หวนคืนสู่วันสิ้นโลกด้วยระบบวิวัฒนาการ - บทที่ 790 ทางออกเดียว

บทที่ 790

ทางออกเดียว

พวกเขาทำงานหนักไปก็เท่านั้น

การเข้าไปในดาวพฤหัสเพื่อเก็บรวบรวมสสารความหนาแน่นสูงนั้นมีอุปสรรคสำคัญอยู่ 2 ประการ ประการแรกคือ การเดินทางเข้าไปในชั้นบรรยากาศของดาวพฤหัส ซึ่งต้องผ่านทั้งชั้นพายุและชั้นเมฆแอมโมเนีย ซึ่งทั้งสองล้วนเป็นพื้นที่อันตราย

ประการที่สองคือ การนำสสารความหนาแน่นสูงที่เก็บได้ ออกมาจากดาวพฤหัส

ซึ่งก็ต้องผ่านชั้นเมฆแอมโมเนียและชั้นพายุเช่นกัน

หุ่นยนต์ที่เข้าไปในชั้นในของดาวพฤหัสได้ จะไม่สามารถออกมาได้อีก นี่เป็นตั๋วเที่ยวเดียว เข้าได้อย่างเดียว ออกไม่ได้

ดังนั้น วิธีการนำของเหลวความดันยิ่งยวดที่เก็บได้ออกมาจากดาวพฤหัส จึงกลายเป็นปัญหาสำคัญที่สุด

“เกราะหุ่นยนต์ทั้ง 9 ชุด เราเสียไปแล้ว 4 ชุด เหลืออีก 5 ชุด ถ้าให้หลงหลิงบังคับเข้าไปในชั้นในของดาวพฤหัส ชุดละ 2 ครั้ง เราก็ยังมีโอกาสได้ของเหลวความดันยิ่งยวดอีก 10 ครั้ง”

“ความหนาแน่นของอุกกาบาตในชั้นเมฆแอมโมเนียนั้นสูงมาก โอกาส 10 ครั้ง แทบไม่ต่างจากการถูกลอตเตอรี่รางวัลที่หนึ่ง เราเสี่ยงไม่ได้หรอก!”

“แล้วจะทำยังไงได้ ในเมื่อการเข้าไปในชั้นในได้ก็ยากลำบากมากอยู่แล้ว จะหวังให้หุ่นยนต์บินกลับออกมาได้อีกหรือไง”

เหล่าทีมงานจากฝ่ายเทคโนโลยีของสตาร์ไฟร์ต่างโต้เถียงกันอย่างดุเดือด

ชัยชนะอยู่แค่เอื้อม แต่พวกเขากลับไม่สามารถนำสสารที่เก็บได้ออกมา นี่เป็นความล้มเหลวของฝ่ายเทคโนโลยีโดยแท้

“แล้วจะให้ทำยังไง คำนวณวงโคจรที่หลบเลี่ยงอุกกาบาตทั้งหมดในชั้นเมฆแอมโมเนียอย่างนั้นเหรอ เป็นไปได้รึไง”

“ทำไมจะเป็นไปไม่ได้”

เฉินเทียนเซิงพูดแทรกขึ้นมา ทำให้ทุกคนที่กำลังโต้เถียงกันอยู่เงียบเสียงลง

ทุกสายตาจับจ้องไปที่เฉินเทียนเซิง รอฟังคำพูดของหัวหน้า

เฉินเทียนเซิงใช้มือเท้าคาง ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดขึ้น

“ฉันมีแผน ใช้เกราะหุ่นยนต์ 2 ชุด ชุดหนึ่งทำหน้าที่เก็บรวบรวม อีกชุดทำหน้าที่ลำเลียงออกมา”

“อุปสรรคที่ยากที่สุดคือชั้นเมฆแอมโมเนีย หลงหลิงเข้าไปได้ แต่เธอจะออกมาได้ไหม”

สิ้นคำพูด ทุกสายตาก็จับจ้องไปที่หลงหลิง

เธอกำลังหาวอย่างเบื่อหน่าย เมื่อเห็นทุกคนจ้องมองมาที่เธอ จึงถามอย่างไม่รู้เรื่องรู้ราว

“มีอะไรกัน ทำไมทุกคนถึงมองมาที่ฉัน”

หยางเซวี่ยรีบกระซิบเตือน

“เฉินเทียนเซิงถามว่า เธอสามารถออกมาจากชั้นเมฆแอมโมเนียได้ไหม”

หลงหลิงเบ้ปาก ทำสีหน้าเหมือนกับเพิ่งกินของเสียเข้าไป

“ฉันเข้าไปได้ก็จริง แต่ก็เพราะโชคช่วยล้วนๆ ถ้าจะให้กลับออกมา ฉันไม่มั่นใจเลยว่าจะทำได้”

“ฟู่ว~”

