หวางเฟยเสด็จ ท่านอ๋องหลีกไป - บทที่ 324 มงกุฎฟีนิกซ์？

“นี่มันเป็นไปไม่ได้ เห็นชัดอยู่แล้วว่านี่คือภาพลวงตา จะเป็นแบบนี้ได้อย่างไร？”
หลายเยาเยาส่ายหน้าพลันพูดอย่างไม่เข้าใจ พลางจ้องมองไปยังเครื่องหมาย
เย่แจ๋หยิ่งที่เห็นความแปลกไปของนาง จึงรีบถามถึงสาเหตุทันที หลานเยาเยาจึง
บอกทุกอย่างเกี่ยวกับเรื่องเครื่องหมายออกมา
หลังจากที่พูดจบ หลานเยาเยาก็เห็นขมวดคิ้วแน่น บางทีนี่อาจเป็นมากกว่าภาพ
ลวงตา
นางยังไม่ทันได้คิดให้เข้าใจ ก็เห็นเย่แจ๋หยิ่งทำหน้านิ่ง เดินไปยังทางของชายหนุ่ม
ชุดขาว
ชายหนุ่มชุดขาวราวกับสัมผัสถึงอะไรบางอย่าง ทันที่หันหลังกลับมา มือของเย่
แจ๋หยิ่งก็แตะลงไปบนไหล่ของเขา
สักครู่จากนั้น……
ใบหน้าของเย่แจ๋หยิ่งก็ซีดเซียว เลือดกระอักพุ่งออกมาจากปาก จากนั้นก็เห็น
เขาใช้มือข้างหนึ่งกุมหัวตัวเองเอาไว้ด้วยความทรมาน ส่วนมืออีกข้างก็จับไหล่ของ
ชายหนุ่มชุดขาวไว้แน่น
แต่ชายหนุ่มชุดขาวราวกับไม่ได้สัมผัสถึงสิ่งใดทั้งสิ้น แล้วร่างที่เป็นภาพลวงตาก็
เริ่มโปร่งใส แล้วหายไปในเวลาต่อมา
แล้วเสียงกู่ฉินก็หยุดลงไปในทันที
“เย่เจ๋หยิง……”
972

หลานเยาเยารีบวิ่งมายังข้างกายของเย่แจ๋หยิ่ง พร้อมกับจับชีพจรและตรวจ
ร่างกายของเขา
แต่นอกจากจะรู้อัตราการเต้นของหัวใจเขาเต้นเร็วแล้ว อย่างอื่นก็ไม่มีพบอะไร
ผิดปกติเลย
หมดหนทางแล้ว
ทางที่ดีนางควรจะใช้เครื่องมือในระบบการรักษาโรคภัยไข้เจ็บมาแสกนตรวจดู
แล้ว แต่น่าเสียดายที่ระบบกลับไม่มีการตอบสนองใดๆ
แม่งเอ้ย
กล้ามาปิดระบบตอนเวลาสำคัญงั้นหรือ？
【เจ้านายโปรดระงับอารมณ์ ตัวข้าไม่ได้ปิดระบบ เพียงสนามแม่เหล็กในนี้นั้นมี
มากเกินไป ซึ่งมันได้รบกวนระบบการทำงานปกติไปแล้ว】
สนามแม่เหล็ก？
สนามแม่เหล็กอีกแล้ว！
สนามแม่เหล็กอันนี้มีความข้องอันใดกับเย่แจ๋หยิ่งกัน？
【สิ่งนี้ สิ่งนี้ข้าเองก็ไม่ทราบเช่นกัน！อาจเป็นเพราะสนามแม่เหล็กนั้น ทำให้
คนๆเดียวกันที่อยู่ต่างโลกมาเจอกัน จึงทำให้เกิดปฏิกิริยาตอบสนองเช่นนี้】
เอ่อ……
แล้วยังมีท่าทางที่ต่างกันด้วย？
แม่เจ้า！
973

