หวางเฟยเสด็จ ท่านอ๋องหลีกไป - บทที่ 472 องค์ชายแห่งราชวงศ์เก่าคือเขา

เขาต้องการจะทำลายชื่อเสียงของนางให้ย่อยยับ ไม่เหลืออะไรสักอย่าง ถูกทุกคน
เหยียบไว้ใต้เท้า สุดท้ายทำได้เพียงถูกเขาควบคุม ฟังคำสั่งของเขา จนหายาฉาง
ตานพบในที่สุด
วันนี้ไม่มีวิธีพิสูจน์ว่านางคือหลานเยาเยาได้ เช่นนั้นก็ใช้อีกวิธีหนึ่ง ก็สามารถ
ทำลายนางได้เหมือนกัน
“เกรงว่าเทพธิดาจะลืมเรื่องงานวัดแล้ว ก่อนหน้านี้ที่งานวัดใต้ต้นบุพเพ เคยมีผู้
เฒ่าสิบกว่าคนคุ้มครองท่านทั้งซ้ายขวา สิบกว่าคนนั้นไม่ใช่ผู้เฒ่าธรรมดา พวกเขา
ล้วนเป็นทหารหน่วยกล้าตายสี่สิบสองคนกองกำลังในบัญชาการเฉิงเสี้ยงเย่นโจกชิง
ของราชวงศ์เก่า
เพราะตอนที่ราชวงศ์เก่าถูกทำลาย ทหารหน่วยกล้าตายสี่สิบสองคนนี้ตาย
พอใช้ได้ ตอนนี้เหลือเพียงเกือบสิบคน ข้าต้องการถามเทพธิดา
ทหารหน่วยกล้าตายสี่สิบสองนี้ทำไมจึงคุ้มกันท่าน? อีกทั้ง พ่อบ้านของตำหนัก
เทพธิดาก็คือ ผู้นำของทหารหน่วยกล้าตายสี่สิบสองนี้
คนเหล่านี้ล้วนเป็นถึงคนของราชวงศ์เก่า เทพธิดา แอบซ่อนคนของราชวงศ์เก่า
เป็นการส่วนตัวมีโทษถึงตาย ท่านยังมีอะไรจะกล่าวอีก?”
นํ้าเสียแก่ชราจากที่ไกลๆ ค่อยๆ สิ้นสุดลง
บรรดาผู้คนวันนี้นอกจากหวั่นสะพรึงก็เหลือเพียงหวั่นสะพรึงแล้ว
มองดูราชครูกล่าวอย่างมั่นใจขนาดนี้ พวกเขาก็มั่นใจแล้วว่าเทพธิดามี
ความสัมพันธ์กับราชวงศ์เก่า
483

กองกำลังในบัญชาการของเฉิงเสี้ยงเย่นโจกชิงของราชวงศ์เก่าที่เก่งกาจที่สุดก็
คือทหารหน่วยกล้าตายสี่สิบสองคน เหล่านี้ขุนนางผู้ใหญ่ที่แก่หน่อยล้วนรู้
เพียงแต่ไม่รู้ว่า คนเหล่านี้ยังมีชีวิตอยู่ อีกทั้งยังเคยปรากฏตัวที่งานวัดใต้ต้นบุพเพ
นี่คือต้องการทำอะไร?
หรือว่าเทพธิดามาเมืองหลวง ก็เพื่อต้องการช่วยคนของราชวงศ์เก่าโค่นล้ม
ราชวงศ์ปัจจุบัน
“เหอะเหอะ……”
หลานเยาเยาหัวเราะเบาๆ ขึ้นมา
มีบางคนคิดว่านางไม่มีอะไรจะกล่าวแล้ว ใช้เสียงหัวเราะปกปิดความโกรธในใจ แต่
หลังจากที่เสียงหัวเราะค่อยๆสิ้นสุดลง เสียงที่เหยียดหยามของนางก็ดังมา
“เฉิงเสี้ยงเย่นโจกชิงของราชวงศ์เก่ายังมีทหารหน่วยกล้าตายสี่สิบสองเป็นจริง
แต่ตายไปเท่าไหร่? มีชีวิตอยู่เท่าไหร่? แม้ว่าข้าจะมีความสามารถมากมายรอบรู้ ก็รู้
ไม่ชัดแจ้งขนาดนั้น คิดไม่ถึงว่าราชครูเทียนเวิงกลับรู้อย่างกระจ่างแจ้ง ชั่งเก่งกาจ
มากจริงๆ?
