หวางเฟยเสด็จ ท่านอ๋องหลีกไป - บทที่ 635 วันจับจ่ายสิ้นปีที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรักความห่วงใย

ปัจจุบันนี้คลังของประเทศว่างเปล่า ยังต้องชดเชยทรัพย์สมบัติเงินทองแต่ละ
ประเทศที่ทูตถูกสังหาร แม้ว่าเย่แจ๋หยิ่งจะรํ่ารวยไร้ที่เปรียบ แต่ได้ออกแรงช่วยเรื่อง
ชดเชยไม่น้อย
นางล้วนรู้สึกว่า ความจริงเย่แจ๋หยิ่งไม่เพียงไม่มีเงินแล้ว แม้แต่คนก็ไม่มีแล้ว
กลับมามองที่หานแส เขาไม่จ่ายเงินสักแดงเดียว ถังเฉิงเสี้ยงจ่ายเหรียญเงินจ้าง
นักฆ่าแต่ละกลุ่มแต่ละกลุ่มไม่น้อย ตอนนี้ต้องทำให้เขาเห็นเลือดสักหน่อยเป็น
ธรรมดา
นางชั่งนํ้าหนักถุงเงิน ถามอย่างไม่ละอายใจสักน้อย
“หานแส ความจริงเจ้าฟังคำพูดข้าไม่เข้าใจ ที่ข้าพูดว่าของขวัญนี้ ไม่ใช่เงินทอง
สิ่งของที่ไร้รสนิยมเช่นนี้ มันเป็นวัตถุ อย่างเช่นบอนไซ บทกวีบทประพันธ์ หรือหยก
สวยงาม ไข่มุกสิ่งของลํ้าค่าเป็นต้น วัตถุสิ่งของจำพวกนี้”
ได้ยินดังนั้น หานแสพยักหน้าอีกครั้ง
ยื่นมือคิดเอาสิ่งของที่หลานเยาเยาคิดว่าเป็นของไร้รสนิยมกลับไป ใครจะรู้ดึง
อย่างไรก็ไม่ขยับ เห็นแววตานางเพ่งเล็งมือที่กำตั๋วเงินไว้แน่นอย่างจดจ่อ เขาปล่อย
มือแล้ว และเริ่มคลำที่ช่วงเอวอีก ในที่สุดก็คลำหยกสวยงามชิ้นหนึ่งออกมา
ของสิ่งนี้ผิวเผินดูขาวสะอาดไร้ที่ติ แวววาวโปร่งใส เป็นหยกสวยงามสมบูรณ์แบบ
เหมือนธรรมชาติประดิษฐ์ขึ้นมีมูลค่าไม่น้อยประเภทหนึ่ง
“ของขวัญชิ้นนี้ได้หรือไม่?”
หลานเยาเยายิ้มบางๆ รู้สึกปลื้มในอย่างสุดซึ้ง “หานแสมีความตั้งใจแล้ว”
250

พูดจบ ก็รับไว้โดยไม่เกรงใจสักนิด แต่แววตายังตกอยู่บนตัวของเขา
หานแสจนปัญญา!
บนร่างของเขาไม่มีสิ่งของที่มีค่าแล้ว
“ปลดเสื้อผ้าให้เจ้าต้องการหรือไม่?”
ที่แท้หลังจากที่เปิดเผยตัวตนแล้ว หลานเยาเยาไม่ได้เป็นหลานเยาเยาที่คลุมด้วย
ร่างกายของซ่างกวนหนานซู่อีก แต่เป็นหลานเยาเยาจริงๆ มารยาทถ่อมตัวอะไร
อบอุ่นอ่อนโยนอะไร อยู่ต่อหน้าเขาล้วนละทิ้งทั้งหมด เปิดเผยนิสัยโจรเดิมออกมา
แต่เขาไม่เพียงยินยอมพร้อมใจ ขณะที่กำลังสังเกตแววตาที่เย็นชาของอ๋องเย่ ยัง
รู้สึกน่าสนุกเป็นอย่างมาก
ตัวเองคงจะบ้าไปแล้ว!
เกือบหนึ่งชั่วยามต่อมา งานเลี้ยงฉลองปีใหม่ของจวนอ๋องเย่ใกล้จะเริ่มขึ้น
โม่เหลียงเฉินนั่งไม่เป็นสุข หลานเยาเยาไปเปลี่ยนชุดแล้ว ขณะที่ออกมา ด้าน
หลังฮัวหยู่อันติดตามอยู่ โม่เหลียงเฉินเด้งขึ้นยืนทันที แทบจะพุ่งเข้าไป ยังเป็น
พ่อบ้านเหมยกดเขาเอาไว้
“รีบร้อนอะไร คนไม่เป็นไรก็ดีแล้ว”
หลังจากทบทวนไปมาแล้ว โม่เหลียงเฉินจึงอดกลั้นอารมณ์จิตใจของตัวเองไว้ “ข้า
เข้าใจแล้ว!”
ฮัวหยู่อันก็คิดไม่ถึง จะสามารถเห็นเขาที่นี่ได้ คุณชายที่เคยทำให้นางจิตใจลุ่ม
หลงผู้นั้น ต่อจากนั้นการไม่พบหน้ากันอีกของเขา ทำให้นางเข้าใจ เขาเพียงแค่
หลอกใช้นาง ไม่เคยมีความรักต่อนางสักน้อย
251

