หวนคืนสู่วันสิ้นโลกด้วยระบบวิวัฒนาการ - บทที่ 793 การรับช่วงต่อ

บทที่ 793

การรับช่วงต่อ

“เทียนเซิง เทียนเซิง ฉันเข้ามาถึงชั้นเมฆแอมโมเนียแล้ว นายอยู่ไหน บอกว่าจะมาเปิดทางให้ไง”

“ตอบหน่อย!”

“เฉินเทียนเซิง!”

เสียงตะโกนของหลงหลิงดังก้องอยู่ในหู

ทว่าเมื่อเฉินเทียนเซิงรู้สึกตัวอีกครั้ง ภาพที่เห็นกลับหมุนคว้าง

เนื่องจากระบบไฟฟ้าของหุ่นยนต์ได้รับความเสียหายจากสายฟ้า ทำให้มันปิดตัวเองลงโดยอัตโนมัติ

ตอนนี้หุ่นยนต์ของเขากำลังลอยไปตามกระแสพายุ ไม่อาจรู้ได้เลยว่าถูกพัดพาไปไกลแค่ไหนแล้ว

“มาแล้ว!”

เฉินเทียนเซิงรวบรวมสติ เร่งเครื่องยนต์ของหุ่นยนต์เต็มกำลัง มุ่งหน้าไปยังพิกัดของหลงหลิง

…

ในเวลาเดียวกัน

หยางเซวี่ยเกาะอยู่บนผิวก้อนอุกกาบาตลำเลียงขนาดมหึมา หลังจากล็อคตำแหน่งกับหลงหลิงแล้ว เธอก็ไม่รอช้า พุ่งดิ่งลงสู่ชั้นในของดาวพฤหัสทันที

ความร้อนแผดเผาราวกับเพลิงนรก รอบตัวมีแต่เปลวไฟ ร้อนจนแทบจะหายใจไม่ออก

หยางเซวี่ยไม่มีเวลามาก พลังงานหุ่นยนต์เหลือไม่ถึง 20% เธอมีเวลาไม่ถึง 20 วินาที

เธอรีบควบคุมแขนกลของหุ่นยนต์เก็บกักของเหลวความหนาแน่นสูง ยิงแขนขวาออกไป แล้วควบคุมแขนซ้ายยิงตามไปติดๆ

แต่ยังไม่ทันจะทำงานเสร็จ ความเจ็บปวดแสนสาหัสก็แล่นเข้ามาในจิตใจ ราวกับวิญญาณกำลังถูกแผดเผา

“อ๊า!”

หยางเซวี่ยร้องออกมาด้วยความทรมาน

เปลือกนอกของหุ่นยนต์เริ่มหลอมละลาย เหมือนช็อกโกแลตที่โดนความร้อน

ทว่าแขนกลของหุ่นยนต์ยังไม่สามารถเก็บกักของเหลวได้เต็มที่

“ความคืบหน้า 67%”

“ความคืบหน้า 68%”

ทุกวินาทีผ่านไปอย่างเชื่องช้า ทนทุกข์ทรมานเหมือนตายทั้งเป็น

…

ภายในห้องควบคุม

เสียงสัญญาณเตือนดังก้อง แสดงผลบนหน้าจอพร้อมกับเสียง “ติ๊ด ๆ ๆ” บ่งบอกถึงสถานการณ์วิกฤตที่กำลังเกิดขึ้น

ภายในห้องควบคุม อุณหภูมิร่างกายของ หยางเซวี่ยพุ่งสูงถึง 43 องศาเซลเซียส คลื่นสมอง แสดงผลความผิดปกติอย่างเห็นได้ชัด ทีมแพทย์ ต่างร้อนใจกับสถานการณ์ตรงหน้า พวกเขาทำได้เพียงแค่เฝ้ามองดูอาการของเธออย่างใกล้ชิดด้วยความกังวล

“หัวหน้าหยาง!” เสียงหนึ่งในทีมแพทย์ร้องเรียกด้วยความเศร้าโศก พวกเขารู้สึกถึงความเจ็บปวดที่หยางเซวี่ยกำลังเผชิญอยู่ในขณะนี้

