หวนคืนสู่วันสิ้นโลกด้วยระบบวิวัฒนาการ - บทที่ 831 วิธีการย่อมมากกว่าปัญหา

บทที่ 831

วิธีการย่อมมากกว่าปัญหา

เฉินเทียนเซิง หยางเซวี่ย และดำสนิท เดินทางมายังท้ายยานอวกาศ ผ่านทางเดินแคบๆ พิเศษปีนป่ายไปจนถึงทางออกของอุปกรณ์ปล่อยแรงโน้มถ่วง

“เดี๋ยวฉันออกไปก่อนไปปรับตัวกับสนามแม่เหล็กของดาวดวงนี้ถ้าทำไม่ได้ก็รีบกลับมาห้ามเสี่ยงเด็ดขาดเข้าใจไหม?”

“เข้าใจแล้ว!” หยางเซวี่ย และดำสนิท ตอบพร้อมกัน

“เปิดวาล์ว!”

“ซี่”

ทันทีที่วาล์วเปิดออก

ในเสี้ยววินาทีต่อมา

“โอ๊ย!”

โดยไม่มีสัญญาณเตือนเฉินเทียนเซิง ถูกแรงดูดของสนามแม่เหล็กอันทรงพลังดูดออกไป

หยางเซวี่ย ก็เช่นกันถูกดูดออกจากยานอวกาศตาม เฉินเทียนเซิง

“ดุง~ดุง”

ทั้งสองคนชนกับผนังหินนอกยานอวกาศแรงดูดอันทรงพลังดูดติดชุดเกราะนาโน ทำให้ทั้งสองคนขยับไม่ได้

“กร๊อบ”

ถึงแม้ชุดเกราะจะแข็งแรงมากแต่ภายใต้แรงแม่เหล็กอันทรงพลังก็มีเสียงแตกหักอย่างดัง

“ไม่น่าเชื่อเลยหยางเซวี่ยเธอเป็นยังไงบ้าง?” เฉินเทียนเซิงตะโกนถาม

“แรงแม่เหล็กแรงมากชุดเกราะของฉันใกล้จะรับไม่ไหวแล้ว!”

ไม่เพียงแต่หยางเซวี่ยเท่านั้นชุดเกราะของเฉินเทียนเซิงก็กำลังจะแตกสลายเนื่องจากชุดเกราะประกอบด้วยนาโนโรบอทภายใต้แรงแม่เหล็กอันทรงพลังการจัดเรียงของนาโนโรบอทไม่สามารถต้านทานแรงแม่เหล็กได้

“อ่า!”

เฉินเทียนเซิง ใช้พลังทั้งหมดขับเคลื่อนเครื่องขับดันแรงโน้มถ่วงย้อนกลับของชุดเกราะถึงจะใช้แรงทั้งหมดก็สามารถพลิกตัวได้เพียงเล็กน้อย

“ปัง”

พลิกตัวไปบนผนังหินเฉินเทียนเซิง รู้สึกว่าสนามแม่เหล็กแรงโน้มถ่วงนี้แรงกว่าหอฝึกฝนแรงโน้มถ่วงหลายร้อยเท่า

“หยางเซวี่ยจับมือฉัน ฉันจะพาเธอกลับ!”

หยางเซวี่ย เป็นผู้เสริมความเร็วพลังไม่ถึงหนึ่งในสิบของเฉินเทียนเซิงภายใต้แรงแม่เหล็กอันทรงพลังนี้เธอยังขยับนิ้วมือได้ยาก

ในขณะนั้นดำสนิท กระโดดออกมา

“เมี้ยว~”

ทั้งสองคนพยายามมองไปที่ดำสนิท

เห็นมันเดินไปเดินมาอย่างสบายๆ ที่ท้ายยานอวกาศ

“มนุษย์โง่เง่าชุดเกราะนาโนแตกสลายพวกนายก็สามารถขยับได้แล้ว ออกซิเจนไม่เพียงพอยังไม่รู้จักหายใจเข้าหายใจออกฉันแทบจะทนไม่ไหวกับความโง่เขลาของพวกนายแล้ว”

