หวนคืนสู่วันสิ้นโลกด้วยระบบวิวัฒนาการ - บทที่ 822 เปิดเผยตัวตน

บทที่ 822

เปิดเผยตัวตน

เฉินเทียนเซิงกับเว่ยจงเทามาถึงพื้นที่ก่อสร้างระบบนิเวศที่นี่มีคนประมาณ 400 คนเป็นเจ้าหน้าที่ฝ่ายเทคโนโลยีของแผนกสนับสนุนแต่ส่วนใหญ่เป็นนักศึกษาฝึกงานที่ไม่มีประสบการณ์

“ระบบนิเวศทั้งหมด108 แห่งทีมหลักของแผนกเทคโนโลยีและแผนกสนับสนุนทำงานกันอย่างหนัก นอกจากฐานปิดล้อมยังมีการเลี้ยงดูการขนส่งดินการใส่ปุ๋ยและการกำจัดรังสีเป็นต้น”

“ยากที่สุดคือการกำจัดรังสีกับการใส่ปุ๋ยส่งของเสียจากเรือรบทั้งหมดมาที่ระบบนิเวศอย่างน้อยต้องใช้เวลา1 เดือนดังนั้น…”

เว่ยจงเทากำลังอธิบายเฉินเทียนเซิงก็เยาะเย้ย

“พวกนายโง่จริงๆ”

“รู้จักนาโนเทคโนโลยีหรือเปล่า?”

เว่ยจงเทาอึ้ง

ทันใดเฉินเทียนเซิงหันไปมองระบบนิเวศที่กำลังวุ่นวาย

ยกมือขึ้นนาโนเทคโนโลยีเหมือนมีชีวิตขึ้นมา

เปลี่ยนรูปร่างต่างๆภายใต้การควบคุมของเฉินเทียนเซิงปกคลุมระบบนิเวศอย่างรวดเร็ว

พนักงานคนอื่นหยุดทำงานมองไปรอบๆอย่างงงๆ

“เกิดอะไรขึ้นฉันเพิ่งออกแบบแบบจำลองพื้นฐานเสร็จใครเอานาโนที่ฉันควบคุมไปหมด?”

“โอ้พระเจ้าควบคุมนาโนโรบอทได้พร้อมกันเยอะขนาดนี้อำนาจสูงมาก!”

ในขณะที่ทุกคนตะลึงงัน

เฉินเทียนเซิงถูกคลื่นนาโนพัดพาไปตรงกลาง

“เป็นท่านผู้นำ เฉินเทียนเซิง!”

“ว้าวเก่งจัง!”

เฉินเทียนเซิงเป็นศูนย์กลางรูปลักษณ์ภายนอกของระบบนิเวศทั้งหมดเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็วใช้เวลาประมาณ1 ชั่วโมงระบบนิเวศขนาดหลายพันตารางเมตรถูกเฉินเทียนเซิงสร้างขึ้นอย่างรวดเร็ว

โครงสร้างภายนอกเสร็จแล้วขั้นต่อไปคือรายละเอียดและสิ่งอำนวยความสะดวก

เฉินเทียนเซิงลงจากพื้นเว่ยจงเทาพูดอย่างชื่นชม

“ท่านเก่งจริงๆ”

เฉินเทียนเซิงตอบโต้

“ฉันสร้างเกาะสวรรค์ใช้เวลาเพียง7 วันเรื่องแค่นี้ไม่เท่าไหร่”

เว่ยจงเทาหัวเราะอย่างขมขื่น

“เราเทียบไม่ติดกับท่าน ท่านมีอำนาจสูงสุดควบคุม นาโนโรบอทได้เยอะ สำคัญคือท่านมีพลังจิตควบคุมได้ทุกอย่างเราทำไม่ได้เหมือนท่าน”

เฉินเทียนเซิงตบไหล่เว่ยจงเทา

“ค่อยๆ ทำไปทีละขั้น!”