เห็นได้ชัดเลยว่านี่คือภาพลวงตา แล้วคนในภาพลวงตาและตัวจริงได้สัมผัสถึงกัน
ก็เท่านั้น
【เจ้านายโปรดสงบก่อน ข้าเป็นเพียงระบบรักษาโรคภัยไข้เจ็บหนึ่งเท่านั้น ซึ่งมี
ความเชี่ยวชาญด้านวิชาการแพทย์ ส่วนการเข้าใจเรื่องสิ่งอื่นนั้นเป็นเพียงงาน
อดิเรกทีไม่สามารถใช้กล่าวอ้างอิงได้】
แม่งเอ้ย！
ไม่สามารถใช้อ้างอิงได้？ดูแล้วจะเป็นการกวนประสาทเสียมากกว่า！
【……เป็นท่านที่ถามไม่ใช่หรือยังไง！ข้าถึงได้ยอมเสี่ยงตอบคำถามท่าน】ระบบ
พูดออกมาอย่างเบาๆ
หลานเยาเยากุมขมับเงียบทันที
หลังจากที่พึ่งพาระบบไม่ได้ ก็ทำได้เพียงพึ่งพาตัวเองแล้ว
แล้ว！หลานเยาเยาก็หยิบเข็มเงินออกมา ฝังเข็มให้กับเย่แจ๋หยิ่ง
ต้องปลดปล่อยความเจ็บปวดของเขาค่อยว่ากันอีกที
เพียงลนเข็มด้วยไฟได้เพียงครู่เดียว นางก็พบว่าเย่แจ๋หยิ่งไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดอีก
แล้ว แต่เขาก็ยังอยากที่จะให้นางฝังเข็มให้กับเขาต่อไป
หลังจากฝังเข็ม นางก็เก็บเข็มเงินกลับเข้าไปในระบบการรักษาโรคภัยไข้เจ็บ
จากนั้นก็จ้องมองไปยังเหงื่อที่ไหลออกมาบนหน้าผากของเขา แล้วถามเบาๆ
“ไม่เจ็บแล้วหรือ？”
974

เขาตอบอย่างแผ่วเบา“อืม”จากนั้นก็หันไปพูดกับหลานเยาเยาอย่างเรียบนิ่ง ：“
เยาเยา บางทีบนโลกใบนี้อาจจะมียาอายุวัฒนะก็เป็นได้”
ได้ยินแบบนั้น！หลานเยาเยาก็ถึงกับนิ่งงัน ด้วยความไม่เข้าใจว่าเพราะเหตุใดเขา
ถึงได้พูดสิ่งนี้ออกมา
แล้วเขาก็ดึงมือเธอขึ้น พานางเดินไปยังข้างๆของพื้นนํ้าแข็งที่ทำเครื่องหมายไว้
ก่อนจะวางมือของนางลงไปแล้วใช้แรงกดเข้าไป
แล้วหน้านํ้าแข็งก็ยุบเว้าเข้าไป
“โครม……”
หลังจากที่ราวกับกำลังมีวัตถุหนักบางอย่างกำลังเคลื่อนไหว ช่องนั้นก็เกิดการ
สั่นสะเทือนเล็กน้อย เพียงไม่นาน ประตูนํ้าแข็งก็ถูกเปิดออก
“ท่านทำเช่นนี้ได้อย่างไร？”หลานเยาเยาถามด้วยความไม่เข้าใจ
“อีกเดี๋ยวประตูนํ้าแข็งนี้ก็จะปิดลงแล้ว เราเข้าไปด้านในแล้วค่อยคุยกันเถอะ”
“อืม！”
หลังจากที่ทำการตกลงกันเรียบร้อย ก็พากันเดินเข้าไปด้านใน
เสียงดังโครมดังขึ้นมาอีกครั้ง แล้วประตูนํ้าแข็งก็ปิดตัวลง
เดิมทีหลังจากที่ประตูนํ้าแข็งปิดลง หลานเยาเยาก็กำลังจะถมเย่แจ๋หยิ่งเกี่ยวกับสิ่ง
ที่เกิดขึ้น แต่กลับตะลึงกับภาพอันงดงามที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าแทน
975