แต่ว่า!
งานวัดวันนั้น ขณะที่ข้าถูกลอบสังหารใต้ต้นบุพเพ ไม่ใช่ว่าราชครูไม่อยู่ที่งานวัด
หรือ? ทำไมถึงได้รู้ชัดเจนขนาดนี้ ราวกับว่าเห็นด้วยตาตัวเองเช่นนั้น
เมื่อเทียบกับจุดที่น่าสงสัยที่ตัวของข้า หรือว่าทุกคนไม่รู้สึกว่า ราชครูเทียนเวิงไม่
เหมือนกับคนของราชวงศ์เก่ายิ่งกว่าหรือ?”
เห็นการวิจารณ์ของบรรดาผู้คนเปลี่ยนทิศทางได้สำเร็จ หลานเยาเยายอมรับ
อย่างเปิดเผย
484

“ถูกต้อง ข้าเป็นผู้ดูแลคนที่สี่ของเรือแห่งความสิ้นหวังจริง แต่ว่าแล้วอย่างไร?
ชื่อเสียงของเรือแห่งความสิ้นหวังโด่งดังเลื่องลือ อยู่นอกเหนือกฎหมายของแต่ละ
ประเทศ สามารถเข้าร่วมได้เป็นเรื่องโชคดี
แต่หากกล่าวว่าข้าเป็นคนของเรือแห่งความสิ้นหวัง เช่นนั้นก็คือทำเรื่องแทน
ราชวงศ์เก่า นั่นก็ผิดอย่างมหันต์แล้ว ราชครูไม่รู้สินะ!
ท่านชายหยิ่งฆ่าคนของราชวงศ์เก่าแล้วมากมาย นี่เป็นเรื่องราวที่ทุกคนรู้ดี แม้ว่า
ข้าจะไม่ชอบการอธิบายมากมาย แต่ต้องการให้ข้าแบกโทษมั่วซั่ว เช่นนั้นก็ไม่ได้
ราชครูไม่ใช่ว่าทุ่มเทในการศึกษายาหรือ? แม้แต่งานวัดเรื่องใหญ่โตขนาดนั้น ก็
ยังกลั่นยาอยู่ แต่กลับรู้ทุกอย่างที่เกิดขึ้นที่งานวัด แม้ตอนที่ข้าถูกลอบสังหาร มีใคร
บ้าง ทำเรื่องอะไร ก็มีเพียงข้าและผู้ที่ลอบสังหารข้าที่รู้
ราชครูรู้กระจ่างแจ้งเช่นนี้ หรือว่าคนเหล่านั้นล้วนเป็นราชครูส่งมาเพื่อลอบ
สังหารข้า?”
หลังจากที่ฟังนางอธิบายจบเช่นนี้
กลุ่มคนที่ฟังเรื่องไม่จริงเล็กน้อยก็เปลี่ยนจุดยืนตามสถานการณ์ทั้งลังเลไม่มั่นคง
“เป็นเช่นนั้นจริง เทพธิดายอมรับแล้วเป็นคนของเรือแห่งความสิ้นหวัง แต่ท่าน
ชายหยิ่งของเรือแห่งความสิ้นหวังก็ฆ่าคนของราชวงศ์เก่ามากมาย”
“ก่อนหน้านี้ไม่นานเทพธิดายังได้สังหารคนโดนมนต์ดำกับท่านชายหยิ่งด้วยล่ะ!
