หวางเฟยเสด็จ ท่านอ๋องหลีกไป - บทที่ 327 กู่ฉินมีวิธีการของตัวมันเอง

แต่ว่า จะเป็นไปได้อย่างไร？มงกุฎฟินิกซ์จะถูกสร้างมาพอดีกับนางได้อย่างไร？
แล้วเหตุใดที่ทำให้เย่แจ๋หยิ่งมั่นใจได้ถึงเพียงนี้？
สมองของหลานเยาเยาก็เริ่มสับสน
มีคำถามมากมายปรากฏขึ้นมาในหัวของหลานเยาเยา นางจึงรีบสวมมงกุฎให้
เรียบร้อย แล้วเดินออกไป
หลังจากที่ออกมา
นางก็ต้องตะลึงอีกครั้ง
เพราะที่ยืนอยู่ตรงหน้าของนางก็คือเย่แจ๋หยิ่งที่ไปเป็นอีกคนแล้ว
เถอดชุดสีดำโดดเด่นออกไป ดวงตาที่เย็นชาและแข็งกระด้างก็เปลี่ยนเป็นนุ่มนวล
และอ่อนโยนแทน พร้อมด้วยรอยยิ้มจางๆบนใบหน้า
เขาสวมชุดอภิเษกแล้ว……
เสื้อคลุมผ้าปักดิ้นทองสีแดงสดขอบดำ ปักด้วยลวดลายที่โดดเด่นและมีชีวิตชีวา
บริเวณเอวคาดด้วยเข็มขัดหยกสีทอง ทำให้เย่แจ๋หยิ่งที่มีราศีของราชาผู้สง่างามให้ดู
ผ่าเผยยิ่งขึ้น
สวรรค์！
ราวกับเทพเจ้าที่อยู่บนดินก็ไม่ปาน
ในหีบนี้ยังมีชุดอภิเษกของบุรุษอีกชุดหนึ่ง ซึ่งเป็นชุดที่คู่กับชุดคู่มงกุฎฟินิกซ์ที่
นางสวมใส่อยู่ในตอนนี้
994

เดิมที่นางคิดว่าชุดมงกุฎฟินิกซ์ที่ตัวเองสวมนั้นเหมาะกับตัวแล้ว
คิดไม่ถึงว่า เย่แจ๋หยิ่งที่สวมชุดนั้นแล้วยิ่งทำให้เห็นชัดว่ามันเหมาะสมจริงๆ
ตอนนี้นางได้แต่อดไม่ได้ที่จะยืนมองเย่แจ๋หยิ่งอย่างเหม่อลอย ซึ่งในเวลานี้ นางเกิด
อาการสับสนแล้วจริงๆ
“หล่อยิ่งนัก จริงๆ”
หลานเยายาดูเหมือนจะรู้สึกถึงความร้อนไหลที่ในจมูกของนาง นางจึงเอื้อมมือไป
ปิดจมูกของตัวเองทันที
แย่แล้ว！
กำลังจะเลือดกำเดาไหลอีกแล้ว
ทว่า ในขณะที่ชื่นชมชายหนุ่มรูปงามอยู่นั้น หลานเยาเยาก็สูญเสียความรู้สึกนึก
คอดไปโดยสิ้นเชิง นางจึงรีบตะโกนออกมาทันที
“เย่แจ๋หยิ่ง ท่านหันหลังไป ข้าอยากจะชื่นชมแผ่นหลังของท่านสักหน่อย”
เย่แจ๋หยิ่งยิ้มพร้อมกับพยักหน้า ก่อนจะหันหลังกลับมา
หลานเยาเยาจึงรีบหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาจากระบบการรักษาโรคภัยไข้เจ็บเช็ด
เลือดบนจมูกออก แล้วพ่นยาเพื่อหยุดเลือด
หลังจากที่ทำทุกอย่างเรียบร้อย
นางก็รีบเดินไปหาเย่แจ๋หยิ่งพลันถามอย่างจริงจัง
“เป็นเช่นนี้ได้อย่างไร？นี่พวกเราอยู่ในภาพลวงตางั้นหรือ？”
ชุดอภิเษกในหีบนั้น ราวกับว่าถูกจัดมาให้พอเหมาะกับพวกเขาเสียอย่างนั้น
995

