หวนคืนสู่วันสิ้นโลกด้วยระบบวิวัฒนาการ - บทที่ 821 เจาะลึกถึงรากหญ้าเพื่อทำความเข้าใจความต้องการ
บทที่ 821
เจาะลึกถึงรากหญ้าเพื่อทำความเข้าใจความต้องการ
ทุกคนในห้องอาหารยืนตรงเป็นระเบียบ สายตาจ้องตรงไปข้างหน้า เพียงแต่เฉินเทียนเซิงเท่านั้นที่เอียงคอ มองหลงเหยียนที่เดินผ่านไปอย่างไม่ละสายตา
หลังจากหลงเหยียนคือกลุ่มคน มีหลายคนที่คุ้นหน้า คนที่กำลังพูดคือชายไร้หน้าจากตระกูลใหญ่ คือหม่าโย่วเหลียง
“ท่านน้อย หากภายใน 1 เดือน ระบบนิเวศไม่สามารถสร้างขึ้นได้ อาจเกิดวิกฤตอาหาร ถึงตอนนั้นคงจะลำบาก”
“ฉันรู้ คนเพิ่มขึ้นมาสองล้าน ทำให้แผนการเดิมของเราต้องมีการเปลี่ยนแปลง ให้เสี่ยวหลิวไปเร่งรัดที่ท่าอวกาศหลัก ขอให้แผนกเสนาธิการสร้างระบบนิเวศอาหารให้เสร็จภายใน 1 เดือน”
“รับทราบ”
หลงเหยียนเดินไปที่เคาน์เตอร์อาหาร ตักอาหารสังเคราะห์ใส่จาน เดินไปยังโต๊ะว่างไม่มีคน นั่งลงและเริ่มทาน
“ทุกคนนั่งลง ทานข้าวด้วยกัน”
มีคนพยายามคลายบรรยากาศ ลูกเรือทุกคนจึงนั่งลง แต่ในห้องอาหารเงียบกริบ แม้แต่การหายใจดังๆ ก็กลัว
“เล่าหน่อย ทำไมบรรยากาศมันอึดอัดกันนัก”
เฉินเทียนเซิงกระซิบกับคนที่อยู่ข้างๆ
“เงียบ นายเงียบไปเถอะ นายรู้ไหมว่าใครเป็นคนนี้ เขาคือหลงเหยียน ผู้อาวุโสกลุ่มสตาร์ไฟร์ และเป็นผู้บัญชาการสูงสุดของเรือรบเต่าดำ”
“ข้ารู้ว่าเขาเป็นใคร แค่ไม่จำเป็นต้องตื่นเต้นขนาดนั้นหรอก”
ในขณะที่เฉินเทียนเซิงกำลังกระซิบ หลงเหยียนก็เอียงคอมองมา
ทั้งห้อง มีเพียงมุมนี้เท่านั้นที่มีเสียง ไม่ให้หลงเหยียนสังเกตได้ยังไง
“อ้าว หัวหน้า!”
หลงเหยียนจำเฉินเทียนเซิงได้ทันที กำลังจะลุกขึ้น แต่เสียงของเฉินเทียนเซิงก็ดังขึ้นในสมองของเขา เตือนว่า
“นั่งลง ผมกำลังสัมผัสชีวิตของชาวบ้าน อย่าเปิดเผยตัว”
หลงเหยียนนั่งลงกินต่ออย่างเงียบๆ หลังจากกินอย่างรวดเร็ว ก็ลุกขึ้นแล้วเดินออกไป
หม่าโย่วเหลียง ชายไร้หน้า เห็นหลงเหยียนออกไป ก็รีบกินอย่างรวดเร็ว และเดินตามออกไป
หลังจากทั้งสองคนออกจากห้องอาหาร ทุกคนในห้องอาหารก็โล่งอก และกลับมาพูดคุยกันอย่างร่าเริง
“ฉันเกือบตาย ถ้าผู้บัญชาการตำหนิ ฉันไม่รู้ว่านายจะทำอย่างไร”
“ไม่ต้องไปสนใจเขาหรอก เรามาคุยกันต่อ พวกนายอยากให้ปรับปรุงอะไรอีก คุยกันได้เลย อยากพูดอะไรก็พูด!”
