หวนคืนสู่วันสิ้นโลกด้วยระบบวิวัฒนาการ - บทที่ 794 เพื่อความรัก

บทที่ 794

เพื่อความรัก

เฉินเทียนเซิงผ่านร้อนผ่านหนาวมามากมาย ทั้งประสบการณ์การระเบิดของนิวเคลียร์ การสร้างพายุไต้ฝุ่น แม้กระทั่งสร้างพายุระดับ 10 เพื่อรับมือกับ อัน

แต่พายุที่เขาเคยพบเจอมาทั้งหมด เทียบไม่ได้เลยกับพายุบนดาวพฤหัส

เฉินเทียนเซิงทุ่มเทสุดกำลัง แต่ละนาทีเขาสามารถไต่ขึ้นไปได้เพียง 10 เมตรเท่านั้น แสดงให้เห็นถึงความยากลำบากเพียงใด

ในตอนนี้ เฉินเทียนเซิงรู้สึกราวกับว่ามีภูเขาไท่ซานทับอยู่บนหัว ขณะเดียวกันก็มีแรงดึงดูดมหาศาลจากด้านล่าง แม้แต่พายุและสายฟ้า ภายใต้แรงโน้มถ่วงอันมหาศาลนี้ กลับกลายเป็นเรื่องเล็กน้อยไปเลย

“ตูม!”

ลำแสงเลเซอร์พุ่งทะลุอุกกาบาตขนาดยักษ์ที่กำลังพุ่งเข้ามาใกล้

ทันใดนั้น เสียงเตือนจากหุ่นยนต์ก็ดังขึ้น บ่งบอกถึงการใช้พลังงานเกินขีดจำกัด

“พลังงานเหลือ 10%”

แม้จะเหลือระยะทางอีกเพียง 500 กิโลเมตรก็จะหลุดพ้นจากชั้นบรรยากาศแอมโมเนีย แต่ระยะทาง 500 กิโลเมตรนี้ กลับกลายเป็นกำแพงขวางกั้นที่ยากจะก้าวข้ามไปได้

“ฉันไม่ยอมแพ้หรอก!”

เฉินเทียนเซิงกัดฟันแน่น เขาตัดสินใจปิดระบบป้องกันและปืนใหญ่พลังงาน

จากนั้นก็เลียนแบบวิธีของหลงหลิง ใช้ร่างกายของตัวเองหลบหลีกกลุ่มอุกกาบาต

ทว่าในเสี้ยววินาทีที่ระบบของหุ่นยนต์ถูกปิดลง หุ่นยนต์ก็เสียสมดุล ถูกพายุหมุนจนหมุนคว้าง

ไม่รู้ว่าหมุนไปนานเท่าไหร่ จู่ๆก็พุ่งเข้าชนกับอุกกาบาตขนาดใหญ่ เสียงโลหะแตกดังมาจากด้านหลังของหุ่นยนต์

เฉินเทียนเซิงประคองหุ่นยนต์ให้ทรงตัว ก่อนจะพลิกตัว ใช้เท้าเหยียบบนอุกกาบาต และกระโดดขึ้นไปด้านบน ราวกับนักปีนเขาที่กำลังใช้กำลังอันน้อยนิดต่อสู้กับธรรมชาติอันยิ่งใหญ่

ค่อยๆ เฉินเทียนเซิงเริ่มจับจังหวะได้ เขาใช้อุกกาบาตเป็นฐานเหยียบ วิ่งขึ้นไปเรื่อยๆ ความเร็วก็ยิ่งเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ เช่นเดียวกับความสูงที่เพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง

“โครม!”