สิ่งนี้มันไม่สมเหตุสมผลเกินไป นอกจากจะเป็นภาพลวงตา ไม่เช่นนั้นเรื่องนี้ก็ยาก
ที่จะอธิบายแล้วจริงๆ
“อยากรู้งั้นหรือ？”
เย่แจ๋หยิ่งเอื้อมมือไปลูบหัวของนาง แล้วจ้องมองนางด้วยความเอ็นดู หลังจากที่
เห็นนางพยักหน้า เขาก็หัวเราะออกมาเบาๆ
“พวกเราไปไหว้ฟ้าดินกันเถอะ！”
“……นี่เกี่ยวข้องสิ่งใดกับสิ่งที่ข้าอยากรู้งั้นหรือ？”
เจ้าคนนี้จะต้องหลอกให้นางไปไหว้ฟ้าดินเพื่ออภิเษกกัน นางไม่มีทางยอมหลงกล
หรอก
“ไม่เกี่ยวข้อง！”
“……”ไม่เกี่ยวข้องแล้วจะยังให้ไปไหว้ฟ้าดิน
ที่แท้ก็อยากหลอกให้นางอภิเษกด้วย พอถูกจับได้ ก็ยังจะมาทำตัวไม่มีมั่นใจไม่รู้
ร้อนอะไรอีก
หื้ม！
เจ้าหมอนี่ ยิ่งนานก็ยิ่งร้ายขึ้นเรื่อยๆเลย
“ก็ได้ ไม่แกล้งเจ้าแล้ว ข้าจะพาเจ้าไปที่แห่งหนึ่ง”
พูดไป มือของหลานเยาเยาก็ถูกมือของเย่แจ๋หยิ่งจับเอาไว้ แล้วพานางเดินออกไป
นอกพระราชวัง
“เดี๋ยวก่อน ข้าจะไปเอากู่ฉิน”
996

หลานเยาเยาสะบัดมือของเย่แจ๋หยิ่งออก“ตุบๆๆ”วิ่งกลับไป
เดิมทีไม่ความจำเป็นใดจะต้องเอากู่ฉินไปด้วยแต่ด้วยความที่หลานเยาเยากลัวจะ
หลงใหลให้กับความน่าดึงดูดของเย่แจ๋หยิ่งจนควบคุมใจตัวเองไม่ได้
ไปเอากู่ฉินเป็นเรื่องโกหก แต่เลี่ยงที่จะถูกเย่แจ๋หยิ่งจับมือนั้นเป็นเรื่องจริง
จากนั้น！
หลานเยาเยาที่ถือกู่ฉินเอาไว้ เดินตามเย่แจ๋หยิ่งมาก่อนจะหยุดลงกำแพงนํ้าแข็งที่
เรียบและโปร่งใส
นางดูแล้วดูอีก แล้วก็หันหลังกลับไปดูอยู่หลายครั้ง ก็ยังคงไม่เห็นจะมีความลับอัน
ใด
อีกทั้ง！
กำแพงอันนี้นางเห็นมาก่อนแล้วในตอนที่กำลังตามหาทางออก แต่มันก็ไม่ได้มี
ความพิเศษใดๆ
แต่เย่แจ๋หยิ่งคงไม่พานางมาที่นี่อย่างไร้สาเหตุแน่ ดังนั้นนางจึงต้องสังเกตมันใหม่
อีกครั้งเสียแล้ว
ความโปร่งใสของกำแพงนํ้าแข็งนี้ ราวกับกระจกบานใหญ่
นอกจากมองเห็นภาพสะท้อนของนางกับเย่แจ๋หยิ่งที่กำลังสวมชุดอภิเษกอยู่นั้น ก็
ราวกับว่าไม่มีสิ่งอื่นใดที่ดูพิเศษอันใด
หลังจากที่ตรวจดูอีกครั้งอย่างละเอียดแล้ว ก็ยังไม่พบสิ่งใด นางจึงขมวดคิ้วอย่าง
ห้ามไม่ได้จ้องมองไปยังเย่แจ๋หยิ่ง
“ที่นี่มีช่องลับซ่อนอยู่งั้นหรือ？”
997