“นอกจากเรื่องกินเรื่องดื่มแล้ว ก็ไม่มีอะไรแล้ว ”
“แต่ฉันได้ยินมาว่า ยิ่งระดับในกลุ่มสตาร์ไฟร์สูง ยิ่งมีสิทธิพิเศษมาก โดยเฉพาะชั้นนำ ยังมีระบบติดตัว สะดวกมากเลย”
“ใช่ ไม่รู้ว่าเราจะได้สิทธิประโยชน์แบบนั้นเมื่อไหร่”
“เราแค่ อิจฉา แต่ทำอะไรไม่ได้”
เฉินเทียนเซิงจดรายการที่ทุกคนขอ ไม่ใช่เรื่องยากเลย แค่ให้พวกเขามีสิทธิ์เข้าถึงระบบนิบิรู
หลังจากทานข้าวเสร็จ ยังมีเวลาพักอีก 1 ชั่วโมงครึ่ง
กลุ่มคนพาเฉินเทียนเซิงไปที่เขตที่อยู่อาศัย
ส่วนใหญ่ คนอยู่รวมกันคุยกัน บางคนกำลังจีบกัน บางคนกำลังเดท แม้แต่เฉินเทียนเซิงยังเห็นหลิวจาวตี้และหม่าโย่วเหลียงอยู่ด้วยกัน
“เสี่ยวหลิว เธอไปเร่งรัดหน่อยได้ไหม ถ้าแผนก เสนาธิการไม่ขยัน อีก 1 เดือนจะมีวิกฤตอาหาร เรื่องใหญ่เลย”
“ฉันเร่งแล้ว เร่งทุกวัน พวกเขาถูกฉันเร่งจนรำคาญ ตอนนี้แม้แต่แชทส่วนตัวเขาก็ไม่ตอบฉัน”
เสี่ยวหลิวตอบอย่างไม่สบอารมณ์
หม่าโย่วเหลียงพูดด้วยความกังวล
“แล้วจะทำอย่างไร ฉันกังวลจริงๆ ว่าอีก 1 เดือนอาหารจะไม่เพียงพอ ปัญหาใหญ่เลย”
“ค่อยดูกันไปทีละขั้น ”
บทสนทนานี้ เฉินเทียนเซิงที่เดินผ่านได้ยินพอดี
จริงๆแล้ว เขาก็รู้ว่าเรื่องอาหารเร่งด่วน เพิ่งมาถึง แถบไคเปอร์ แผนกเสนาธิการก็ทำงานหนัก หาสถานที่เหมาะสม เพื่อสร้างระบบนิเวศ ตอนนี้ถึงจะรีบ ก็ไม่มีประโยชน์
“รองผู้บัญชาการ เดี๋ยวภารกิจของพวกเธอคือไปยังดาวเคราะห์ดวงไหน?”
เฉินเทียนเซิงถามแบบผ่านๆ
“ไปดาวเคราะห์น้อย ระบบนิเวศหมายเลข 17 ไปส่งก้อนนาโนคิวบ์”
“อืม”
เฉินเทียนเซิงตอบรับ เปิดระบบ ค้นหาข้อมูลอย่างละเอียด
ดาวเคราะห์น้อยระบบนิเวศเป็นดาวเคราะห์ที่ไม่มีแร่ธาตุมีแต่ดินและมีแรงโน้มถ่วงใกล้เคียงกับดวงจันทร์ดาวเคราะห์แบบนี้เหมาะสมกับการปลูกพืช
“เฮ้ดูอะไรอยู่เฮ้ทำอะไรอยู่เนี่ย?”
มีคน 2-3 คน โบกมือไปมาอยู่ตรงหน้าเฉินเทียนเซิง
เฉินเทียนเซิงปิดระบบยิ้มแหยๆ
“ไม่ได้ดูอะไร”
“เดี๋ยวนะ”
รองผู้บัญชาการสะดุ้งถามอย่างรวดเร็ว
“เมื่อกี้นาย เหม่อลอยกำลังดูระบบติดตัวอยู่ใช่มั้ย?”
“นายมีระบบติดตัวสิทธิพิเศษของนายสูงขนาดนี้เลยนายก็เป็นใครกันแน่?”