ชนเผ่าหยินไห่ถูกสังหาร นางสูญเสียทุกสิ่งในพริบตา
ในใจมีความเกลียดแค้นเขา เผชิญหน้ากับการเข้าใกล้ของคุณชายเหลียงเฉิน
รู้สึกเพียงน่าขันเท่านั้น
บ้านไม่มีแล้ว หลานเยาเยาก็ตายแล้ว นางยังต้องการให้คนอื่นสงสารอีกหรือ?
แต่คิดไม่ถึง ชะตาชีวิตวนไปมานางกลับมาที่นี่อีก ยังจะเป็นหนี้ก้อนโต เกรงว่า
ชีวิตนี้ก็ชดใช้ไม่หมด ตอนนี้ในสมองของนางทั้งหมดล้วนเป็นเหรียญเงินเหรียญเงิน
นางต้องการหาเหรียญเงินเยอะๆ มาชดใช้บุญคุณการช่วยชีวิต
สำหรับหานแสศัตรู ยังไงซะตอนนี้ก็ฆ่าไม่ตาย ทำได้เพียงรอโอกาสหลังจากนี้แล้ว
กลับคิดไม่ถึงว่ายังจะได้พบคุณชายเหลียงเฉินอีก
เหอะ!
ก็ถูก
ที่นี่คือจวนอ๋องเย่ นอกจากในจวนของคุณชายเหลียงเฉินเอง จวนอ๋องเย่เป็น
สถานที่ที่เขาอาจจะสามารถปรากฏตัวได้ที่สุด
พบเขาก็ไม่แปลก เพียงแค่ทำให้นางไม่รู้จะวางตัวอย่างไรเล็กน้อย แม้ความกล้าที่
จะสบตากับเขาอย่างเป็นทางการก็ไม่มี ทำได้เพียงก้มศีรษะตํ่าๆ ติดตามอยู่ด้านหลัง
คุณชายซ่างกวน
ขณะที่พูด
องครักษ์ผู้หนึ่งมารายงาน “ด้านนอกจวนมีโจรสิบกว่าคนลำเลียงมันฝรั่งและ
เสบียงทหารและม้ามาส่งสองสามคันรถ บอกว่าตอบแทนพระคุณที่อ๋องเย่ช่วยเหลือ
ขอรับ”
252

