หวางเฟยเสด็จ ท่านอ๋องหลีกไป - บทที่ 361 ไม่สู้กันสักรอบแล้วค่อยไป?

อีกด้านหนึ่งยายเมิ่งยิงจวนรู้ตัวว่าไม่ใช่คู่ต่อสู้ ก็ไม่กล้าบุ่มบ่ามลงมือ
พวกเขาก็ยืนอยู่เฉยๆเช่นนี้ วางท่าทางอย่างดี แค่ไม่กล้าลงมือ
หลังจากหลานเยาเยารอจนจื่อซีพันแผลให้ฮัวหยู่อันเรียบร้อยดีแล้ว จึงได้เก็บด้าย
สีเงินกลับมา
“ไปเถอะ!”
ยิงจวนเป็นของหานแส และนางกับหานแสก็มีความสัมพันธ์ที่เป็นทั้งความร่วมมือ
กัน และเป็นทั้งความสัมพันธ์แบบหัวหน้าและลูกน้อง ดีที่สุดตอนนี้ไม่ควรจะลงมือกับ
คนของเขา
สถานการณ์อะไร?
ยายเมิ่งยิงจวนเกิดความรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยอย่างอดไม่ได้
ก็จากไปเช่นนี้แล้ว?
ไม่สู้กันสักรอบ?
หรือฆ่าพวกนางให้ตายซะให้หมด?
ในเวลานี้!
มีนักฆ่าศพแห้งผู้หนึ่งมารายงาน : “ยายเมิ่ง ไม่ดีแล้ว กลไกในกลางภูเขาโดน
ทำลายหมดแล้ว”
“อะไร?”
1249

ทั้งสองคนมองดูกลุ่มคนที่กำลังเตรียมตัวจะจากไป กล้าโกรธแต่ไม่ปริปาก ไม่ว่า
อย่างไรคนหนึ่งคนในพวกเขาก็สามารถฆ่าพวกเขาทั้งกลุ่มให้ตายได้ในชั่ววินาทีแล้ว
ดังนั้น จึงทำได้เพียงมองดูพวกเขาจากไป
หลานเยาเยาได้ยินที่นักฆ่าศพแห้งรายงานเป็นธรรมดา มุมปากกระตุกเล็กน้อย
ความเชี่ยวชาญในการรื้อถอนบ้านของตาแก่นี้ ยังเก่งกาจมากจริงๆ
คิดไม่ถึงว่าจะทำลายกลไกทั้งหมดในภูเขาใหญ่ของคนอื่นทั้งภูเขาลงได้อย่า
รวดเร็ว
เห้อ!
หนีแล้วหนีแล้ว
ทันใดนั้น!
มีลมเย็นยะเยือกกรรโชกมาอย่างกะทันหัน โชยพัดมาจากที่ไกลๆ เหมือนดั่งพายุ
ทอร์นาโด ทำให้ใบไม้ที่หลงเหลืออยู่บนต้นไม้และใบไม้แห้งบนพื้นดิน หมุนขึ้นว่อน
ท้องฟ้า ราวกับมังกรชั่วร้ายที่กำลังหมุนวนตามอำเภอใจ
ในไม่ช้า
ใบไม้ที่รวมตัวเป็นรูปร่างมังกรหมุนวน ก็พุ่งตรงขึ้นฟ้า จากนั้นก็มีเงาร่างสีม่วงเข้ม
เหยียบลงตรงหัวของมังกรใบไม้ มังกรใบไม้ก็กระจายไปทั่วทิศอย่างรวดเร็ว ดั่งเช่นดอก
ไม่นับร้อยที่เริงระบำ
ผู้ชายสวมชุดคลุมสีม่วงเข้มที่โดดเด่น สง่างามราวกับปีศาจ เหาะลงมาจากฟ้า
เคลือบไปด้วยแรงสังหารอย่างที่สุด
1250