นี่คือกำจัดภัยพิบัติเพื่อปราชาชน มีความเกี่ยวข้องอะไรกับราชวงศ์เก่า? ไม่มี
หลักฐานจริงๆ ก็อย่างพูดจาเรื่อยเปื่อย”
“ที่ทำให้คนสงสัยที่สุดก็เป็นราชครูเทียนเวิงแล้ว เรื่องที่เทพธิดาก็ล้วนไม่รู้ เขา
กลับรู้อย่างกระจ่างแจ้งกว่าผู้ใดอย่างคาดไม่ถึง ดูแล้วผู้ที่มีความสัมพันธ์กับราชวงศ์
เก่าเป็นเขาถึงจะถูก”
485

แต่ก็มีที่พูดเพื่อราชครู ในที่สุดเหล่าขุนนางทหารก็ทะเลาะกันขึ้นมาแล้ว
ดังนั้นเรื่องนี้ก็ต่างฝ่ายต่างเริ่มยืนกรานไม่ยอมอ่อนข้อต่อกัน
หลานเยาเยาพูดจบ เหมือนว่าจัดระเบียบเสื้อผ้าของตัวเองอย่างสบายๆ นิดหน่อย
ยกเท้าเดินไปทางแท่นบูชายัญทีละก้าวทีละก้าว
“เทพธิดา!”
เย่หลีเฉินที่อยู่ด้านข้างเรียกนางเสียงหนึ่งอย่างเป็นกังวล
เขารู้ว่าราชครูก็คือราชครูของราชวงศ์เก่า และรู้ว่ากำลังภายในของราชครูของ
ราชวงศ์เก่าลึกลํ้าไม่อาจคาดเดาได้ แม้แต่อ๋องเย่ก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ เวลานี้เทพธิดาเดิน
ขึ้นไปเกรงว่าจะมีอันตราย
แต่หลานเยาเยาไม่ได้สนใจเขาแม้สักนิด ยังคงเดินขึ้นไปที่แท่นบูชายัญทีละก้าวที
ละก้าว
มาถึงบนแท่นบูชายัญ หลานเยาเยามองแววตาที่ไม่เป็นมิตรของฮ่องเต้แวบหนึ่ง
จากนั้นก็ผ่านไปทางราชครูเทียนเวิงทางนั้นอย่างรวดเร็ว แววตาตกอยู่ที่หานแสที่
นอนอยู่ที่พื้น
นางไม่ได้พูดจา แต่เดินไปที่ข้างเท้าของหานแสโดยตรง ช่วยเขาตรวจดูอาการ
บาดเจ็บ
ก่อนหน้านี้ที่ยอมรับว่านางคือผู้ดูแลคนที่สี่ของเรือแห่งความสิ้นหวัง ก็เพื่อตอนนี้
ช่วยรักษาหานแส
เอายาลูกกลอนออกมาจากแขนเสื้อป้อนเขาเม็ดหนึ่ง ต่อจากนั้นก็เริ่มพันแผลให้
เขาโดยไม่เห็นใครอยู่ในสายตา
486

ราชครูเทียนเวิงก็มองนางอยู่นิ่งๆ เช่นนี้ ความจริงตอนนี้เขาอยากฝ่ามือหนึ่งตี
เทพธิดาที่ไม่เห็นเขาอยู่ในสายตาผู้นี้ให้ตาย
แต่ว่าเมื่อคิดถึงยาฉางตาน……
มีเพียงนางที่รู้ที่อยู่จริงๆ ของยาฉางตาน จึงอดทนต่อความโกรธไว้ จากนั้น มองดู
นางทำจนเสร็จ จึงกล่าวอย่างเย็นชา :
“ท่านคิดว่านี่ก็จบแล้วหรือ?”
หลานเยาเยาเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง ไม่พูดจา ก็เห็นราชครูเทียนเวิงพูดต่อ
“ยังมีองค์ชายแห่งราชวงศ์เก่าอีกล่ะ!”
คราวนี้ หลานเยาเยากังวลใจ มองดูราชครูเทียนเวิง
คิดในใจ : เขาเปิดเผยแล้ว? เป็นไปไม่ได้หรอกมั้ง!
ฉับพลันนั้น!