…

“ความคืบหน้า 100%”

เสียงระบบประกาศดังขึ้น หยางเซวี่ยรวบรวมพลังเฮือกสุดท้าย บังคับตัวเองให้มีสมาธิจดจ่ออยู่กับภารกิจ จนกระทั่งการรวบรวมข้อมูลสำเร็จลุล่วงไปได้ด้วยดี

แขนกลยกขึ้น

“ฟิ้ว ฟิ้ว”

แท่งเชื้อเพลิงทั้งหมดถูกยิงออกไปในอวกาศ ทันใดนั้นหยางเซวี่ยก็หมดสติลง เป็นสัญญาณที่บ่งชี้ถึงผลกระทบอย่างรุนแรงต่อระบบประสาท ที่เกิดขึ้นจากภารกิจในครั้งนี้

…

ขณะเดียวกัน สัญญาณจากหุ่นยนต์ ของ หลงหลิง ก็ปรากฏขึ้นเช่นกัน

หลงหลิงไม่รอช้า เธอตัดสินใจพุ่งทะยานเข้าสู่ใจกลางอันตราย เลียนแบบวิธีการต่อสู้ของหยางเซวี่ย ใช้อาวุธ ของหุ่นยนต์ยิงทำลายกลุ่มอุกกาบาต ที่หนาแน่น

ระหว่างต่อสู้ เธอบ่นพึมพำกับตัวเองว่า “บอกว่าจะช่วยเปิดทางให้ สุดท้ายก็หายหัวไปไหนก็ไม่รู้ เชื่อถือได้ซะที่ไหน”

“บรึ้ม! บรึ้ม! บรึ้ม!”

แรงระเบิดทำลายกลุ่มก้อนอุกกาบาตตรงหน้าจนราบเป็นหน้ากลอง หลงหลิงสามารถเคลื่อนที่ไปข้างหน้าได้เร็วกว่าเดิมหลายเท่า

ระยะทางจากแขนกล เหลืออีก 800 กิโลเมตร!

หลงหลิงบังคับหุ่นยนต์ราวกับคนคลุ้มคลั่ง โจมตีทุกอย่างรอบตัวอย่างไม่เลือกหน้า ทำลายกลุ่มอุกกาบาตขนาดมหึมาที่เป็นภัยคุกคามลงจนสิ้นซาก

ระยะทางจากแขนกลเหลืออีก 600 กิโลเมตร!

หลงหลิงสัมผัสได้ถึงความหวัง เธอเริ่มมั่นใจในชัยชนะที่ใกล้เข้ามา

อย่างไรก็ตาม ภายในชั้นบรรยากาศแอมโมเนีย อันตราย ยังคงแฝงตัวอยู่ทุกหนแห่ง เพียงแค่พลาดพลั้งแม้แต่วินาทีเดียว ก็อาจหมายถึงความล้มเหลวได้

หลงหลิงจึงต้องกำจัดอุปสรรคไปพลาง รักษาระดับความเร็วในการเคลื่อนที่ไปพลาง

ระยะทางจากแขนกลเหลืออีก 400 กิโลเมตร!

ในที่สุดเธอก็สามารถมองเห็นแขนกลทั้งสองข้างที่อยู่ไม่ไกล

หลงหลิงปรับระดับความแรงของปืนเลเซอร์จนถึงขีดสุด ยิงกระหน่ำใส่กลุ่มอุกกาบาตโดยไม่ลังเล เพื่อเปิดทางให้เธอไปถึงเป้าหมาย

“ติ๊ด ๆ ๆ พลังงานหมด พลังงานหมดแล้ว!”

“อะไรกัน ไม่นะ!”