ทั้งคู่ยายเมิ่งยิงจวนมองดูชายที่ชั่วร้ายเหาะลงมาอยู่ด้านหน้าของตัวเอง สีหน้าก็
ซีดเผือดอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ในพริบตา
พวกเขาคุกเข่าลงไปที่พื้นพร้อมกัน กล่าวด้วยความเคารพและยำเกรง
“ขอต้อนรับเจ้าสำนัก”
เจ้าสำนักยิงจวน เป็นการดำรงไว้ซึ่งความน่าเกรงขามของยิงจวน ถูกเรียกขานว่า
ท่านยมราช
หานแสเหล่มองไปยังกลุ่มคนที่คุกเข่าอยู่ที่พื้นแวบหนึ่ง ด้วยสีหน้าท่าทางดูถูก มือ
เรียวยาวข้างหนึ่งจัดการกับผมที่โดนลมพัดให้ยุ่งเหยิงเบาๆ กล่าวด้วยนํ้าเสียงที่ชั่ว
ร้าย :
“เจ้าพวกไร้ประโยชน์!”
ยายเมิ่งยิงจวนพวกเขาสั่นเทาขึ้นมาในพริบตา กลิ่นอายแห่งความตายล้อมรอบ
ไปทั่วร่างในทันที กดดันจนทำให้พวกเขาแทบจะหายใจไม่ออก
“เป็นถึงหางเสือย่อยๆของยิงจวน คิดไม่ถึงว่าจะโดนโจรป่าอันธพารไม่กี่คนทำให้
ตกใจกลัว พวกเจ้าชั่งทำให้ข้าได้รับเกียรติจริงๆ?”
แค่เพียงคนบนโลกเอ่ยถึงยิงจวน มีผู้ใดบ้างที่ได้ยินข่าวคราวนิดหน่อยแล้วไม่
ตกใจกลัวจนลนลาน?
ขณะนี้กลับดี
นึกไม่ถึงว่าจะโดนคนอื่นทำให้กลัวแล้ว……
“ข้าน้อยสมควรตาย ข้าน้อยสมควรตาย ขอเจ้าสำนักโปรดไว้ชีวิตด้วย” กลุ่มคน
ของยิงจวนเหล่านั้น รีบร้องขอชีวิต
1251

“ไว้ชีวิต?”
ดวงตาเรียวยาวเฉียบคมของหานแสหรี่ลงเล็กน้อย ในดวงตาเต็มไปด้วยแววตา
แห่งความชั่วร้าย
เมื่อเขายื่นมือออกไป ก็มีนักฆ่าศพแห้งผู้หนึ่งถูกดูดไปไว้มือ จากนั้นก็กลายเป็น
โครงกระดูกเปื้อนเลือด “เช่นนั้นก็ต้องดูการแสดงออกของพวกเจ้าแล้ว”
“เจ้าค่ะ! ข้าน้อยรับทราบ”
ยายเมิ่งยิงจวนพวกเขายืนขึ้นมาด้วยท่าทางที่น่าเกรงขาม แต่ละคนมีสีหน้า
แสดงออกถึงความโหดร้าย ไม่พูดอะไรมากก็พุ่งไปยังโม่เหลียงเฉินพวกเขา
หลานเยาเยาเห็นดังนั้น ก็ลูบใบหน้าของตัวเองที่ปิดไว้ด้วยผ้าสีดำ แววตาฉายแวว
ที่เฉียบคมออกมา พูดกับโม่เหลียงเฉิน :
“คุ้มครองนางให้ดี”
โม่เหลียงเฉินกอดฮัวหยู่อันในอ้อมอก ซ่อนตัวอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ : “วางใจได้!”
ไม่ต้องบอก เขาก็จะต้องคุ้มครองนางด้วยแรงทั้งหมดที่มี
หลานเยาเยามองไปทางหานแสที่ดูแน่วแน่ไม่หวั่นไหวใดๆแวบหนึ่ง
เขาในเวลานี้ เยือกเย็น โหดเหี้ยม เฉยชาไร้ความรู้สึก มุมปากยังคงรอยยิ้มที่ชั่ว
ร้าย
ราวกับว่าชีวิตในสายตาของเขาไม่มีค่าพอให้เอ่ย ฆ่าคนเป็นเพียงแค่เรื่องกระดิก
นิ้วเท่านั้น และยังเหมือนดั่งว่าฆ่าคนเพื่อความสนุก
ซึ่งแตกต่างจากหานแสที่นางเคยพบเห็นราวกับเป็นคนละคน
1252