เมื่อได้ยินว่าโจร เหล่าองครักษ์ลับล้วนหูตั้ง สายตาอดมองไปทางจื่อเฟิงที่อยู่ในที่
ลับไม่ได้ แต่ละคนรอดูละคร
เจ้าพวกนี้!
คาดว่าเป็นลูกพี่สามไล่ตามมาแล้ว
จื่อเฟิงก็ไม่เคยคาดคิดว่าวันนี้จะได้คำว่าโจรสองคำนี้ ลางสังหรณ์บอกเขา เป็น
นางมาแล้ว แต่ก็รู้สึกเหลือเชื่ออีก
ความกล้าของนางมากเพียงนี้เชียวหรือ?
ได้ยินดังนั้น เย่แจ๋หยิ่งถามไปหนึ่งประโยค: “โจรที่ไหน?”
“หมู่บ้านเหมยฮัวขอรับ!”
“อ๋อ? พ่อบ้านเหมยคิดว่าควรจัดการอย่างไร?” เย่แจ๋หยิ่งมองไปทางพ่อบ้านเหมย
ถูกพูดถึงอย่างกะทันหัน พ่อบ้านเหมยแทบจะสำลักนํ้าลายตัวเอง
เขารู้เรื่องจื่อเฟิงและเย็นหงเป็นธรรมดา
เดิมทีเขาไม่สนับสนุน
อย่างไรเสีย เย็นหงเฉลียวฉลาด อายที่จะแสดงออก อีกทั้งรู้หนังสือเข้าใจเหตุผล
แต่จื่อเฟิงเคร่งขรึมหัวโบราณ ซื่อสัตย์รับผิดชอบหน้าที่ อีกทั้งค่อนข้างไม่ถนัดพูดจา
ทั้งสองก็นับว่ามีความรักความผูกพันต่อกัน และไม่แน่ว่าจะสามารถไปด้วยกันได้
แต่ใครจะรู้ เย็นหงที่รู้หนังสือเข้าใจเหตุผลคิดไม่ถึงว่าจะเป็นโจร และทุกครั้งที่จื่
อเฟิงออกไปทำภารกิจก็ล้วนตั้งใจอ้อมไปที่หมู่บ้านเหมยฮัว ดังนั้นเขาได้จุดประกาย
ความหวังต่อเรื่องของพวกเขาสองคนอีก
แต่กฎของจวนก็ตั้งอยู่ที่นั่น
253

ไม่ต้องเอ่ยถึงระหว่างที่ปฏิบัติหน้าที่ ภายใต้ความเป็นส่วนตัวก็ไม่อนุญาตให้
พลอดรัก ยิ่งไปกว่านั้นจื่อเฟิงยังเป็นองครักษ์ลับที่ท่านอ๋องให้ความสำคัญที่สุดผู้หนึ่ง
บางครั้งท่านอ๋องก็เปิดตาข้างหนึ่งปิดตาข้างหนึ่ง แต่วันนี้ไม่ได้ ปีใหม่นะ!
“แฮ่มแฮ่ม รายงานท่านอ๋อง โดยปกติโจรจะเหี้ยมโหด มาคราวนี้ทั้งส่งมันฝรั่ง ทั้ง
ส่งเสบียงทหารและม้า เกรงว่าจุดประสงค์ไม่ดี ยังจำเป็นต้องตรวจสอบรอบหนึ่ง ไม่มี
ความผิดปกติค่อยต้อนรับจัดเลี้ยงขอรับ”
“เมื่อเป็นเช่นนี้……” เย่แจ๋หยิ่งชะงักครู่หนึ่ง พ่อบ้านเหมยค่อนข้างละอายใจ แต่
คำพูดของท่านอ๋องต่อจากนี้ทำให้พ่อบ้านเหมยประหลาดใจเป็นที่สุด “จื่อเฟิง ไป
สืบค้นให้ดีรอบหนึ่ง”
“……ขอรับ!” จื่อเฟิงตะลึงงันอย่างมาก
แม้แต่หานแสและเย่หลีเฉินก็ล้วนอดชำเลืองตามองไม่ได้
เช่นนี้คือกำลังทำอะไร?
มีเพียงหลานเยาเยาและพ่อบ้านเหมยที่เห็นแสงแห่งความหวังในพริบตา
เหล่าองครักษ์นั่นคือตื่นเต้น! นาทีนี้แทบจะวิ่งออกไปชื่นชมท่าทางที่ปฏิบัติต่อกัน
ของจื่อเฟิงและลูกพี่สามนั่น พวกเขาจะเรียนรู้ดีๆ
นอกจวนอ๋องเย่
พ่อบ้านเหมยออกมาเป็นเพื่อนจื่อเฟิง รถม้าสองสามคันจอดอยู่ที่นั่น คุ้มกันมาส่ง
โดยโจรสิบกว่าคน ผู้นำในนั้นคือลูกพี่เอกของหมู่บ้านเหมยฮัว และไม่เห็นเงาร่างของ
ลูกพี่สามเย็นหง
254