หลงหลิงหน้าตึง เธอไม่ถนัดการต่อสู้ระยะประชิด ความสามารถของเธอคือการควบคุมหุ่นยนต์ให้เคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่ว ต่างจากหยางเซวี่ยที่เชี่ยวชาญด้านการต่อสู้มากกว่า การโจมตีอย่างต่อเนื่องโดยไม่คำนึงถึงการใช้พลังงานอย่างประหยัด ทำให้พลังงานของหุ่นยนต์ใกล้จะหมดลง

แขนกลทั้งสองข้างอยู่ตรงหน้า เหลือเพียงแค่ 100 กิโลเมตร ใกล้แค่เอื้อม ความพยายามทั้งหมดเกือบจะสิ้นสุดลง หลงหลิงแทบจะกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่

ท่ามกลางสถานการณ์คับขัน

ลำแสงเลเซอร์นับไม่ถ้วนถูกยิงออกมาจากด้านหลังของเธอ

เฉินเทียนเซิง ปรากฏตัวขึ้นในช่วงเวลาสำคัญ แม้จะมาช้า แต่ก็ยังดีกว่าไม่มา

ลำแสงเลเซอร์ที่หนาแน่น ไม่เพียงแต่จะทำลายกลุ่มอุกกาบาตที่เป็นอันตรายรอบ ๆ หลงหลิงเท่านั้น แต่ยังล็อคเป้าหมายไปที่กลุ่มอุกกาบาตขนาดใหญ่รอบ ๆ แขนกลทั้งสองข้างอีกด้วย

ลำแสงเลเซอร์ถูกยิงออกไปพร้อมกัน เส้นทางสู่แขนกลทั้งสอง ปราศจากสิ่งกีดขวางโดยสิ้นเชิง

หลงหลิงพลิกตัวกลางอากาศ คว้าแขนกลทั้งสองข้างไว้ได้อย่างปลอดภัย

“ฉันได้มันมาแล้ว!”

เสียงตะโกนของหลงหลิงดังก้องไปทั่วห้องควบคุม สร้างความยินดีให้กับทุกคนบนยานรบ พวกเขาต่างส่งเสียงเชียร์ด้วยความตื่นเต้น

ทว่าความดีใจนั้นอยู่ได้ไม่นาน เสียงของหลงหลิงที่ดังตามมาราวกับน้ำเย็นสาดเข้าใส่

“แต่พลังงานฉันหมดแล้ว คงกลับไปไม่ได้แน่ๆ!”

“อะไรนะ!”

เฉินเทียนเซิงที่กำลังยิงเลเซอร์อย่างต่อเนื่องถึงกับตาโต เมื่อได้ยินคำพูดของหลงหลิง

“รับไว้!”

หลงหลิงปิดระบบทั้งหมดของหุ่นยนต์ ร่างของเธอร่วงลงอย่างรวดเร็ว ในขณะเดียวกันก็หมุนตัวอย่างรวดเร็วและโยนแขนกลออกไป

“ฝากด้วยนะ!”

แขนกลทั้งสองข้างพุ่งทะยานขึ้นไปบนท้องฟ้า เหมือนลูกตุ้มเหล็กที่ถูกเหวี่ยงออกไป ท่ามกลางชั้นบรรยากาศแอมโมเนีย

เฉินเทียนเซิงไม่รอช้า รีบพุ่งตัวลงไปรับแขนกลทั้งสองข้างทันที

เมื่อแขนกลถูกโยนออกไป พลังงานในหุ่นยนต์ของ หลงหลิงก็หมดลง เธอลอยละลิ่วไปตามกระแสลม

เฉินเทียนเซิงไม่มีเวลามากพอที่จะห่วงหลงหลิง เขาตะโกนบอกเธอว่า

“ถ้าพลังงานหมดแล้ว รีบตัดการเชื่อมต่อทางจิต!”

“ฉันอยากเห็นนายรับมันไว้ได้ก่อน ถึงจะวางใจ”

หลงหลิงตอบกลับมาทางกระแสจิต

“อย่ากวนน่า ฉันรับมันไว้ได้อยู่แล้ว!”

เฉินเทียนเซิงเร่งความเร็ว พุ่งลงไปด้านล่างอีกครั้ง

ระยะห่างระหว่างเขากับแขนกลค่อยๆลดลง 300 กิโลเมตร 200 กิโลเมตร และแล้วก็เหลือเพียง 100 กิโลเมตร!