ทุกคนต่างสูดหายใจเข้าไปเฮือกใหญ่

ทั่วทั้งห้องเต็มไปด้วยเสียงถอนหายใจ เก็บได้แต่เอากลับออกมาไม่ได้แบบนี้มันน่าหงุดหงิดจริงๆ

สักพัก หยางเซวี่ยก็พูดขึ้น

“บางที ฉันอาจจะออกมาได้”

ทุกคนหันไปมองหยางเซวี่ยพร้อมกัน เห็นเพียงสีหน้ามั่นใจของเธอขณะพูดว่า

“ฉันไม่สามารถรับประกันได้ว่าจะผ่านชั้นเมฆแอมโมเนียไปได้ แต่ถ้ารับช่วงต่อ แค่รับของจากในชั้นเมฆแอมโมเนียออกมา ฉันคิดว่าน่าจะทำได้”

หลงหลิงเบิกตากว้าง เอ่ยขึ้นว่า

“พี่เซวี่ย พี่ไม่รู้หรอกว่าในชั้นเมฆแอมโมเนียนั้นมันน่ากลัวขนาดไหน!”

“ครั้งนี้ที่ฉันเข้าไปได้ก็เพราะโชคช่วย ถ้าให้ฉันเข้าไปอีกครั้ง ฉันก็ไม่กล้ารับประกันว่าจะสำเร็จ”

หยางเซวี่ยอธิบายว่า

“ฉันรู้ ฉันไม่จำเป็นต้องเข้าไปในส่วนลึกของชั้นเมฆแอมโมเนีย แค่รออยู่ข้างนอก รับช่วงต่อนำสิ่งของจากในชั้นเมฆแอมโมเนียออกมา ก็น่าจะไม่มีปัญหา”

พูดจบก็มองไปที่ทุกคนอย่างจริงจัง เน้นย้ำว่า

“อย่าลืมว่าฉันเป็นผู้มีพลังความเร็วระดับสูง ฉันมีความสามารถในการเคลื่อนย้ายในพริบตา ในช่วงเวลาคับขัน ฉันสามารถใช้ความสามารถนี้หลบเลี่ยงอันตรายและออกจากชั้นเมฆแอมโมเนียได้”

ทันทีที่สิ้นเสียง เฉินเทียนเซิงก็คัดค้านทันควัน

“ไม่ได้! การวาร์ปของหุ่นยนต์ไม่เหมือนกับการวาร์ปของร่างกาย เธอต้องเข้าใจกฎทรงมวลนะ หากจะใช้พลังจิตของเธอ พาวาร์ปหุ่นยนต์เหล็กหนัก 100 ตัน เธอจะต้องหมดสติไปแน่”

หยางเซวี่ยกล่าวอย่างมั่นใจ

“ฉันเลเวล 6 แล้ว ขอให้ฉันได้ลองเถอะ”

เมื่อสบตากับแววตามุ่งมั่นของหยางเซวี่ย รู้ว่าเธอตัดสินใจแน่วแน่แล้ว ไม่มีใครเปลี่ยนใจเธอได้ เฉินเทียนเซิงจึงได้แต่พูดว่า

“เราเหลือหุ่นยนต์แค่ 5 ตัว เท่านั้นนะ เราแพ้ไม่ได้แล้ว!”

หยางเซวี่ยเชิดหน้าขึ้น พูดอย่างมั่นใจ

“ฉันขอเอาชีวิตเป็นเดิมพัน! หากทำไม่สำเร็จ ฉันยอมตาย!”

เมื่อเห็นว่าขัดขืนไม่ได้แล้ว เฉินเทียนเซิงจึงได้แต่พูดเสียงเบา

“ถ้าพลาดโอกาสครั้งนี้ไป ต้องรอครั้งหน้า อีกหลายวันเลยนะ ช่วงนี้ พวกเธอสองคนฝึกควบคุมหุ่นยนต์ให้ดี ถ้าไม่ได้ก็อย่าฝืน!”

“รับทราบ!”

หลังจากทำความเคารพแล้ว หยางเซวี่ยก็พาหลงหลิงออกจากห้องประชุมทันที

คนอื่นๆ ต่างเงียบกริบ ทุกคนรู้ดีว่า หุ่นยนต์ที่เหลืออยู่เพียง 5 ตัว คือความหวังสุดท้ายของมนุษยชาติ

ตราบใดที่ยังสามารถเก็บรวบรวมวัสดุที่มีความแข็งแรงสูงได้ ก็จะสามารถผลิตเครื่องยนต์วาร์ป รวมถึงอาวุธเชิงกลยุทธ์ที่มีความหนาแน่นและความแข็งแรงสูง แม้แต่ชุดเกราะและยานรบก็สามารถอัปเกรดได้

นี่เป็นโอกาสเดียวที่จะต่อกรกับแบคทีเรียมืดได้อย่างเท่าเทียม

ถ้าหากไม่ได้ของเหลวความดันยิ่งยวด ขาดแคลนวัสดุความหนาแน่นสูง ชะตากรรมของโลกก็คงหนีไม่พ้นการอพยพออกจากระบบสุริยะ