หรือจะพูดว่า
นี่ถึงจะเป็นโฉมหน้าที่แท้จริงของเขา คนที่มีแต่ความชั่วร้ายทารุณ
ทันใดนั้น!
แววตาที่เยือกเย็นกวาดมา ระหว่างที่มองกลับไป มีดยาวที่มีไอดำแผ่ออกมาพุ่ง
ฟันมาตรงหน้า
หลานเยาเยาเอียงศีรษะ แฉลบตัว ในมือปรากฏแสงที่มีความเยือกเย็นขึ้น กำกริช
ที่แหลมคมไว้ในมือเล่มหนึ่ง
มือยกขึ้นมีดตกลงมา คนที่โจมตีนางได้ตายไปแล้ว
เหลือบมองคนที่อยู่บนพื้นเบาๆแวบหนึ่ง หลานเยาเยามุมปากยกขึ้น แววตา
เปลี่ยนไป ยกมือขึ้นก็โยนกริชออกไปโดยตรง
ตำแหน่งที่กริชตกไป คือตรงกลางคิ้วของนักฆ่าศพแห้งผู้หนึ่งพอดี
เมื่อนักฆ่าศพแห้งผู้นั้นเพิ่งจะโดนกริชปักเข้าไปกลางคิ้ว หลานเยาเยาก็ได้มาชัก
กริชที่อยู่ข้างหน้าเขาออก แล้วโบกมือขึ้นอีกครั้ง
ทางนี้ศพของนักฆ่าศพแห้งผู้นี้ยังไม่ทันจะล้มลง ทางนั้นนักฆ่าศพแห้งผู้นั้นก็โดน
กริชแทงเข้าไปที่หัวใจแล้ว
ความรวดเร็วเช่นนี้ทำให้คนเดือดดาลเป็นฟืนไฟ!
แม้แต่หานแสก็อดไม่ได้ที่จะชำเลืองมอง จากนั้นก็ดวงตาก็หรี่ลงพร้อมกับปรากฏ
แรงสังหารอย่างรุนแรงขึ้นมา
“เหอะ ยังมีผู้ที่มีบทบาทยอดเยี่ยมอยู่จริงๆ”
1253

ตอนแรกเริ่มหลานเยาเยาไม่รู้ว่าตัวเองถูกจับตามองแล้ว จนถึงเมื่อนางฆ่าคน
ต่อเนื่องไปสามสี่คน ถึงได้รู้ว่ามีสายตาแห่งแรงสังหารจ้องมองนางอย่างใกล้ชิดมา
ตลอด
ด้วยเหตุนี้!
นางได้หันไปมองเจ้าของของสายตาทันที
คนผู้นั้นก็คือหานแสนั้นเอง มุมปากของเขาเป็นรอยยิ้มที่เคลือบไปด้วยความชั่ว
ร้าย
เหอะ!
หานแสไม่รู้จักนางก็ยิ่งดี
เหมือนกับว่านางกับหานแสยังไม่เคยสู้กันอย่างจริงจังเลยสักครั้ง รอสักครู่เมื่อฆ่า
จนไม่ได้สติ คาดว่าจะต้องสู้กันสักตั้งหนึ่ง
เมื่อเริ่มมีความคิดนี้
ก็เห็นหานแสเปลี่ยนเป็นเงา พุ่งตรงมาทางนางนี้
หลานเยาเยาหรี่ตาลง ร่างกายเคลื่อนไหว จากนั้นก็กลับมือแทงไปทางด้านหลัง มี
เสียงร้องที่น่าอนาถดังขึ้นเสียงหนึ่ง
นางไม่ได้กะพริบตาแม้สักน้อย รีบชักกริชออกมาทันที เลือดที่อุ่นพุ่งไหลออกมา
จากคอโดยตรง กลิ่นคาวเลือดที่รุนแรงโชยแตะจมูก
แต่นางไม่กล้าที่จะผ่อนปรนแม้สักนิด
เพราะว่าหานแสได้หายตัวไปในฝูงชนแล้ว เขาสามารถที่จะปรากฏตัวแล้วโจมตี
นางครั้งหนึ่งให้ถึงแก่ชีวิตได้ทุกเมื่อ
1254

