หวางเฟยเสด็จ ท่านอ๋องหลีกไป - บทที่ 548 เจ้า……คนโกหก

ราชครูเทียนเวิงมองพวกเขาอย่างเย้ยหยัน เหมือนมองกลุ่มตัวตลก หลังจากที่
หยุดหัวเราะ ก็พูดเสียงอึมครึมน่าสะพรึงกลัวว่า:
“พวกเจ้าคิดว่าพวกเขาตายไปแล้ว ข้าก็จะเหลือแต่ทางตายแล้วรึ? น่าขัน ในมือ
ข้านั้นยังมีไพ่ที่สำคัญที่สุดอยู่อีกใบหนึ่ง”
พูดจบ!
ราชครูเทียนเวิงหัวเราะน่าสะพรึงกลัว หยิบขวดเล็กออกมาจากอ้อมแขน ขวดนั้น
โปร่งแสง ด้านในมีหนอนที่เป็นสีม่วงทั้งตัว รูปลักษณ์น่ารังเกียจ ตัวอ้วนเงอะงะ คด
เคี้ยวอยู่ในขวดไปมา
หนอนแบบนั้นแค่มองก็เป็นสัตว์ที่มีพิษที่สุด
เห็นดังนั้นหลานเยาเยาก็หรี่ตามอง หนอนชนิดนี้นางเคยพบร่องรอยบนหนังสือ
หรือทุกแฟ้มเอกสารในการเปิดระบบการรักษาโรคภัยไข้เจ็บ ถึงขนาดกับมาที่
แผ่นดินใหญ่นี้ นางเคยสัมผัสมันครั้งนึง
หนอนชนิดนี้เป็นพวกเดียวกับหนอนพิษกู่ สามารถควบคุมสมองคนได้เหมือน
หนอนพิษกู่
แต่สิ่งที่ไม่เหมือนก็คือ มันไม่สามารถทำให้คนกลายเป็นศพเดินได้ สูญเสีย
สติสัมปชัญญะ เชื่อฟังอย่างไร้ความคิดแบบหนอนพิษกู่
แต่จะทำให้สติสัมปชัญญะของคนยังอยู่ภายใต้สถานการณ์ ขยายความอยาก
สังหารในใจไม่มีสิ้นสุด จนกลายเป็น ฆาตกรกระหายเลือด
1000

ถ้าเป็นเช่นนั้น หลานเยาเยาก็ไม่รู้สึกว่ามีอะไรน่ากลัว ที่น่ากลัวกว่าก็คือ หนอน
พิษกู่สามารถเปลี่ยนความคิดในใจไปได้หมด ตัวอย่างเช่น คนข้างกายที่สนิทที่สุด ก็
จะถูกเขาฆ่าในฐานะศัตรูที่เกลียดที่สุด
ตอนนี้หนอนที่อยู่ในขวดบนมือราชครูเทียนเวิงก็คือหนอนพิษกู่ และก็คือหนอน
พิษกู่ฝ่างซินตัวแม่ และราชครูเทียนเวิงก็ควบคุมคนที่มีหนอนลูกในร่าง โดยผ่านการ
ควบคุมหนอนแม่
ดังนั้น หนอนชนิดนี้จึงถูกเรียกว่าพิษกู่ฝ่างซิน!
หลานเยาเยามองเย่แจ๋หยิ่งแว็บนึง จากนั้นก็มองราชครูเทียนเวิงทันที
“คิดไม่ถึงว่าหนอนพิษกู่ที่หายไปนานอย่างหนอนพิษกู่ฝ่างซินจะมาอยู่ในมือเจ้า
ได้ ต้องนับถือจริงๆ”
พอพูดว่านับถือ แต่แววตาของหลานเยาเยามีแต่เพียงความเย็นชา
“เทพธิดา……ข้านั้นควรเรียกเจ้าว่าพราชายาเย่ คิดไม่ถึงว่าข้าที่ไปทั่วทุกสารทิศ
บนแผ่นดินใหญ่นี้มาหลายปีเช่นนี้ แต่กลับถูกคนรุ่นเด็กหลอกเอาเสียได้ การแกล้ง
ตายสามปีก่อนพูดได้ว่ายอดเยี่ยมมาก”
ในตอนบวงสรวงเทพแห่งสวรรค์ที่เมืองหลวง เขาก็เกือบจะมั่นใจแล้วว่านางคือ
หลานเยาเยา แต่คนคนนึงไม่ว่าวิชาการรักษาจะเก่งกาจแค่ไหน ก็ไม่สามารถเปลี่ยน
ใบหน้าให้ตัวเองได้ใช่ไหม?
อีกอย่าง เทพธิดาจะใช่หรือไม่ใช่หลานเยาเยา สำหรับเขาแล้วก็ไม่ได้ต่างกันมาก
นัก อย่างไรเรื่องที่สำคัญที่สุดของเขาก็คือยาฉางตาน
ดังนั้นเมื่อครู่ เขาเห็นกับตาว่านางเอายาและผ้าพันแผลออกมาจากกลางอากาศ
ก็ยิ่งแน่ใจว่าคือนาง หลังจากแน่ใจแล้ว ก็เข้าใจขึ้นมาทันที
1001