อุกกาบาตขนาดเท่ากำปั้นพุ่งทะลุหน้าอกของหุ่นยนต์ ระบบบางส่วนหยุดทำงาน กลายเป็นหุ่นยนต์พิการ

แต่เฉินเทียนเซิงก็ยังไม่ยอมแพ้ เขายังคงเกาะขอบของอุกกาบาตไว้แน่น แขนกลข้างหนึ่งกอดแขนกลทั้งสองข้างไว้อย่างแน่นหนา

นี่คือความหวังของมวลมนุษย์ และเป็นสิ่งที่ หยางเซวี่ยยอมแลกมาด้วยชีวิต เขาจะยอมแพ้ไม่ได้เด็ดขาด

ในขณะที่เฉินเทียนเซิงกำลังกัดฟันสู้ จู่ๆก็มีหุ่นยนต์รบปรากฏขึ้นที่ขอบชั้นบรรยากาศแอมโมเนีย หลงหลิงมาถึงแล้ว

“ฉันมารับแล้ว!”

หลงหลิงควบคุมหุ่นยนต์รบต่อสู้กับแรงดึงดูดพลางตะโกนบอก

“ส่งแขนกลมา ฉันรับไว้เอง!”

เฉินเทียนเซิงได้แต่ยิ้มอย่างขมขื่น

“ฉันเองก็พลังงานหมดแล้ว!”

เขาพูดจบก็พยายามยืนขึ้นบนอุกกาบาต ปลดแขนกลของตัวเองออก ติดตั้งแขนกลทั้งสองข้างเข้าไปใหม่ และเล็งไปที่ตำแหน่งของหลงหลิง

“รับเอาไว้!”

เฉินเทียนเซิงส่งแขนกลทั้งสองข้างออกไป โดยทุ่มพลังงานที่เหลืออยู่ทั้งหมดลงไป จนแขนกลพุ่งทะยานขึ้นไป สู่หลงหลิง

เมื่อไร้ซึ่งแรงขับเคลื่อน หุ่นยนต์ของเขาก็ไม่สามารถต้านทานแรงโน้มถ่วงมหาศาลของดาวพฤหัสได้อีกต่อไป มันจึงหมุนคว้างและตกลงไปเบื้องล่าง

หลงหลิงพุ่งลงมาพร้อมกับตะโกนว่า “คุณก็อย่านิ่งเฉย รีบออกมาจากหุ่นยนต์ แล้วเชื่อมต่อกับหุ่นยนต์ตัวสุดท้าย กลับขึ้นมารับฉัน! ห้ามพลาดเด็ดขาด!”

เฉินเทียนเซิงรู้ดีถึงความน่ากลัวของชั้นบรรยากาศแอมโมเนียบนดาวพฤหัส เขาคิดเช่นเดียวกับหลงหลิง

เขาตัดการเชื่อมต่อทางจิตใจทันทีที่ลืมตาขึ้นมา ก็เชื่อมต่อกับหุ่นยนต์ชุดสุดท้ายในทันที

ณ ช่องปล่อยยานของยานรบ “โอลิฟ” หุ่นยนต์ชุดสุดท้ายพุ่งออกมาด้วยความเร็วสูงสุด มุ่งหน้าสู่ดาวพฤหัส

…

หลงหลิงผู้มีวิชาตัวเบารับแขนกลทั้งสองข้างไว้ได้สำเร็จ ณ ใจกลางชั้นบรรยากาศแอมโมเนีย แต่เธอก็ต้องเผชิญกับความยากลำบากเช่นเดียวกับที่เฉินเทียนเซิงเผชิญ นั่นคือการเอาชนะแรงโน้มถ่วงอันมหาศาลของดาวพฤหัส เพื่อกลับออกไปจากชั้นบรรยากาศแอมโมเนีย

เธอเปิดใช้งานพลังงานของหุ่นยนต์อย่างเต็มกำลัง ขณะเดียวกันก็คำนวณเวลาในใจ

“จากยานโอลิฟ จนถึงชั้นบรรยากาศแอมโมเนีย ต้องใช้เวลาอย่างน้อย 30 นาที!”