ภาพพระราชวังนํ้าแข็งอันเย็นเยือกตั้งสูงตระหง่านอย่างสง่างาม แล้วยังมีภูเขาหิน
บันได ศาลาพลับพลที่ถูกปกคลุมไปด้วยนํ้าแข็ง และรูปปั้นเสมือนจริงจำนวนหนึ่ง
ตั้งอยู่
หยกแกะสลักนํ้าแข็งตั้งตระหง่านราวกับแดนสวรรค์ไม่มีผิด
“อุโมงค์ลึกนี้มีที่ที่งดงามเช่นนี้ได้อย่างไรกัน？”
สถานที่แห่งนี้ไม่ได้กำเนิดขึ้นมาเองโดยธรรมชาติ แต่เป็นการใช้แรงงานคนสร้าง
ขึ้นมา และต้องเป็นช่างฝีมือชั้นสูงเท่านั้นถึงจะทำได้สำเร็จ
“ไม่ทราบ”
เย่แจ๋หยิ่งตอบกลับอย่างกราชับได้ใจความ
“ที่นี่เป็นดั่งโลกนํ้าแข็งหิมะ ดินแดนสวรรค์บนโลกมนุษย์ เพียงแต่ว่า…..มันเย็น
กว่าเท่านั้น”
นอกจากความหนาวเย็นแล้ว ทุกอย่างที่นี่ล้วนดีไปหมด
แล้วในเวลานั้นเอง！จู่ๆมือก็อุ่นขึ้น แล้วมือใหญ่ก็กุมมือของนางเอาไว้ ไม่ทันได้
ให้นางตอบกลับสิ่งใด เจ้าของมือใหญ่นั้นก็พานางเดินขึ้นบันไดเข้าไปยังพระราชวัง
ภายในพระราชวังนั้นแตกต่างกับสิ่งที่คาดคิดไว้
เดิมทีหลานเยาเยาคิดว่าทุกสิ่งที่อยู่ภายในพระราชวังจะต้องเป็นนํ้าแข็ง แต่คาดไม่
ถึงว่าด้านในถูกสร้างขึ้นมาด้วยคริสตัลใสทั้งหมด
ส่วนสิ่งของอย่างอื่นก็มีผ้าม่าน เครื่องนั่งเครื่องใช้ที่ทำจากไม้แดง และอื่นๆอีก
มากมาย ซึ่งทุกอย่างล้วนแต่เป็นของดีๆทั้งนั้น
976

ทันทีที่หลานเยาเยาเดินมาถึงห้องนอน ได้เห็นเตียงนอนขนาดใหญ่ที่ทำมาจาก
หยกชั้นสูง ดวงตาก็เปล่งแสงแพรวพราว
ฮิๆ！
สิ่งของทุกอย่างของที่นี่ล้วนเป็นสมบัติลํ้าค่า หากหยิบออกไปขาย ราคาต้องสูง
มากแน่
ผู้ใดเป็นผู้ที่สร้างสถานที่แห่งนี้กันนะ？
ช่างรํ่ารวยเกินไปแล้ว？
จากนั้น！หลานเยาเยาวิ่งตรงไปยังข้างเตียงหยก เอื้อมมือออกไปลูบอยู่สักพัก
ความตกตะลึงประกายขึ้นมาในแววตาของนาง เพียงครู่เดียวดวงตาก็ประกายอีก
ครั้ง
อุ่นจัง
เตียงหยกนี้มีความอุ่น
ช่างยอดเยี่ยมจริงๆ หากเป็นเช่นนี้ พวกเขาก็ไม่ต้องกังวลว่าจะถูกแช่แข็งตาย
แล้ว
หลานเยาเยาที่แทบจะทนความหนาวเหน็บไม่ได้แล้ว ก็ได้ถอดรองเท้าแล้วขึ้นไป
ยังเตียงหยก แล้วความอบอุ่นของเตียงหยกก็แพร่เข้าสู่ร่างกายของหลานเยาเยา
แล้วร่างกายก็อุ่นขึ้นมาในทันที
“เย่แจ๋หยิ่ง รีบขึ้นมาเร็วเข้า เตียงนี้อุ่นมากยิ่งนัก”
เย่แจ๋หยิ่งพยักหน้าและเดินไปพร้อมกับรอยยิ้มจางๆที่ริมฝีปากของเขา
977