ในเมื่อหลานเยาเยายังไม่ตาย
งั้นสิ่งที่เกิดขึ้นที่หุบเขาจิ้นเมื่อสามปีก่อนก็เป็นเพียงสถานการณ์หนึ่ง
อีกทั้งยังมีผู้ให้เลือด ที่เขามองว่าเป็นลูกศิษย์มาตลอด
เป็นบทเรียนที่โหดเหี้ยมแก่เขาจริงๆ
ในปีนั้นวิชาการควบคุมพิษกู่ถูกทำลายกลางคัน ทำให้เขาโดนแว้งกัด แผนการ
หลายปีหยุดชะงัก ตัวเองก็เกือบจะอยู่ปรโลกแล้ว
การล่าถอยไปสามปี จะศีลอยู่สามปี ตอนนี้เขากลับมาแล้ว
แต่ว่า……
ดอกกระดูกขาวในทุกๆที่ถูกทำลาย อำนาจที่เขาฝังไว้หลายปีก็ค่อยๆหายไป เขารู้
ว่าใครแอบก่อเหตุ
แต่เขาไม่ไปสนใจ อย่างไรเสียงสถานที่เพาะพันธ์◌ุดอกกระดูกขาวและชีวิตของ
คนพวกนั้น สำหรับเขาแล้วไม่ได้สำคัญเท่ากับยาฉางตาน
ตราบใดที่ได้ยาฉางตาน ของพวกนี้เขาก็มีเวลาเพาะเลี้ยงไปช้าๆ
แต่ตอนนี้ยาฉางตานยังไม่ปรากฏออกมา และพวกคนรุ่นเด็กตํ่าต้อยนั่นก็มา
ปรากฏตรงหน้าเขา ต้องการจะฆ่าจะแกงเขา เขาไม่ส่งพวกเขาไปสวรรค์ ก็ยากที่จะ
รายงาน‘นํ้าใจที่เปี่ยมไปด้วยเมตตา’ของพวกเขา
อ๋องเย่เป็นดาบที่ดี!
เขาคิดไว้อยู่แล้วว่าวันหนึ่งเขาจะหักหลัง จึงแอบวางพิษกู่ฝ่างซินให้เขา แต่วันนี้ก็
ได้ใช้แล้ว เขารอคอยเรื่องที่กำลังจะเกิดต่อไปมาก
1002

“สามปีก่อนที่ถูกแว้งกัดก็ไม่ได้ฆ่าพวกเจ้า น่าเสียดายจริงๆ แต่วันนี้แม้เจ้าจะติด
ปีกก็หนีไปไม่รอด พิษกู่ฝ่างซินแล้วยังไง คิดว่าข้ากลัวรึ? ล่อมันออกมาไม่ใช่เรื่องที่
จะทำได้เร็ว”
“ไม่สะทกสะท้านเช่นนี้ ดูท่าทางเจ้าคงจะเดาได้แล้วสิ ว่าหนอนลูกนั้นอยู่ที่ตัวใคร
แม้วิชาการรักษาของเจ้าจะเก่งกาจสักแค่ไหน ถ้าคนที่โดนหนอนไม่ยอมให้ความ
ร่วมมือดีๆ เจ้าคิดว่าจะล่อมันออกมาได้หรือ?” ราชครูเทียนเวิงส่งเสียงเฮอะอย่างเย็น
ชา
ที่นี่มีเพียงเย่แจ๋หยิ่งและราชครูเทียนเวิงที่มีความสัมพันธ์ศิษย์อาจารย์ หนอนลูก
ถูกวางอยู่ในตัวเขา เป็นเรื่องที่เห็นได้ชัด
สีหน้านางสงบนิ่ง วางมาดเทพธิดา ราวกับว่าไม่ได้รับผลกระทบจากเรื่องนี้สักนิด
แต่ยิ่งเป็นเช่นนี้ คนที่เข้าใจนางก็ยิ่งดูออกว่าจิตใจนางไม่สงบ
นางหันไปมองเย่แจ๋หยิ่ง อ้าปากเล็กน้อย พูดไร้เสียงออกมาว่า: มีข้าอยู่ ไม่ต้อง
กังวล
เย่แจ๋หยิ่งเพิ่งจะพยักหน้า ราชครูเทียนเวิงด้านนั้นก็ใช้แรงเขย่าขวดเล็ก เย่แจ๋หยิ่ง
ก็ยิ่งรู้สึกผิดปกติมากขึ้นเรื่อยๆ มองไปทางหลานเยาเยาด้วยความตระหนกเล็กน้อย
พูดเสียงดังว่า:
“ออกไปให้ห่างจากข้าหน่อย”
“เย่แจ๋หยิ่ง……”
หลานเยาเยาจะเดินขึ้นไปช่วยเขา แต่สีหน้าเขาก็เปลี่ยนไป ดวงตาเย็นชาสุดขีด
มองสายตาของเขาที่ค่อยๆเย็นชาขึ้นเรื่อยๆ ราวกับมีความแค้นบัญชีเลือดต่อกัน
“ข้าจะฆ่าเจ้า!”
1003