เขา กระโดดคว้าแขนกลทั้งสองข้างไว้ได้อย่างสวยงาม ก่อนจะพลิกตัวกลับมาเปิดเครื่องยนต์ขับดันต้านแรงโน้มถ่วงของหุ่นยนต์จนสุดกำลัง เพื่อต้านทานแรงดึงดูดมหาศาลของดาวพฤหัส

“ตุบ!”

ในเวลาเดียวกัน หลงหลิงก็ตกลงไปในชั้นบรรยากาศชั้นในของดาวพฤหัส

…

บนยานรบ

หลงหลิงสะดุ้งตื่นขึ้นมาบนเตียง ร่างกายสั่นเทาพร้อมกับเสียงกรีดร้อง

แม้จะได้เห็นกับตาตัวเองว่าเฉินเทียนเซิงรับแขนกลไว้ได้แล้ว แต่ความร้อนมหาศาลในชั้นบรรยากาศ เพียงแค่เสี้ยววินาทีที่เธอสัมผัสมัน ก็ทำให้เธอทนไม่ไหว ต้องรีบตัดการเชื่อมต่อทันที

หลงหลิงหายใจหอบ หันไปมองด้านข้าง เห็นทีมแพทย์ของหน่วยสตาร์ไฟร์กำลังช่วยชีวิตหยางเซวี่ยอย่างเต็มที่ ดูเหมือนว่าอาการของเธอจะไม่ค่อยดีนัก

“พี่เซวี่ย เป็นอะไรรึเปล่า?”

“อย่าเพิ่งกวน”

หนึ่งในทีมแพทย์ผลักหลงหลิงออกไปเบาๆ ก่อนจะทำ CPR และผายปอดต่อไป

หลงหลิงมองดูด้วยความกังวล ด้านนอกห้องดังไปด้วยเสียงพูดคุยของทีมวิทยาศาสตร์

ทุกคนกำลังช่วยกันคิดหาทางช่วยเฉินเทียนเซิง บอกทิศทางที่เขาควรไป เพื่อที่จะผ่านชั้นบรรยากาศแอมโมเนีย และกลับขึ้นไปยังชั้นบรรยากาศด้านบน

หลงหลิงรีบออกไปดูด้วยความกังวล เธอเพิ่งจะผ่านประสบการณ์เฉียดตายในพายุของดาวพฤหัสมา ทำให้รู้ดีว่าภายในชั้นบรรยากาศแอมโมเนียนั้นน่ากลัวเพียงใด

การลงไปกับการขึ้นมานั้น เทียบกันไม่ได้เลย ความยากต่างกันหลายเท่า

เพราะแรงดึงดูดของดาวพฤหัสนั้นมหาศาล การลงไป เพียงแค่หลบหลีกพายุก็เพียงพอแล้ว

การขึ้นไปนั้นต่างกันโดยสิ้นเชิง นอกจากจะต้องหลบหลีกกลุ่มอุกกาบาตที่หนาแน่นแล้ว ยังมีสายฟ้าที่ไม่สามารถหลบเลี่ยงได้ และพายุที่โหมกระหน่ำอย่างรุนแรง

บนจอขนาดใหญ่ เฉินเทียนเซิงกำลังพยายามอย่างหนักเพื่อหลบหลีกกลุ่มอุกกาบาต แต่แรงดึงดูดมหาศาลทำให้ทุกๆหนึ่งเมตรที่เขาไต่ขึ้นไปนั้นต้องใช้พลังงานมหาศาล

เพียงแค่พลาดท่าถูกอุกกาบาตชนเพียงครั้งเดียว เขาจะร่วงลงไปและความพยายามทั้งหมดก็จะสูญเปล่า

“ท่านหัวหน้า อีกนิดเดียว อีกแค่ 800 กิโลเมตรก็จะถึงขอบชั้นบรรยากาศแอมโมเนียแล้ว!”

หลงหลิงเห็นสภาพอันทุลักทุเลของเฉินเทียนเซิง เธอตัดสินใจกัดฟันแน่น ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนบนเตียงอีกครั้ง เชื่อมต่อทางจิต และควบคุมหุ่นยนต์รบอีกร่างหนึ่งลงไปช่วยเหลือ