หลานเยาเยาสลัดความคิดหมกมุ่นต่างๆนานาทิ้งไปทันที ระมัดระวังความ
เคลื่อนไหวรอบๆอย่างสูงที่สุด มีนักฆ่าศพแห้งเข้ามาโจมตี นางก็ให้กำลังภายในทำ
ให้พวกเขาลอยกระเด็นไปทันที
“ฮู้ว……”
ราวกับลมอ่อนๆพัดโชยโดนใบหน้าของนาง ทำให้ลูกผมที่หน้าผากของนางโดน
พัดขึ้นมา ในเวลานี้ ดวงตาของนางเปิดขึ้นมาเล็กน้อย ถือโอกาสดึงกำลังภายใน
ขึ้นมาโจมตีไปในทิศทางที่ลมพัดมา
ทิศทางที่กำลังภายในโจมตีไป ปรากฏเป็นเงาสีม่วงเข้มขึ้นมาพอดี เมื่อกำลัง
ภายในของทั้งสองคนชนเข้าด้วยกัน หานแสลงมาบนพื้นอย่างสมบูรณ์แบบ แต่
หลานเยาเยากลับถอยหลังไปหลายก้าว
ซื่อ……
แขนรู้สึกชาไปหมดแล้ว
กำลังภายในของเย่แจ๋หยิ่งนี้ไม่เลวเลยจริงๆ แม้ว่าไม่สามารถที่จะตีเสมอหานแสได้
ทั้งหมด แต่หากว่าได้ผนวกเข้ากับกระบวนท่าที่โหดเหี้ยมถึงชีวิตเหล่านั้นของตัวเอง
คาดว่าหานแสก็ไม่สามารถทำอะไรนางได้……
“ข้างกายอ๋องเย่มีบุคคลที่เป็นหมายเลขหนึ่งเช่นเจ้านี้เพิ่มขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไหร่?
ทำไมข้าไม่เคยเห็นมาก่อน?” หานแสแอบประหลาดใจกับตัวเอง
หลานเยาเยาไม่ได้พูดจา
แต่แอบปีติยินดีกับตัวเอง ก่อนที่จะมาในวันนี้ก็ได้เปลี่ยนทั้งเสื้อผ้าและได้ปิดบัง
หน้าตา ไม่เช่นนั้น หานแสคงจำนางได้ไปนานแล้ว
1255

กลับเป็นโม่เหลียงเฉินที่คุ้มครองฮัวหยู่อันอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ ส่งเสียงหัวเราะเยาะ
เย้ยออกมา
“สำหรับท่านอ๋อง เรื่องราวที่เจ้าไม่รู้ยังมีอีกมากมายเลยล่ะ!
มีผู้ที่มีกำลังภายในแกร่งกล้าผู้หนึ่งปรากฏตัวออกมาอย่างกะทันหัน ก็ประหลาด
ใจแล้ว? วันไหนปรากฏออกมาเป็นกอง เจ้าจะไม่ตกใจตายไปเลยเชียวหรือ?”
หลานเยาเยา : “……”
เจ้านี่รู้จักพูดนี่
ไม่ใช่กะหลํ่าปลีผักกาดขาวสักหน่อย พอดึงก็เป็นกอง
“หึ! เขาจะแอบซ่อนผู้ที่มีวิทยายุทธเก่งกาจผู้หนึ่งไว้อย่างดีแล้วยังไง?
วันนี้ข้าจะตัดเอ็นที่มือและเท้าของนาง ลอกหนังดึงเอ็น แขวนไว้บนกำแพงเมือง
ทำให้อ๋องเย่ได้พบเห็นสักหน่อย กับความเก่งกาจของข้า
แต่ว่า ก่อนจะถึงตอนนั้น วันนี้ข้าจะฆ่านางเป็นคนแรก”

1256