หนีให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้

แต่ถ้าไม่สามารถสร้างเครื่องยนต์วาร์ปได้ สุดท้ายแล้ว ก็จะถูกแบคทีเรียมืดไล่ตามทันและกลืนกินโดยไม่มีทางสู้

ความเป็นและความตายของอารยธรรมมนุษย์ ขึ้นอยู่กับหุ่นยนต์ที่เหลืออยู่เพียง 5 ตัวนี้

ไม่มีทางถอย ทำได้เพียงเดิมพัน ไม่มีทางเลือกอื่น

“ทุกคน อย่าเพิ่งท้อแท้ เรายังไม่ถึงทางตันเสียหน่อย ทำงานต่อไป ตรวจสอบการหมุนของดาวพฤหัส จับตาดูโอกาสต่อไปให้ดี!”

หลังจากที่เฉินเทียนเซิงให้กำลังใจทุกคนแล้ว เขาก็เดินตรงไปที่ห้องฝึกควบคุมหุ่นยนต์

ที่นี่คือห้องฝึกการควบคุมหุ่นยนต์จำลองที่เชื่อมต่อทางจิต ถึงแม้จะเป็นโลกเสมือนจริง แต่การควบคุมหุ่นยนต์ก็เหมือนจริงทุกประการ

การมาของเฉินเทียนเซิงนั้น กะทันหัน หยางเซวี่ยและหลงหลิงกำลังฝึกควบคุมหุ่นยนต์อยู่

เฉินเทียนเซิงเชื่อมต่อทางจิต ในวินาทีต่อมา จิตสำนึกของเขาก็หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับหุ่นยนต์

“เอ๊ะ?”

หลงหลิงพบว่ามีคนเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งคนในห้องฝึกหุ่นยนต์จำลอง จึงถามด้วยความประหลาดใจ

“คุณเป็นใคร”

“ฉันเอง เฉินเทียนเซิง”

ทั้งสองสาวต่างก็ตกตะลึง

“ทำไมคุณถึงมาฝึกควบคุมหุ่นยนต์ด้วยล่ะ”

เฉินเทียนเซิงอธิบายขณะทำความคุ้นเคยกับการควบคุม

“เหลือหุ่นยนต์แค่ 5 ตัว พวกเธอสองคน ผลัดกันควบคุม 4 ตัว ฉันควบคุมหนึ่งตัว ป้องกันไว้ก่อน!”

สิ้นคำ เฉินเทียนเซิงก็สูดหายใจเข้าลึกๆ เริ่มต้นวาร์ป

ทันใดนั้นหุ่นยนต์ก็หายวับไป วินาทีต่อมาก็ปรากฏขึ้นอีกครั้งในระยะ 10 เมตร

แต่หุ่นยนต์ตัวนั้นไม่สามารถทรงตัวได้ ร่างเหล็กขนาดมหึมาก็ล้มลงกับพื้น

หลงหลิงเห็นเฉินเทียนเซิงทำพลาด เลยหัวเราะไม่หยุด มีเพียงหยางเซวี่ยเท่านั้นที่รู้ว่าเขาเพิ่งทำอะไรลงไป

“คุณไม่เป็นไรใช่ไหม” เธอถามด้วยความเป็นห่วง

“มึนหัวนิดหน่อย” เฉินเทียนเซิงตอบ

ขณะที่หยางเซวี่ยช่วยพยุงเขา เธอก็ตรวจสอบพลังจิตที่ใช้ไป พบว่าเพียงแค่ครั้งเดียวก็ใช้พลังจิตไปกว่า 1,000 หน่วย

“ใช้พลังงานเยอะขนาดนี้เลยเหรอ” เธออุทานด้วยความตกใจ

เฉินเทียนเซิงได้แต่พยักหน้าเงียบๆ ขนาดเขามีร่างกายแข็งแกร่งกว่าคนทั่วไป ยังทนการใช้พลังจิตมหาศาลเช่นนี้ไม่ไหว

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงหยางเซวี่ย หากเธอกล้าควบคุมหุ่นยนต์วาร์ปแบบนี้ รับรองได้เลยว่าต้องล้มเหลว ไม่มีทางสำเร็จแน่นอน

“หยางเซวี่ย ฟังฉันนะ” เฉินเทียนเซิงพยายามห้าม

“หัวหน้าคะ ฉันต้องทำได้สิ เพราะนี่คือโอกาสสุดท้ายของเรา ฉันไม่มีทางยอมให้ตัวเองผิดพลาดเด็ดขาด!” หยางเซวี่ยประกาศกร้าว แววตาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น

เมื่อเธอตัดสินใจแน่วแน่เช่นนี้ คงยากที่จะเปลี่ยนใจเธอได้

“งั้นฉันก็ได้แต่หวังว่า จะมีปาฏิหาริย์เกิดขึ้น”