พูดจบเฉินเทียนเซิงก็เริ่มสร้างรายละเอียด

นาโนโรบอทที่จัดเก็บไว้ภายใต้การดำเนินการของ เฉินเทียนเซิงสร้างเร็วมากการขนส่งตามไม่ทันการใช้

ยานขนส่งทั้งหมดส่งก้อนนาโนมาอย่างรวดเร็ว

ที่เฉินเทียนเซิงผ่านไปตามแบบสิ่งอำนวยความสะดวกของระบบนิเวศสร้างเสร็จทันที

คนที่รับผิดชอบการก่อสร้างตอนนี้กลายเป็นคนขนของช่วยงานหรือปูพื้นที่ปลูกพืช

“ระวังให้นาโนโรบอทรวมตัวเข้ากับดินด้วย”

“เก็บโปรแกรมนี้ไว้ นาโนเทคโนโลยีปลูกพืชมีประสิทธิภาพสูงกว่าการปลูกแบบดั้งเดิม”

ด้วยความช่วยเหลือของเฉินเทียนเซิงใช้เวลาเพียง3 วันก็เสร็จงานที่ต้องใช้เวลา2 เดือน

มองไปที่ระบบนิเวศปิดที่สมบูรณ์ทุกคนรู้สึกเหมือนฝันไม่จริง

เฉินเทียนเซิงดูเวลาแล้วพูดว่า

“ต่อไปพวกคุณปลูกพืช ผมจะไปดาวเคราะห์ระบบนิเวศต่อไป”

พูดจบเฉินเทียนเซิงก็ออกไปนั่งยานไปดาวเคราะห์น้อย ระบบนิเวศต่อไปทำซ้ำขั้นตอนเดิม

สร้างระบบนิเวศได้ภายใน3 วันความเร็วนี้ทำให้ทุกคนทึ่ง

โดยเฉพาะกัปตันหลงเหยียนของเรือเต่าดำเห็นความเร็วในการใช้ก้อนนาโน ถ้าไม่รู้ความจริงเขาจะต้องไปดูด้วยตัวเองว่าเกิดอะไรขึ้น

มีคนเคาะประตู หม่าโหย่วเหลียงผลักประตูเข้ามา

“ท่านผู้บัญชาการ ซางกวนเฟยหยานขอเข้าพบท่านจะให้พบหรือไม่”

“ซางกวนเฟยหยานมาทำไม?”

หลงเหยียนกำลังคิดเรื่องอื่น ซางกวนเฟยหยานผลัก หม่าโหย่วเหลียงออกแล้วเดินเข้ามาอย่างองอาจ

“จะมาทำอะไรได้ล่ะมาขอเสบียงจากยานแม่นะสิ”

ซางกวนเฟยหยานนั่งตรงข้ามหลงเหยียนอย่างองอาจยังเอาเท้าวางบนโต๊ะทำงานชี้คางขึ้นแล้วพูดว่า

“กองเรือเซี่ยงไฮ้เสบียงหมดแล้วจะขาดแคลนอาหารแล้วนายจะดูแลอย่างไร”

หลงเหยียนลูบจมูกแล้วส่งเอกสารกองหนึ่งให้ ซางกวนเฟยหยานพูดว่า

“ก่อนออกเดินทางเสบียงที่เตรียมไว้มีแค่นี้พอสำหรับคน1 ล้านคนกินผลก็รู้อยู่ว่ามีคนเพิ่มมา3 ล้านคนเรากำลังพยายามหาทางแก้วิกฤตอาหาร”

“เฉินเทียนเซิงอยู่ไหน หายไปหลายวันแล้ว บอกฉันทีว่าเขาอยู่ไหนฉันจะไปหาเขา”

หลงเหยียนขมวดคิ้ว

“เธอจะไปหาผู้นำทำไม?”