เลี่ยงไม่ได้ที่จะผิดหวังเล็กน้อย จื่อเฟิงกลับไม่ได้มีความต่างไปมาก รอพ่อบ้าน
เหมยทักทายเสร็จ รับมันฝรั่งและเสบียงหารและม้า จื่อเฟิงจึงให้องครักษ์เอามันฝรั่ง
และเสบียงหารและม้าเข้าไป ตรวจสอบด้วยตนเองก่อนเข้าคลัง
พ่อบ้านเหมยเชิญพวกลูกพี่เอกเข้าจวน แต่ลูกพี่เอกกลับปฏิเสธอย่างสุภาพ
บอกว่าในหมู่บ้านลูกพี่ลูกน้องมากมายขนาดนั้นกำลังรอให้พวกเขากลับไปกินปลา
กินเนื้อ
ความคุ้นชินของโจร อิสระตามอำเภอใจ ไม่มีข้อกำหนดมากขนาดนั้น พวกเขา
ไม่อยากเข้าไปสร้างความขายหน้าในจวนอ๋องเย่
ขณะที่จื่อเฟิงออกมาอีกครั้ง คนของหมู่บ้านเหมยฮัวจากไปแล้ว มีเพียงพ่อบ้าน
เหมยรออยู่ด้านนอก เห็นจื่อเฟิงมา เขากล่าวอย่างเก้กังเล็กน้อย:
“เมื่อครู่ข้าถามลูกพี่เอกแล้ว ทำไมลูกพี่สามไม่มา คิดไม่ถึงว่าลูกพี่เอกกลับ
หัวเราะยกใหญ่ บอกว่าลูกพี่สามถูกพวกเขาพูดจะอายแล้ว ครึ่งทางก็หนีไปกับชายผู้
หนึ่งแล้ว”
“……”
ครึ่งทางหนีไปแล้ว?
ยังจะหนีไปกับชายผู้หนึ่งอีก
แต่ที่พบก่อนหน้านี้ ทั้งๆที่นางทำเรื่องชนิดนั้นกับเขาแล้ว ทำไมชั่วพริบตาก็หนี
ตามคนอื่นไปแล้ว?
“องครักษ์ลับท่านเฟิง อย่าใส่ใจ คิดว่าพวกเขาน่าจะพูดจาเลอะเทอะ”
จื่อเฟิงไม่ได้พูดจา เพียงแค่ยืนเงียบๆ
255

พ่อบ้านเหมยพูดหลายประโยคแล้ว เขาล้วนไม่ได้ฟัง หลังจากจนปัญญา พ่อบ้าน
เหมยตบไหล่เขา ตัวเองเข้าไปก่อนแล้ว
จื่อเฟิงยืนหน้าตาไร้อารมณ์ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงหมุนตัวเข้าไป กลับถูกหนุ่มรับใช้ผู้
หนึ่งขวางทางไว้ จื่อเฟิงขมวดคิ้วเล็กน้อย จนมองเห็นใบหน้าของหนุ่มรับใช้ผู้นั้นชัด
แล้วก็อี้งไป
“เจ้า……”
“เป็นอย่างไร? จำข้าไม่ได้ใช่หรือไม่?” ชายหนุ่มยังจะโผเข้าในอ้อมอกของจื่อเฟิง
ไม่รอให้จื่อเฟิงตอบสนอง ก็ถอยร่างออกมาทันที ยังอดที่จะประเมินไม่ได้ “อ้อมแขน
ของท่านกว้าง อบอุ่น ทั้งมั่นคง”
“เย็นหง ทำไมเจ้าแต่งตัวเช่นนี้?”
หรือว่านางไม่ได้หนีไปกับผู้ชาย แต่คือไปถอดชุดคนผู้นั้น?
“ข้ารู้ตั้งนานแล้วว่าข้อกำหนดของจวนอ๋องเย่เข้มงวดที่สุด ไม่อนุญาตให้รับและ
มอบเป็นการส่วนตัว ดังนั้นข้าแต่งตัวเป็นหนุ่มรับใช้ รอให้ผ่านตีหนึ่ง หลังจากที่ท่าน
เปลี่ยนเวร เลี้ยงเหล้าเลี้ยงอาหารข้า ไม่เมาไม่กลับ เช่นนี้ข้าเดินทางไกลพันลี้มาหา
ท่านก็ไม่เสียเที่ยวแล้ว อีกทั้ง…….”
พูดถึงตรงนี้ เย็นหงมุมปากยกขึ้น เข้าใกล้เขา บีบคางของเขาเบาๆ กล่าวอย่าง
วางอำนาจเล็กน้อย: “ไม่อนุญาตให้ปฏิเสธ”

256