัม เข้าไปในแกนกลางของดาวพฤหัส และเก็บรวบรวมวัสดุที่เราต้องการ”

“ไม่มีปัญหาอยู่แล้ว บอกมาเลยว่าต้องทำยังไง”

เห็นท่าทางไม่รู้ร้อนรู้หนาวของหยางเซวี่ย เฉินเทียนเซิงได้แต่เงียบ

จากนั้น เฉินหมิงหยูก็เป็นคนอธิบายรายละเอียดเกี่ยวกับโครงสร้างภายในของดาวพฤหัส หยางเซวี่ย เจิ้งเฉียน และ ซุนเสี่ยวหลง สามหนุ่มจากตะวันออกเฉียงเหนือ ก็ค่อยๆ ทำความคุ้นเคยกับโครงสร้างภายในของดาวพฤหัส

เฉินเทียนเซิงเดินมาที่ห้องพัก หยิบน้ำขึ้นมาดื่มแก้วหนึ่ง

หลงหลิงเดินเข้ามาถามว่า

“ฉันฟังไม่ค่อยรู้เรื่อง พวกคุณเหมือนกับวางแผนทุกอย่างไว้หมดแล้ว แต่ทำไมยังดูกังวลกันอยู่”

เฉินเทียนเซิงพูดอย่างจนใจ

“โครงสร้างภายในของดาวพฤหัสซับซ้อนเกินไป สิ่งที่เรารู้ก็เป็นเพียงการคาดเดา ตอนนี้หุ่นยนต์ควอนตัมเพิ่งผลิตออกมาได้แค่ 9 ตัว นั่นหมายความว่า เราล้มเหลวได้แค่ 9 ครั้งเท่านั้น ถ้า 9 ครั้งนี้ล้มเหลวทั้งหมด เราก็จะไม่มีทางได้วัสดุที่มีความหนาแน่นสูงมาอีกเลย”

เฉินเทียนเซิงนั่งลง พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“เวลารอเราไม่ได้ การปฏิบัติการครั้งนี้สำคัญมากสำหรับเรา ถ้าตอนนี้เราไม่ได้วัสดุที่แข็งแกร่งและมีความหนาแน่นสูงมา เราจะไม่สามารถสร้างเครื่องยนต์วาร์ปได้ พวกเราก็ทำได้แค่ไปที่ขอบกาแล็กซี แล้วสู้ตายเพื่อถ่วงเวลาให้กับชาวโลก”

“ร้ายแรงขนาดนั้นเลยเหรอคะ แล้วถ้าเก็บรวบรวมมาได้ล่ะคะ” หลงหลิงถามอย่างกังวล

“ถ้าเก็บรวบรวมได้ก็สบายแล้ว ลับขวานไม่เปลืองแรงฟันฟืน ถ้ามีเครื่องยนต์วาร์ป พวกเราจะออกเดินทางไปยังนอกกาแล็กซีในเดือนมิถุนายนปีหน้า เพื่อไปรับมือกับแบคทีเรียมืด ตอนนั้น พวกเราก็จะไม่ใช่ฝ่ายตั้งรับฝ่ายเดียวอีกต่อไป จะรุกจะถอยก็ได้ มีอิสระในการต่อสู้มากขึ้น”

หลงหลิงพึมพำ

“ฟังดูแล้วสำคัญมากเลยนะคะ”

……

ยานอวกาศเดินทางมาถึงวงโคจรของดาวพฤหัส โคจรรอบๆ และปล่อยคลื่นตรวจจับควอนตัมออกมา เพื่อตรวจสอบการเคลื่อนไหวภายในของดาวพฤหัสแบบเรียลไทม์

ชั้นบรรยากาศรอบนอกสุดของดาวพฤหัสมีความเร็วลมสูงถึง 130-150 เมตรต่อวินาที หากเทียบกับระดับความเร็วลมบนโลกแล้ว บอกได้เลยว่า

ความเร็วลมระดับ 17 ซึ่งเป็นระดับสูงสุดที่โลกเคยบันทึกไว้ มีความเร็วเพียง 61.2 เมตรต่อวินาทีเท่านั้น

และนี่เป็นเพียงแค่ชั้นบรรยากาศรอบนอกของดาวพฤหัส ข้างในนั้นยังน่ากลัวกว่านี้อีกมาก

นักวิจัยทุกคนที่เกี่ยวข้องกับการบันทึกข้อมูลต่างพากันตกตะลึง มีเพียงหยางเซวี่ยและสมาชิกในทีมปฏิบัติการอีกสามคนที่ยังคงไม่รู้สึกสะทกสะท้าน

เฉินเทียนเซิงกำลังอธิบายเทคนิคการควบคุมชุดเกราะควอนตัมให้กับพวกเขาฟัง

“หุ่นยนต์เหล่านี้เป็นหุ่นยนต์ที่ดีที่สุดเท่าที่เราสามารถสร้างได้ในตอนนี้ สามารถเชื่อมต่อกับจิตสำนึกและควบคุมโดยตรงด้วยความคิด”

