หวางเฟยเสด็จ ท่านอ๋องหลีกไป - บทที่ 431 ปิดตายประตูหน้าต่าง

พอฟังถึงตรงนี้ นัยน์ตาของเย็นหงก็ประกายออกมาเล็กน้อย จากนั้นก็มองไปยัง
ทิศทางที่ขาหมูบินลอยมา นั่นเป็นต้นไม้ใหญ่ มีใบไม้ถี่ยิบ มองอะไรก็ไม่ชัด
แต่หลังจากที่ขาหมูถูกโยนเข้ามาด้านใน ก็ไม่ได้มีการเคลื่อนไหวอีก คาดว่าพวก
เขาจะได้รับขาหมูแล้ว
ในไม่ช้า จื่อซีและจื่อเฟิงก็บินออกมาจากความมืด หลังจากนั้นก็มาหยุดอยู่
ตรงหน้าหลานเยาเยา และคำนับนาง
“ขอบพระทัยคุณหนู!”
ในมือของพวกเขาสองคนถือขาหมูไว้คนละอัน
“อย่างไร ก็ไม่ใช่ให้พวกเจ้ากินฟรีๆ หลังจากกินเสร็จช่วยหากระดานไม้และตะปู
มาให้ข้า หลังจากนั้นก็ปิดตายหน้าต่างและประตูใหญ่ห้องบรรทมให้ข้าด้วย”
ทันทีที่พูดออกไป
ไม่เพียงแต่เย็นหงที่ตกใจ
แม้แต่จื่อซีและจื่อเฟิงก็ยังตะลึง จื่อซีถามอย่างงงๆว่า: “คุณหนู อยู่ดีๆทำไมต้องทำ
อะไรห้องบรรทมด้วย?”
คุณหนูจะทำอะไร?
คงไม่ใช่เพราะได้รับการกระตุ้นอะไร แล้วก็ต้องการปิดประตูฝึกฝนใช่ไหม?
ท่ามกลางสายตาที่งวยงงของพวกเขา หลานเยาเยาก็กระแอมเบาๆ ขี้เกียจจะพูด
อะไรเยอะแยะกับพวกเขา
“กินเสร็จแล้วก็ทำงาน ไม่ต้องถามว่าทำไมให้เยอะแยะ”
207

ชิ!
จะเพราะอะไรได้อีกหล่ะ?
ก็กันไฟ กันขโมย กันอ๋องเย่ไง!
ตกกลางคืน
ตำหนักเทพธิดาวันนี้แปลกประหลาดมาก ประตูใหญ่ของตำหนักปิดไว
สิ่งที่ทำให้คนรู้สึกยิ่งประหลาดก็คือ ห้องบรรทมของเทพธิดา หากมองจากด้าน
นอกก็ไม่ได้พิเศษอะไร แต่หากมองจากด้านใน ประตูและหน้าต่างของห้องนั้นถูก
ตอกตะปูปิดตาย แม้แต่ยุงตัวเดียวก็เข้ามาไม่ได้
จื่อซีและจื่อเฟิงก็ยืนอยู่ปากประตู มองประตูห้องที่ปิดไว้แน่น มองกันไปมองกันมา
อดไม่ได้ที่จะจับหัวอย่างงงๆ จากนั้นก็แฉลบตัวอำพรางอยู่ในมุมมืด
ในห้องบรรทม
หลานเยาเยามองประตูหน้าต่างที่ถูกปิดตายอย่างสงบนิ่ง และพยักหน้าอย่างพึง
พอใจ
“เย่แจ๋หยิ่ง ถึงแม้เจ้าจะมีความสามารถเหนือมนุษย์ มีปีก คืนนี้ก็อย่าคิดจะบินเข้า
มา”
ในที่สุดก็ได้นอนอย่างสบายใจเสียที
กลางดึก
ในช่วงสะลึมสะลือ หลานเยาเยาก็เหมือนได้ยินเสียงของขยับ จากนั้นก็เป็นเสียง
กรอบแกรบ สุดท้าย จู่ๆตำแหน่งข้างกายก็จมลง……
208