เขาที่เพิ่งนั่งลงบนเตียงหยกได้ไม่นานนัก ก็ถูกหลานเยาเยาดึงมือเขาไปลูบแล้ว
ลูบอีก แต่ดูเหมือนกับว่ามันยังไม่เพียงพอ หลานเยาเยาจึงเอื้อมมือขึ้นมาสัมผัส
ใบหน้าของเขา
จากนั้นก็ยิ้มออกมา
แล้วพูดด้วยความดีใจ“ตัวท่านเองก็อุ่นขึ้นมาแล้ว”
เมื่อมีความสุข นางก็รีบหันไปถามเย่แจ๋หยิ่งด้วยความสงสัย“จริงด้วย ท่านรู้ได้
อย่างไรว่ากลไกอยู่หนใด？มีความเกี่ยวข้องกับชายชุดขาวในภาพลวงตางั้นหรือ？”
คงจะเป็นหลังจากที่เย่แจ๋หยิ่งสัมผัสกับชายคนนั้น แล้วได้เห็นภาพนิมิตขึ้นมา
เช่นเดียวกับตอนที่นางเข้าไปในภาพลวงตาตอนอยู่ที่ต้นไม้บุพเพ และได้เห็นถึง
ความเป็นมาของต้นไม้บุพเพ
ปรากฏว่า！
เย่แจ๋หยิ่งตอบเพียง “อืม” คำเดียวออกมาเบาๆ
แล้วริมฝีแดงของนางก็ยกขึ้นอย่างมีความสุข“เช่นนั้นท่านก็น่าจะรู้ว่าจะออกไป
อย่างไรอีกด้วย？”
ทันใดนั้น เย่แจ๋หยิ่งก็หันไปสบตากับนาง ด้วยแววตาที่ดูแปลกๆ ก่อนที่ริมฝีปากจะ
ค่อยๆขยับ
“ข้าก็ไม่รู้！”
ซึ่งนั่นก็ไม่ได้ทำให้หลานเยาเยาสนใจมากนัก แล้วจากนั้นนางก็หยิบเอาอาหาร
จำนวนหนึ่งออกมาจากระบบรักษาโรคภัยไข้เจ็บ
978

“เวลาของพวกเราเหลือน้อยแล้ว”
เพราะอาหารในระบบนั้นเหลือน้อยเข้าไปทุกที ถึงแม้จะสามารถใช้กลูโคสในการ
ยันชีวิตเอาไว้ได้ แต่นั่นก็ไม่เพียงพอที่จะอยู่นาน
ซึ่งหนทางเดียวก็คือต้องเร่งหาทางออกแล้วหนีออกไปเสีย
ดังนั้นหลังจากกินอาหารเสร็จ พวกเขาก็ได้เดินไปสำรวจพระราชวัง พร้อมกับหา
เบาะแสไปด้วย
แต่หามาเป็นเวลานาน เบาะแสสักอย่างก็หาก็ไม่พบ เพียงแต่หาเจอหีบไม้แดง
ขนาดใหญ่ในพระราชวังหลายใบ ที่ภายในบรรจุสมบัติลํ้าค่าและเสื้อผ้าเครื่องประดับ
เอาไว้
และสิ่งที่ทำให้รู้สึกประหลาดใจมากที่สุดก็คือ หนึ่งในบรรดาหีบไม้แดงนั้น หลาน
เยาเยาได้พบกับชุดอภิเษกสองชุดอยู่ด้านใน
มงกุฎฟินิกซ์！
แต่มันกลับงดงามกว่ามงกุฎฟินิกซ์ทั่วไปเป็นพันเท่าหมื่นเท่า……

979