“ไม่มีตำแหน่งอะไรแค่เป็นคนตรวจสอบใน แผนกเสนาธิการช่วยแก้ปัญหาให้ทหารแนวหน้า”
หลายคนมองหน้ากันแล้วล้อมรอบเฉินเทียนเซิงพูดถึงความต้องการของตัวเอง
“อย่างอื่นไม่ขอช่วยหาเมียให้หน่อยได้มั้ย?”
“ใช่เราอยากมีเมียกันหมด”
“เรื่องความรักฉันจัดการไม่ได้”
พูดคุยกันชั่วโมงกว่าๆแล้วขึ้นยานขนส่งอีกครั้งหลังจาก 2 ชั่วโมงก็มาถึงดาวเคราะห์น้อยระบบนิเวศหมายเลข 17
“ส่งของแล้ว คนรับมาเร็วเข้า”
รองผู้บัญชาการตะโกนโบกมือไปยังคนงานที่กำลังวุ่นวาย
ไม่นานก็มีคนวิ่งมาเห็นเฉินเทียนเซิงกำลังขนกล่องลงจากยานไม่พูดเปล่าเดินเข้ามาเคารพ
“ท่านผู้นำ ท่านทำไมถึงมาทำงานแบบนี้?”
เฉินเทียนเซิงตกใจไม่คิดว่าเพิ่งมาตัวตนก็ถูกเปิดเผยแล้ว
หันกลับไปดูรู้แล้วว่าเป็นใครไม่ใช่ใครอื่นคือ เตี้ยวหยวน เว่ยจงเทา ที่ฟื้นคืนชีพ
เขาจำเฉินเทียนเซิงได้ไม่ใช่เพราะอะไรแต่เพราะชุดเกราะจักรพรรดิเขาเป็นหนึ่งในผู้ร่วมออกแบบ
“ท่านผู้นำ… ล้อเล่นหรือเปล่า?”
“เขาเป็นท่านผู้นำได้ไง นายจำผิดคนแล้ว”
เว่ยจงเทา พูดอย่างจริงจัง
“ผมจำไม่ผิด ท่านผู้นำทำไมท่านต้อง?”
เฉินเทียนเซิงจ้องเว่ยจงเทาพูด
“เอาล่ะ ส่งนาโนคิวบ์แล้วระบบนิเวศจะสร้างเสร็จเมื่อไหร่”
เว่ยจงเทาหน้าเจื่อน
“อย่างน้อยต้องสองเดือน”
เฉินเทียนเซิงขมวดคิ้วตะโกนอย่างรุนแรง
“นาโนเทคโนโลยีสร้างระบบนิเวศ สองเดือน พวกนายมาล้อเล่นกับฉันหรือไง?”
ตะโกนจบโบกมือนาโนโรบอทที่อยู่ในกล่องเหมือนน้ำไหลแยกออกเป็นส่วนๆตามคำสั่งของเฉินเทียนเซิงไหลเข้าหาระบบนิเวศ
“ทุกคนขอบคุณ สำหรับการต้อนรับ ผมไปทำงานก่อน พบกันใหม่”
เฉินเทียนเซิงทักทายยืนอยู่บนนาโนคิวบ์ถูกคลื่นนาโนพัดพาไป
ลูกเรืองงเป็นไก่ตาแตกยืนนิ่งไม่รู้จะทำยังไง
“ท่านผู้นำเป็นคนนี้เอง!”
“ฉันฝันไปหรือเปล่า?”
“ผู้นำเราอยู่กับผู้นำ6 ชั่วโมงโอ้พระเจ้า!”
รองผู้บัญชาการกับลูกเรืองงเป็นไก่ตาแตกไม่เคยคิดว่าจะได้ใกล้ชิดกับผู้นำขนาดนี้
แม้กระทั่งขับยานออกไปพวกเขายังรู้สึกเหมือนฝัน
“ไม่จริง ฉันบอกให้ผู้นำหาแฟนให้ด้วย”
มีคนพึมพำ
“ฉันพูดกับผู้นำว่าถ้าหาแฟนให้จะขยันทำงาน ฉันตายแน่!”
YOU MAY ALSO LIKE