“ไม่ใช่เรื่องของนาย”

ซางกวนเฟยหยานเบิกตาโตตบโต๊ะตะโกนว่า

“คนเรายังต้องกินข้าวเป็นหลักถ้ากินข้าวไม่ได้จะไปหาใคร”

หลงเหยียนเปิดระบบค้นหาตำแหน่งของผู้นำอย่างช่วยไม่ได้พูดขึ้น

“เขานะอยู่ที่ระบบนิเวศที่101”

“เจอกันใหม่”

ซางกวนเฟยหยานลุกขึ้นเดินออกไปขับยานไปที่ดาวเคราะห์นอกระบบนิเวศที่101

เห็นโดมกลมสีดำตั้งอยู่บนดาวเคราะห์

ซางกวนเฟยหยานขับยานเข้าไปในบริเวณจอดยานเดินไปทั่วระบบนิเวศเห็นพืชพรรณเขียวขจีเต็มไปหมดยิ่งโมโห

“ฉันสาธิตแค่ครั้งเดียวดูให้ดีๆ”

เฉินเทียนเซิงพูดจบก็ควบคุมนาโนโรบอทในดินเพื่อดำเนินการกับแปลงทดลองตรงหน้า

เห็นได้ชัดว่าต้นกล้าโผล่ขึ้นจากดินข้าวฟ่างเติบโตอย่างรวดเร็วใช้เวลาแค่ไม่กี่ลมหายใจก็สุกแก่เก็บเกี่ยวได้

“โอ้พระเจ้าทำได้ยังไง?”

ช่างเทคนิคต่างตกตะลึง

เฉินเทียนเซิงพูดต่อ

“ผมส่งขั้นตอนการดำเนินงานไปให้พวกคุณ วิธีควบคุมนาโนโรบอทเพื่อให้เติบโตเร็วขึ้นเรียนรู้เอาเองนะ”

“เฉินเทียนเซิง!”

ทันใดนั้นเสียงตะโกนของซางกวนเฟยหยานก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

ทุกคนหันไปมองอย่างงุนงงเหล่านักรบชุดดำพร้อมจะชักดาบ

“บังอาจเรียกชื่อผู้นำตรง ๆเธออยากตายใช่ไหม!”

เหล่านักรบชุดดำชี้ปืนใส่

ซางกวนเฟยหยานเดินเข้ามาอย่างรวดเร็วทันใดนั้นก็ถูกปืนจี้เธอรีบทำท่ายอมแพ้

“เข้าใจผิด ฉันมีเรื่องจะคุยกับผู้นำเลยพลั้งปากไป”

“นี่เธอ..”

เฉินเทียนเซิงเหลือบมองซางกวนเฟยหยาน

“มีอะไรหรือเปล่า”

ซางกวนเฟยหยานยังถูกปืนจี้อยู่เธอเขินอายจึงเลื่อนปืนออกไป

“แน่นอนว่ามีเรื่องสำคัญ”

เหล่านักรบยืนหยัดมั่นคงก่อนที่ผู้นำจะสั่งการพวกเขาจะไม่ยกเลิกการเฝ้าระวัง

“ฉันไม่มีเจตนาร้าย”

ซางกวนเฟยหยานยิ้มอย่างเขินอายตอบโต้อย่างรวดเร็ว

“แต่คุณต่างหาก ผลไม้สดเยอะขนาดนี้ทำไมไม่แจกจ่ายให้พวกเรา พวกเรากำลังจะอดตายแล้วคุณรู้ไหม”

เฉินเทียนเซิงเหลือบมองซางกวนเฟยหยานเปลี่ยนเรื่องถาม

“ทำไมไม่เห็นหลงหลิงเธอไปไหนแล้ว?”

“หลงหลิงไปไหนแล้วฉันจะรู้ได้ยังไง”

ซางกวนเฟยหยานเบ้ปากอารมณ์ไม่ดี

“หลงหลิงไม่อยู่เธอก็ทำหน้าที่แทนหลงหลิงประสานงานการขนส่งอาหารสดและประสานงานกับหลงเหยียน”

เฉินเทียนเซิงยืนอยู่ตรงหน้าเธอพูดอย่างจริงจัง

“ตอนนี้เธอไปประสานงานกับหลงเหยียนเลยให้เรือรบเต่าดำส่งกองเรือไปที่ระบบนิเวศต่างๆเพื่อนำอาหารไปแจกจ่ายให้แต่ละหน่วย”