นางลืมตาขึ้นมาทันที จากนั้นก็ยื่นหัวออกมาอย่างระมัดระวัง เมื่อเห็นว่าประตู
หน้าต่างยังถูกปิดตายอยู่ ก็แอบถอนหายใจ
น่าจะหูฝาด……
นางยกยิ้มอย่างลำพองใจ ตอนที่เอาหัวกลับเข้ามา ก็เห็นเย่แจ๋หยิ่งที่ราวกับเทวดา
เอนตัวลงมาหานาง ล้อมนางไว้ระหว่างขอบเตียงและตนเอง ดวงตาที่ลึกเป็นวังวนเผย
ความหลงใหลออกมา
รอยยิ้มบนหน้าของหลานเยาเยาแข็งทื่อทันที……
ฝัน!
ต้องฝันแน่ๆ
ประตูหน้าต่างก็ถูกปิดตาย นอกซะจากเย่แจ๋หยิ่งจะมีวิชาทะลุกำแพง ไม่งั้นเขาก็
เข้ามาไม่ได้
แต่ว่า!
ในตอนที่นางพูดโน้มน้าวตัวเองอยู่นั้น ฝ่ามือที่อบอุ่นดูดีก็มาสัมผัสใบหน้านาง ริม
ฝีปากที่มีกลิ่นยาสมุนไพรจางๆของเย่แจ๋หยิ่งก็เปิดออก:
“เยาเยา ข้ามาตามนัดแล้ว!”
เมื่อสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่ฝ่ามือของเย่แจ๋หยิ่ง และลมหายใจของเขา นางก็อด
ไม่ได้ที่จะกลืนนํ้าลาย
เป็นเย่แจ๋หยิ่งจริงๆ!
“เจ้า เจ้าเข้ามาได้อย่างไร?” หรือเขาจะเหนือมนุษย์จริงๆ?
“ไม่อยากให้ข้ามางั้นหรือ?”
209

เย่แจ๋หยิ่งเขยิบเข้ามาใกล้อีก จนจมูกของทั้งสองติดกัน “เออ?”
“ตึกตึกตึก”เสียงหัวใจเต้นเร็วขึ้นเรื่อยๆ เมื่อมองใบหน้าหล่อเหลาที่อยู่ตรงหน้า
ใกล้ๆ หลานเยาเยาก็รู้สึกเลือดสูบฉีดทันที จากนั้นก็รีบผลักเย่แจ๋หยิ่งออกไป และจับ
จมูกตนเองไว้
“เจ้าตอบข้ามาก่อน เข้ามาได้อย่างไร?”
ได้ยินดังนั้น!
เย่แจ๋หยิ่งก็หรี่ตา ใช้สายตาตำหนินาง ก่อนจะพูดอย่างไม่พอใจ: “เยาเยา เจ้าใจ
ร้ายมากที่ปิดตายประตูหน้าต่าง แต่ไม่เป็นใจ ประตูหน้าต่างถูกปิด แต่ก็ยังมีหลังคา
ไม่ใช่เหรอ?”
หลังคา?
ให้ตาย ทำไมนางถึงลืมหลังคาไปได้นะ?
ดังนั้นนางจึงรีบยื่นหัวออกไปมองหลังคา กระเบื้องสีแดงบนหลังคาถูกเปิดออก
เหมือนกับบาดแผลที่ถูกฉีกออก สามารถจุคนได้หนึ่งคน
หลานเยาเยาถอนหายใจเงียบๆและยกนิ้วโป้งให้เย่แจ๋หยิ่ง
“เจ้าเก่งมากจริงๆ!”นางหมดคำจะพูด
ดูท่า ครั้งหน้าจะต้องปิดแม้กระทั่งหลังคา
แต่ทว่า!
ความดีนั้นสูงขึ้น1ฟุต แต่ความชั่วร้ายกลับสูง10ฟุต
“เยาเยา หากครั้งหน้าเจ้าปิดหลังคาอีก ข้าก็จะไม่เกรงใจทุบกำแพงให้เป็นรู หาก
เจ้าเพิ่มความแข็งแรงให้กับกำแพง ข้าก็จะยิ่งไม่เกรงใจ ทำพื้นให้เป็นรู”
210