“ตรวจสอบพลังงานหุ่นยนต์”

“92%”

“พลังงานมากพอ”

หลงหลิงปิดระบบปืนเลเซอร์ เปิดใช้งานเกราะป้องกัน และใช้พลังทั้งหมดหลบหลีกพายุ เธอเหยียบยืนบนกลุ่มอุกกาบาตที่พัดพามาพร้อมกับพายุ และวิ่งขึ้นไปอย่างยากลำบาก

“เหนื่อยกว่าฝึกวิทยายุทธอีก”

เพียงไม่กี่นาที หลงหลิงก็เหนื่อยจนแทบหมดแรง

ถึงแม้จะเป็นเพียงความเหนื่อยล้าทางจิตใจ แต่มันก็ไม่ใช่สิ่งที่คนทั่วไปจะทนได้

“สู้ๆ นะ เสี่ยวหลิงเอ๋อร์ อีก 20 นาที หัวหน้าก็มาถึงแล้ว!”

“ตอนนี้เธออยู่ห่างจากขอบชั้นบรรยากาศแอมโมเนีย 218 กิโลเมตร”

หลงหลิงเหยียบยืนบนอุกกาบาต และวิ่งต่อไปข้างหน้า เธอพึมพำขณะวิ่งว่า

“217 เมตร!”

เธอกระโดดไปเหยียบบนอุกกาบาตอีกก้อน และวิ่งต่อไป

“216 เมตร!”

ทีมนักวิทยาศาสตร์ต่างไม่รู้ว่าจะร้องไห้หรือหัวเราะดี ด้วยความตึงเครียด ทำให้มีคนหนึ่งเผลอพูดออกมาว่า

“นั่นมันกิโลเมตร ไม่ใช่เมตรนะ! ใครเป็นคนสอนเลขเธอเนี่ย ครูพละเหรอ?”

“หมายความว่าไง?” หลงหลิงถามอย่างสงสัย

แต่ก่อนที่เขาจะอธิบาย คนอื่น ๆ ก็รีบเอามือปิดปากเขาไว้ และตะโกนบอกว่า

“ไม่มีอะไรหรอก! เธอวิ่งต่อไปเถอะ!”

ร่างกายของหลงหลิงเปียกโชกไปด้วยเหงื่อ ริมฝีปากของเธอแห้งผาก คิ้วขมวดเป็นปม

การเชื่อมต่อทางจิตใจกับหุ่นยนต์ทำให้เธอเหนื่อยล้าอย่างหนัก หนักยิ่งกว่าเผชิญหน้ากับความตายเสียอีก

“เพื่อความรัก ฉันยอมสู้!”

เธอกระโดดขึ้นไปอย่างต่อเนื่อง กัดฟันสู้ และตะโกนออกมาทุกครั้งที่กระโดด

“ฉันไม่ใช่แค่แจกัน!”

“ฉันจะไม่ยอมให้พวกคุณดูถูกฉันอีกแล้ว!”

“รอฉันกลับไปก่อนเถอะ ฉันจะทำให้พวกเธอ… ยอมสยบ!”

เท้าของหลงหลิงพลาดเหยียบ อุกกาบาตเสียการควบคุมและหมุนคว้าง เธอกำลังจะร่วงหล่นลงไป

ในช่วงเวลาคับขัน เธอเปิดใช้งานระบบต้านแรงโน้มถ่วงของหุ่นยนต์ ควบคุมสมดุล และต้านทานแรงดึงดูด

เธอมุ่งหน้าขึ้นไปต่อ

“ฉันยังไหว! ฉันทนได้!”