“พวกเธอคงคุ้นเคยกับฟังก์ชันของหุ่นยนต์กันดีแล้ว ต่อไปคือการฝึกภาคสนาม ขั้นตอนแรกคือการบินรอบดาวพฤหัส แข่งกันว่าใครจะเข้าใกล้ชั้นบรรยากาศของดาวพฤหัสได้มากที่สุด แต่จำไว้ว่าบินได้แค่รอบนอกเท่านั้น ห้ามเข้าไปในดาวพฤหัส ห้ามถูกแรงดึงดูดของดาวพฤหัสบดึงเข้าไป เข้าใจไหม”

“เข้าใจแล้ว”

“เริ่มกันเลย”

หยางเซวี่ยและเพื่อนร่วมทีมอีกสามคนนอนลงบนเตียงทดลอง โดยมีเจ้าหน้าที่ทางการแพทย์เชื่อมต่อเซนเซอร์ประสาทให้

“สัญญาณชีพปกติ”

“คลื่นสมองปกติ”

“เตรียมเชื่อมต่อจิตสำนึก สาม สอง หนึ่ง”

เมื่อกดสวิตช์ สติของทั้งสี่คนก็ทะลุผ่านไปยังที่แห่งหนึ่ง พวกเขามองเห็นภาพตรงหน้าชัดเจนอีกครั้ง ซึ่งก็คือภายในห้องควบคุมของหุ่นยนต์ควอนตัม

ภาพที่เห็นตรงหน้าคือข้อมูลต่างๆ ของหุ่นยนต์ มุมมองสามารถปรับเป็นอินฟราเรด แสงสีฟ้า และรังสีเอกซ์ได้

“ยกแขนขวาขึ้น”

เสียงของเฉินเทียนเซิงดังขึ้นในหู

หุ่นยนต์ทั้งสี่ตัวต่างยกแขนขวาขึ้นทีละตัว

“ทำงานปกติ ยกแขนซ้ายขึ้น”

การเคลื่อนไหวของแขนขาทั้งหมดเป็นปกติ ในขณะที่กำลังตรวจสอบขั้นสุดท้าย หยางเซวี่ยก็มองไปรอบๆ อย่างสงสัย

หุ่นยนต์ควอนตัมขนาดยักษ์หันศีรษะไปมองด้านหลัง เห็นยานอวกาศระดับ F เทียบกับหุ่นยนต์แล้ว ยานอวกาศเล็กจิ๋วราวกับเป็นเพียงแค่รองเท้าของหุ่นยนต์เท่านั้น

“ทุกอย่างปกติ พวกเธอพร้อมกันรึยัง”

“พร้อมแล้ว เริ่มกันเลย”

ทั้งสี่ตอบพร้อมกัน

“ซู่~”

เมื่อประตูห้องปรับแรงดันเปิดออก ตัวล็อกของหุ่นยนต์ควอนตัมทั้งสี่ตัวก็คลายออก หุ่นยนต์ทั้งสี่ตัวร่วงหล่นลงจาก ยานอวกาศ “โอลีฟ”

หุ่นยนต์ควอนตัมขนาดยักษ์ทั้งสี่ตัวสูญเสียการควบคุมชั่วขณะในอวกาศ แต่หลังจากที่ทั้งสี่คนคุ้นเคยกับการควบคุม พวกเขาก็เปิดเครื่องยนต์ขับดัน ทำให้สามารถรักษาสมดุลและควบคุมหุ่นยนต์ได้อย่างสมบูรณ์

“พี่เซวี่ย มาแข่งกันสิ ว่าใครควบคุมได้คล่องกว่า”

“แข่งก็แข่ง”

สิ้นเสียง หุ่นยนต์ทั้งสี่ก็พุ่งตรงไปยังดาวพฤหัสพร้อมกัน

…

บนยานอวกาศ “โอลีฟ” นักวิทยาศาสตร์หลายคนกระวนกระวายใจ พวกเขาต้องการจะห้าม แต่เฉินเทียนเซิงกลับยกมือขึ้น

“ไม่ต้องไปสนใจ ปล่อยให้พวกเขาเล่นไปก่อน อย่าไปกดดันพวกเขา”

…

ในอวกาศ หุ่นยนต์ทั้งสี่พุ่งตรงไปยังดาวพฤหัสด้วยความเร็วระดับที่สี่ของจักรวาล ราวกับดาวตกที่พ่นไฟ

ดาวพฤหัสยิ่งใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ในสายตา พวกเขามองเห็นเส้นทางการเคลื่อนที่ของพายุได้อย่างชัดเจนผ่านมุมมองของหุ่นยนต์

“การควบคุมหุ่นยนต์นี่มันเจ๋งสุดๆ ไปเลย”

“จริงด้วย สนุกกว่าชุดเกราะเยอะ”

ในขณะที่ทั้งสี่คนกำลังตื่นเต้นดีใจ เสียงของเฉินเทียนเซิงก็ดังขึ้น

“พวกเธอถูกแรงดึงดูดของดาวพฤหัสจับไว้แล้ว ลดความเร็วลง อย่าถูกดูดเข้าไป!”

หุ่นยนต์ทั้งสี่ตัวเปิดใช้งานเครื่องยนต์ขับดันย้อนกลับ แต่ความเร็วในการพุ่งทะยานยังไม่ลดลง กลับยิ่งเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ

“เกิดอะไรขึ้น?”

ทั้งสี่คนเริ่มตื่นตระหนก

“เพิ่มกำลังขับดัน!”