“……”
อะไรนะ?
เสียสติไปแล้วหรือไง?
“วางใจเถอะ ข้าจะนอนกอดเจ้าไว้ ไม่ทำอะไร”
เมื่อได้ยินเขาพูดประโยคนี้ หลานเยาเยาไม่เชื่อเลยสักนิด ส่งสายตาให้เขา
เพื่อให้ตัวนางเองได้รู้ซึ้งจากประสบการณ์ที่ได้
เคยลิ้มรสผู้ชายมาแล้ว ยังจะให้เขากินมังสวิรัติทุกวันอีกหรือ?
ช่างเถอะ!
เข้าก็เข้ามาแล้ว ยังสามารถไล่เขาออกไปได้
“นี่เจ้าพูดเองนะ อย่าได้คืบจะเอาศอกหล่ะ”
“ได้!”
เย่แจ๋หยิ่งหัวเราะขึ้นมาเบาๆ เขาถอดเสื้อคลุมอย่างชำนาญ พร้อมกับนอนลง
ข้างๆ และจับมือนางไว้อย่างเป็นธรรมชาติ พูดขึ้นว่า:
“เยาเยา ราชครูใหญ่เริ่มสงสัยอาการบาดเจ็บปลอมๆของข้าแล้ว เขาส่งยอดฝีมือ
เก่งกาจข้างกายเขาสองสามคนมาแอบจับตาดูข้า จะออกมาพบเจ้าสักครั้งก็ยาก”
“แต่ก่อนราชครูเทียนเวิงไม่ได้สงสัยเจ้าหรือ?” ตรงนี้ ตีให้ตายนางก็ไม่เชื่อ
เคยอยู่ในหุบเขาจิ้นของเผ่าหยินไห่ ราชครูใหญ่ใช้วิชาการควบคุมพิษกู่ คิดสร้าง
กองทัพที่แข็งแกร่ง หากไม่ใช่เย่แจ๋หยิ่งช่วยนางไว้ คาดว่าโลกทุกวันนี้ จะเป็นโลกของ
ราชครูเทียนเวิงไปแล้ว อีกทั้งยังมีร่องรอยคนโดนมนต์ดำไปทั่ว!
เย่แจ๋หยิ่งอ่านความคิดนางออก จึงโอบเอานางไว้ในอ้อมกอด เกยคางไว้บนหัวนาง
211

เสียงที่น่าดึงดูดเอ่ยขึ้นเบาๆ:
“ครั้งนี้ไม่เหมือนกัน”
“ไม่เหมือนกัน? ไม่เหมือนกันอย่างไร? หรือเขาอยากลงมือกับเจ้า?” หลานเยา
เยาจับนํ้าเสียงที่แปลกไปของเขาได้ จึงรีบถามขึ้นมา
“เกือบแล้ว”
ทุกครั้งที่ราชครูใหญ่ลงมือ เขาจะตัดกำลังภายนอกส่วนหนึ่งของเขา สาเหตุที่ไม่
ทำให้เขาตาย ก็แค่เพราะว่าต้องการได้เลือดเขาเท่านั้น
แต่ตอนนี้มันไม่เหมือนเดิมแล้ว
เขาตงิดใจว่าราชครูเทียนเวิงจะต้องวางแผนที่ยิ่งใหญ่ ต้องสั่งให้คนระมัดระวัง
“เขาน่าจะต้องมีการเคลื่อนไหวครั้งใหญ่ และเพื่อป้องกันข้าไม่ให้ไปทำลายแผน
เขา ดังนั้นจึงส่งคนมาเฝ้าติดตามข้าอย่างใกล้ชิด”
เมื่อพูดถึงตรงนี้ นัยน์ตาลํ้าลึกดั่งวังวนของเย่แจ๋หยิ่งก็หรี่ลงเล็กน้อย
เขาใช้สถานะอื่น กำจัดอำนาจบางส่วนที่พึ่งพิงราชครูเทียนเวิงไป ด้วยเหตุนี้
ราชครูเทียนเวิงจึงสงสัยในตัวเขา
จะต้องกำจัดอำนาจพวกนั้นไป เพราะพวกนั้นเป็นคนที่แอบคอยดำเนินเรื่องให้
ราชครูเทียนเวิง
ดังนั้นในช่วงระยะนี้ เขาจึงเคลื่อนไหวอะไรไม่ได้นัก ทำได้เพียงอยู่แต่ในตำหนัก
ตั้งใจ ‘พักผ่อนรักษาบาดแผล’
“เคลื่อนไหวครั้งใหญ่? เป็นไปได้ไหมที่จะมีความเกี่ยวข้องกับสวนว่างฮัว? อย่างไร
สถานที่นั้นก็เป็นที่เพาะหนอนพิษกู่จิ้น”
212

เย่แจ๋หยิ่งส่ายหัว
“ในเมื่อไม่ใช่ งั้นยังมีการเคลื่อนไหวครั้งใหญ่อะไรอีก?” จู่ๆก็คิดถึงเรื่องนึงขึ้นมา
ได้ หลานเยาเยาตาประกาย “หรือเพื่อยาฉางตาน?”
ราชครูเทียนเวิงตั้งใจจะปกครองแผ่นดินนี้ และยังต้องการสร้างกองทัพซอมบี้ ให้
ทุกคนอยู่ใต้อำนาจเขา
แต่ตอนนี้เขาก็ใกล้จะตายอยู่แล้วและยังอยากครองโลก ก็ต้องมีเวลาเพียงพอ และ
เขาจะต้องทำทุกวิถีทางเพื่อให้ได้ยาฉางตานยาอมตะนั่นมาอยู่ในมือให้ได้
ดังนั้น!
การเคลื่อนไหวครั้งใหญ่ของราชครูเทียนเวิงจะต้องเกี่ยวข้องกับยาฉางตานแน่
แต่แผนของเขาคืออะไร?

213