เมื่อได้ยินความสงสัยของหลานเยาเยา เย่แจ๋หยิ่งก็มองเข้าไปในโพรงประตูทรง
กลม ก่อนจะหันมามองหลานเยาเยา
“อืม มี”
เพียงแค่นางมองไม่เห็นก็เท่านั้นเอง
และแล้ว！
เขาก็เอื้อมมือขึ้นไปสัมผัสกับกลไก
“โครม……”
ทันใดนั้นกำแพงก็แตกออกราวกับใยแมงมุมและประตูนํ้าแข็งทรงกลมก็ปรากฏขึ้น
ตรงหน้า
“โต๊ง……”
จิ่วเซียวหวงเพ่ยในมือของหลานเยาเยาอยู่ๆก็ส่งเสียงอันรุนแรงออกมา จนหลาน
เยาเยาต้องเอามือปิดหูเอาไว้
ว้าว！
ปฏิกิริยานั้นแรงขนาดนี้เลยหรือ？น่าตกใจยิ่งนัก
“ไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่？”เย่แจ๋หยิ่งถามด้วยความห่วงใหญ่
หลานเยาเยาส่ายหัวที่ข้างในหูยังคงส่งเสียงหึ่งๆ，“ไม่เป็นอะไร เข้าไปดูข้างใน
เถอะ”
หลังจากที่ทั้งสองสบตา ก็พากันเดินตามกันเข้าไป
ทันทีที่เข้าไปด้านใน
998

แล้วโพรงประตูนํ้าแข็งทรงกลมก็ปิดลงโดยไม่มีสัญญาณเตือน.fq
พระเจ้า！
หลานเยาเยามองดูประตูนํ้าแข็งที่ปิดตัวลง แล้วหันกลับไปมองใบหน้าที่นิ่งสงบ
ของเย่แจ๋หยิ่ง
ดูแล้วเขาน่าจะเคยเข้ามาแล้ว
ด้านในก็คงจะไม่มีอะไรที่เป็นอันตราย ดังนั้นนางถึงสงบใจลงมาได้
ทันทีประตูนํ้าแข็งปิดตัวลง แสงตะเกียงนํ้ามันในอุโมงค์ก็ส่องแสงริบหรี่ขึ้นมา
อุโมงค์ทางเดินนั้นสั้นมาก เดินเพียงสิบกว่าเมตรก็มาถึงทางออกแล้ว จากนั้นสิ่งที่
ปรากฏอยู่ด้านหน้าก็คือถํ้านํ้าแข็งรูปทรงกลม
ถํ้านํ้าแข็งแห่งนี้โปร่งแสงอย่างมาก และตามผนังถํ้าก็ถูกสลักด้วยลวดลายต่างๆ
เอาไว้ ซึ่งลวดลายเหล่านี้ล้วนดูมีชีวิตจริง
แต่ที่น่าประหลาดใจก็คือ มีลวดลายบางอย่างที่พวกเขารู้สึกคุ้นเคยเอามากๆ
หลังจากที่เข้ามาในนี้
จิ่วเซียวหวงเพ่ยที่หลานเยาเยาแบกไว้อยู่นั้นเกิดการกระสับกระส่ายไปมา ราวกับ
ว่ามีชีวิต
ตอนอยู่ในอุโมงค์ นางยังพอที่จะแบกเอาไว้ได้
แต่ทันทีที่เข้ามาในถํ้านํ้าแข็ง จิ่วเซียวหวงเพ่ยก็หลุดออกไปจากอ้อมแขนของนาง
แล้วบรรเลงบทเพลงขึ้นมาต่อหน้าของนาง
เสียงกู่ฉินอันหน้าน่าสลดโศกเศร้า ดังขึ้นๆลงๆ ออกมาอย่างต่อเนื่อง
999