เฉินเทียนเซิง ขมวดคิ้วรีบควบคุมด้วยความรู้สึกชุดเกราะนาโนแตกสลายเหมือนน้ำปกคลุมพื้นผิวหินแม่เหล็ก

ทั้งตัวไม่มีโลหะเฉินเทียนเซิงลอยตัวตกลงไปที่พื้น

“ดุง”

ในทันใดนั้นหยางเซวี่ย ก็ตกลงสู่พื้นเช่นกัน

“แฮ่กๆ~”หยางเซวี่ย ไอออกมาหลายครั้งแต่ต่อมาก็หายใจลำบาก

เฉินเทียนเซิง กลั้นหายใจรีบลุกขึ้นเดินไปหา หยางเซวี่ยอุ้มเธอขึ้นเปิดใช้งานการเทเลพอร์ต(*การย่นพื้นที่มิติ)รีบกลับไปที่ประตูยานอวกาศ

“ปิด รีบปิด!”

ประตูวาล์วของอุปกรณ์ปล่อยแรงโน้มถ่วงปิดลงอากาศเต็มทั้งสองคนจึงหายใจเข้าเต็มปอด

“เหมี๊ยว! อะไรเนี่ยพวกนายรอดแล้วแต่ทิ้งฉันไว้ข้างนอก รีบเปิดประตูให้ฉัน!”

หลังจากเฉินเทียนเซิง หายใจโล่งเขาก็เหลือบมอง หยางเซวี่ยพูดว่า“เธออย่าออกไปฉันออกไปเดินเล่นคนเดียวดีกว่า”

ในทันใดนั้นประตูเปิดออกเฉินเทียนเซิง กลั้นหายใจเดินออกจากยานอวกาศโดยไม่มีอะไรขัดขวาง

ดำสนิท เงยหน้ามองเฉินเทียนเซิง เดินออกไปกลับไปที่พื้นที่ที่ชุดเกราะนาโนครอบคลุมยังคงพยายามควบคุม นาโนโรบอท เพื่อเคลื่อนที่ด้วยตัวเองตลกจริงๆ

เฉินเทียนเซิง รู้ว่าไม่สามารถนำชุดเกราะนาโนกลับมาได้จึงเงยหน้าขึ้นมองไปที่หลุมลึกที่ยานอวกาศชนหลุมลึกนับพันกิโลเมตรมองไม่เห็นทางออกด้วยตาเปล่า

ประมาณ 3 นาทีต่อมาเฉินเทียนเซิง เดินกลับเข้าไปในยานอวกาศทั้งสองคนและแมวกลับไปที่ห้องโดยสารพร้อมกันและพูดคุยกัน

“ด้วยสนามแม่เหล็กของดาวดวงนี้สภาพแวดล้อมที่เราอยู่เราหนีออกไปไม่ได้พวกเธอมีวิธีการอะไรที่จะพ้นภัยไหม?”

หยางเซวี่ย เดินไปพร้อมกันพูดว่า“มีแต่เราทำไม่ได้”

“ลองพูดดูสิ”

“เพียงแค่เป็นแม่เหล็กก็สามารถใช้ลวดทองแดงพันต่อไฟฟ้าเพื่อยกเลิกแรงแม่เหล็กได้แต่ปัจจุบันเราไม่รู้ว่าดาวดวงนี้ใหญ่แค่ไหน แม้จะรู้ก็ไม่มีทองแดงมากพอและพลังงานไฟฟ้าที่จะขับเคลื่อนทั้งดาวเคราะห์”

ดำสนิท พูดว่า“ใช้ระบบนีบิรุติดต่อคนอื่นรอให้กองกำลังเสริมมาช่วย”

เฉินเทียนเซิง พูดอย่างจนปัญญา“สนามแม่เหล็กรบกวนรุนแรงมากระบบของฉันเป็นความยุ่งเหยิง”

เขาพูดไปพร้อมกับเปิดระบบนีบิรุผลลัพธ์คือรหัสผิดพลาดแม้แต่กระเป๋าอวกาศก็ใช้ไม่ได้

กลับไปที่ห้องโดยสารทั้งสองคนและแมวเริ่มตรวจนับเสบียงในยานอวกาศ