ด้วยความพยายามอย่างไม่ลดละ อาศัยความมุ่งมั่นอันแรงกล้า ในที่สุดหลงหลิงก็มาถึงจุดที่ห่างจากขอบชั้นบรรยากาศแอมโมเนียเพียง 100 กิโลเมตร

ทว่า ณ เวลานี้ พลังงานหุ่นยนต์ของเธอก็ใกล้หมดลง เต็มที

“ฉันไม่ไหวแล้ว…”

หลงหลิงเกาะกุมอุกกาบาตไว้แน่น หอบหายใจอย่างยากลำบาก เสียงของเธอแผ่วเบา

“เฉินเทียนเซิง! ถ้าคุณยังไม่มา ฉันคงไม่ไหวแล้วจริงๆ!”

“ฉันมาแล้ว!”

โชคยังดี

ในวินาทีสุดท้าย เฉินเทียนเซิงก็ควบคุมหุ่นยนต์ชุดสุดท้ายมาถึงขอบชั้นบรรยากาศแอมโมเนีย

เหลือระยะทางเพียง 100 กิโลเมตร เฉินเทียนเซิงไม่ได้เข้าไปในชั้นบรรยากาศแอมโมเนีย เขาไม่ได้โง่ถึงขั้นเข้าไปแล้วจะออกมาไม่ได้

“สาวน้อย! เปลี่ยนแขนกลแล้วปล่อยออกมา!”

หลงหลิงเริ่มลงมือปลดแขนกลข้างหนึ่งออก และติดตั้งแขนกลสำหรับยิงออกไป

แขนข้างซ้ายสำเร็จ แต่ขณะกำลังติดตั้งแขนข้างขวา มือของเธอกลับลื่น แขนกลบรรจุของไหลวิกฤตยิ่งยวดร่วงหล่นลงไปด้านล่าง

หลงหลิงไม่รอช้า กระโดดตามลงไปคว้าแขนกล ติดตั้งกลางอากาศ และยิงขึ้นไป

“รับไว้!”

หลังจากมองแขนกลทั้งสองข้างพุ่งทะยานออกจากชั้นบรรยากาศแอมโมเนีย หลงหลิงจึงตัดการเชื่อมต่อทางจิต

“ซู่ม!”

แขนกลข้างหนึ่งพุ่งออกจากชั้นบรรยากาศแอมโมเนีย

เฉินเทียนเซิงรีบคว้าไว้ และใช้ฟังก์ชันของหุ่นยนต์มัดแขนกลไม่ให้หลุดออกไป

“แล้วอีกข้างล่ะ?”

เขารออยู่พักใหญ่ แต่อีกข้างก็ยังไม่ปรากฏ จนกระทั่ง เฉินเทียนเซิงเกือบจะถอดใจ อีกข้างก็พุ่งออกมาจากชั้นบรรยากาศแอมโมเนีย

เฉินเทียนเซิงพุ่งลงไปคว้าไว้ และเปิดใช้งานพลังงานหุ่นยนต์ทั้งหมด ต้านทานแรงดึงดูด และพุ่งทะยานออกจากชั้นบรรยากาศของดาวพฤหัส

…

บนยานรบโอลิฟ ทุกคนต่างโห่ร้องด้วยความยินดี

เมื่อแขนกลหลุดพ้นจากชั้นบรรยากาศแอมโมเนีย นั่นหมายความว่าอัตราความสำเร็จพุ่งสูงถึง 80% ยิ่งไปกว่านั้น ผู้ที่นำมันกลับมาคือผู้นำเอง ดังนั้นความน่าจะเป็นจึงพุ่งขึ้นเกือบ 99%

นี่คือความสำเร็จอันยิ่งใหญ่ ทุกคนต่างโห่ร้องด้วยความปีติยินดี

ทว่า ภายในห้องพยาบาล บรรยากาศกลับตรงกันข้าม ความเงียบสงัดที่นี่ตัดกับเสียงเชียร์ข้างนอกอย่างสิ้นเชิง

หลงหลิงที่ฟื้นขึ้นมายืนอยู่ข้างเตียงของหยางเซวี่ย จ้องมองร่างที่ไร้เรี่ยวแรงราวกับคนป่วยเป็นโรคผัก