ในขณะที่ท่วงทำนองฟังดูไพเราะ แต่มันก็ทำให้ผู้ที่ได้ฟังรู้สึกเศร้าใจ
เอ่อ……
จิ่วเซียวหวงเพ่ยมีความต้องการของตัวเอง เช่นนั้นหลานเยาเยาก็ทำอะไรไม่ได้
ทันใดนั้นหลานเยาเยาก็ไม่ได้สนใจกับลวดลายภาพที่อยู่บนกำแพงนํ้าแข็ง
เพียงแต่นั่งลง แล้วดีดบรรเลงตามจังหวะของกู่ฉิน
ทันทีที่วงจังหวะประสานกัน
ในแววตาของหลานเยาเยาก็ปรากฏภาพเปลวไฟอันโชกโชนขึ้นมาทั้งสองทาง
แล้วทันใดนั้นเองตัวของหลานเยาเยาก็อยู่ท่ามกลาง
เปลวไฟที่ลุกโชนนั้น……
รอบๆเป็นเปลวไฟเต็มหมด……
และนางรู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดจากเปลวไฟที่แผดเผาผิวหนังของนาง โดยเฉพาะ
บริเวณท้อง
นางก้มหน้าลงไปดู ก็เห็นตรงท้องมีบาดแผลอยู่ โดยที่บาดแผลมีกระบี่ยาวเสียบ
คาอยู่ แล้วเลือดก็ไหลล้นออกมา
เมื่อเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง ก็เผชิญหน้ากับดวงตาที่เย็นชาของเย่แจ๋หยิ่ง
เย่แจ๋หยิ่ง？！
ไม่ใช่เย่แจ๋หยิ่งในตอนนี้อีกแล้ว แต่เป็นเย่แจ๋หยิ่งที่จิตใจเยือกเย็นเมื่อสามปีก่อน
คนนั้น
เหตุการณ์นี้นางรู้สึกคุ้นเคยยิ่งนัก……
1000

ที่นี่เป็นภายในของหุบเขาจิ้นของชนเผ่าหยินไห่ แล้วหน้าผาก็กลายเป็นจุดเริ่มต้น
ของนางต้องตกอยู่ในห้วงแห่งฝันร้าย
สามปี……
สามปีกว่าแล้ว
เสียงอบอุ่นที่ตัวเองคุ้นเคยก็ดังขึ้นมา “เย่……แจ๋หยิ่ง นับว่าท่านโหดร้าย ข้าหลาน
เยาเยาถึงได้ตกอยู่ในกำมือของท่านตลอด ถือเสียว่าข้าตา ……บอด ถ้าหากเริ่มต้น
ใหม่ได้……”
ความเจ็บปวดอันสิ้นหวังและความเกลียดชัง จากช่วงเวลานี้ไปมันจะทวีคูณมาก
ขึ้นเรื่อยตามวันเวลา
เมื่อมองไปที่ใบหน้าที่ไร้ความปรานีอันคุ้นเคย หลานเยาเยาก็รู้ได้เลยว่าเขาจะพูด
สิ่งใดต่อไป
เพราะว่าประโยค นางได้จดจำเอาไว้สุดหัวใจ ซึ่งเป็นคำที่ทั้งชีวิตนี้ไม่สามารถลบ
ออกจากใจได้
และแล้ว！
“มีเพียงวันนี้เท่านั้น ไม่มีเริ่มต้นใหม่”เสียงอันโหดร้ายเลือดเย็นดังออกมา
นางก็รู้สึกถึงกระบี่ที่ถูกดึงออกไปจากท้อง ก่อนที่นางจะร่วงลงไปใต้หน้าผา แล้ว
นอนกองลงกลางทุ่งดอกกระดูกขาวที่กำลังเบ่งบาน
ความเจ็บปวดบนร่างกาย……
ความสิ้นหวังในจิตใจ…

1001