พูดจบเย่แจ๋หยิ่งก็แฉลบตัวไป
ในใจก็ได้เตรียมป้องกันไว้อยู่แล้ว ดังนั้นในตอนที่เขาแฉลบตัวมา นางก็หลบแล้ว
หลังจากนั้นทั้งสองคนก็พัวพันจนเป็นหนึ่งเดียว กำลังภายในของทั้งสองเกือบจะมี
ฝีมือพอๆกัน คนนึงก็ฆ่าอย่างไม่ลังเล คนนึงก็มีกระบวนท่าแปลกประหลาด
หลังจากที่พวกเย่หลีเฉินเห็น แต่ละคนก็ต่างสับสน
จะขึ้นไปช่วย?
หรือขึ้นไปไกล่เกลี่ยให้เลิกทะเลาะ?
ส่วนราชครูเทียนเวิงที่เห็นกระบวนท่าของหลานเยาเยา ก็อดไม่ได้ที่จะหรี่ตา
คิดไม่ถึงว่านอกจากนางจะครอบครองระบบขั้นสูงแล้ว ยังเคยเป็นทหารพิเศษอีก
มิน่าหล่ะถึงมีสถานการณ์อันตรายหลายต่อหลายครั้ง
แต่ว่าแล้วจะยังไง?
ทหารพิเศษจะสามารถสู้กับซอมบี้คนที่มาจากช่วงสุดท้ายของประวัติศาสตร์ได้
หรือ?
ดังนั้นขวดที่ใส่หนอนแม่ในมือของราชครูเทียนเวิงยิ่งสั่นก็ยิ่งแรงขึ้น ยิ่งสั่นก็ยิ่งเร็ว
ขึ้น ส่วนเย่แจ๋หยิ่งก็ยิ่งดูดุร้ายขึ้นเรื่อยๆ
แต่ที่ทำให้ราชครูเทียนเวิงสงสัยก็คือ ที่เย่แจ๋หยิ่งกับหลานเยาเยาสู้กันนั้นฝีมือ
กลับสูสีกัน ถึงขนาดกับมีกำลังภายในที่ไม่ต่างกันมาก
นี่ทำให้เขานึกนึงคลื่นข่าวลือในเมืองหลวงขึ้นมาทันที:
อ๋องเย่สูญเสียกำลังภายในไปครึ่งหนึ่ง
1004

ดูท่ากำลังภายในครึ่งหนึ่งที่เสียไปคงจะให้หลานเยาเยา แน่นอนว่าคนรักกัน อะไร
ก็ต้องยอมทำเพื่ออีกฝ่าย
แบบนี้ก็เหมาะสม เห็นพวกเขาทั้งรักทั้งฆ่า นั้นถึงจะเรียกว่าสุขใจ
เพียงแต่ในตอนที่แฉลบตัว ก็มีร่างนึงวิ่งอุตลุดมาตรงหน้า เดิมคิดว่าเพื่อนคนอื่น
ที่มากับหลานเยาเยา ต้องการจะโจมตี แต่พอจ้องดู กลับพบว่าเป็นเย่แจ๋หยิ่ง
ดูเหมือนเขาจะถูกหลานเยาเยาตีถอยมาตรงนี้
ทันใดนั้นก็เก็บมือกลับมา เขย่าขวดในมือแรงขึ้น
คิดไม่ถึงว่า……
จู่ๆเย่แจ๋หยิ่งจะหันตัวกลับมา และลงฝ่ามืออันรุนแรงไปที่เขา
“พู่ว!”
เลือดพ่นออกมาจากปาก
ราชครูเทียนเวิงถอยหลังไปสองสามก้าว มองเสื้อผ้าที่เปื้อนเลือดของตัวเอง มา
รู้ตัวอีกทีฮ่องเต้มองไม่ใช่เพราะเย่แจ๋หยิ่งอาฆาตจนเกือบเป็นบ้า มีเพียงอ๋องเย่ที่เย้ย
หยันเขาด้วยรอยยิ้มที่ไม่เหมือนยิ้ม
“เจ้า……”
ราชครูเทียนเวิงหันกลับไปมองหลานเยาเยาทันที แต่กลับเห็นนางยกมุมปาก มอง
เขาด้วยสายตาที่เฉียบแหลม เขาคำรามขึ้นมาทันที
“คนโกหก!”
ถูกนางหลอกอีกแล้ว
น่าเกลียดชัง!
หลานเยาเยา วันนี้นางจะต้องตาย แม้ว่าจะสุดแรงแล้วก็ต้องลากนางลงนรกไป
พร้อมกัน
1005