ฮ่องเต้ที่อยู่ด้านข้างกระโดดขึ้นมา เพราะองค์ชายแห่งราชวงศ์เก่าเป็นหนามกลาง
ใจของเขา ไม่ถอนออกไม่ได้ ต้องการถอนยังจะต้องถอนให้สิ้นซาก
“องค์ชายแห่งราชวงศ์เก่าอยู่ที่ไหน? เขาอยู่ที่ไหน?”
เมื่อมองดูฮ่องเต้ผุดขึ้นมาข้างหน้าอย่างกะทันหัน ราชครูเทียนเวิงเหลือบมองเขา
แวบหนึ่ง กล่าวพร้อมลดท่าทาง :
“รายงานฮ่องเต้ อยากพิสูจน์ว่าเทพธิดามีความสัมพันธ์กับราชวงศ์เก่าหรือไม่ ให้
องค์ชายแห่งราชวงศ์เก่ามาหาโดยตรงก็ได้แล้วพ่ะย่ะค่ะ”
“เขาเป็นใคร? เขาอยู่ที่ไหน? มาหาเมื่อไหร่?” เจ้าก็พูดมาสิ?
เวลานี่เขาแทบอดไม่ได้ที่จะมีดหนึ่งฟาดฟันองค์ชายแห่งราชวงศ์เก่าแล้ว
487

แต่พวกเขาพูดไปพูดมาพูดตั้งนานแล้ว แม้แต่ตอนนี้องค์ชายแห่งราชวงศ์เก่าชื่อ
อะไรก็ยังไม่เอ่ยถึง ไม่เช่นนั้นเขาจะกังวลอยู่ที่นี่ทำไม?
ส่งคนออกไปจับกุมตั้งนานแล้ว
“เช่นนั้นก็เชิญฮ่องเต้ส่งคนไปจวนเจ้าพระยาซื่อสัตย์ไปจับคนเถอะพ่ะย่ะค่ะ!”
เมื่อคำพูดนี้ออกไป
สีหน้าของฮ่องเต้แข็งทื่อ
“จวนเจ้าพระยาซื่อสัตย์? หรือว่าราชครูจะบอกว่าคือเซียวซื่อจื่อ?”
เมื่อข่าวนี้ออกมา และเป็นข่าวที่ยิ่งใหญ่อีกหนึ่งข่าวทำให้เหล่าขุนนางทหาร
เหนื่อยจนเหมือนถูกฟ้าผ่า
เซียวซื่อจื่อจะเป็นองค์ชายแห่งราชวงศ์เก่าได้อย่างไร?
เขาเป็นถึงลูกชายเพียงผู้เดียวของเจ้าพระยาซื่อสัตย์เชียวนะ!
อีกทั้งเซียวซื่อจื่อผู้นี้ ก่อนที่เจ้าพระยาของจวนเจ้าพระยาซื่อสัตย์จะเกษียรก็ทำ
สงครามข้างชายแดนกับเขามาตลอด ยิ่งไม่สามารถเป็นองค์ชายแห่งราชวงศ์เก่าได้
แล้ว
“นี่นี่นี่……”
แม้ว่าฮ่องเต้จะอยากฆ่าองค์ชายแห่งราชวงศ์เก่า แต่ไม่สามารถที่จะหาคนมาฆ่า
สุ่มสี่สุ่มห้าได้ ยิ่งกว่านั้นคนผู้นี้ยังเป็นบุตรชายของเจ้าพระยาซื่อสัตย์
องค์ชายแห่งราชวงศ์เก่าผู้นี้สามารถเป็นใครก็ได้ แต่อย่างเดียวคือไม่สามารถเป็น
เซียวซื่อจื่อได้!
เจ้าพระยาเซียวทุ่มเททำงานเพื่อประเทศก่วงส้า เขาซื่อสัตย์มาตลอด ดังนั้นจึงได้
ลังเล
แน่นอน ราชครูเทียนเวิงไม่ให้โอกาสเขาได้ลังเล รีบพูดเรื่องจริงที่ไม่สามารถ
เปลี่ยนแปลงได้ออกไปทันที
488