หวางเฟยเสด็จ ท่านอ๋องหลีกไป - บทที่ 655 สะเทือนใจมาก

ได้ยินเช่นนี้!
เย่แจ๋หยิ่งมองหลานเยาเยา
บัดนี้ตัวอยู่ชายแดน ด้านนอกมีศัตรูตัวฉกาจ ต่อให้เขาอยากที่จะอยู่ด้วยกันกับ
คนตรงหน้าตลอดเวลา เขาก็ต้องคิดถึงในระยะยาว
จำเป็นต้องแก้ไขการบุกรุกของข้าศึกก่อน จึงจะสามารถให้ชีวิตที่ปราศจากความ
ขัดแย้งและสงครามกับนาง
จึงเดินไปตรงหน้าของหลานเยาเยาด้วยฝีเท้าที่เร็ว หันหน้าไปทางลม ชายผ้าพลิ้ว
ไหว นํ้าเสียงที่กังวานส่งออกมาอย่างช้าๆ
พักผ่อนให้ดี!
อ๋องเย่อยากที่จะเอาหลานเยาเยาแขวนไว้ตรงเข็มขัดไปด้วย เห็นความเหนื่อยล้า
ตรงหว่างคิ้วของนาง ทนไม่ได้ที่จะให้นางไปๆมาๆกับเขา ทำได้เพียงให้นางไปนอน
ก่อน กลัวจะเหนื่อยเกินไป
ไม่ว่ายังไงก็หนีไม่รอด
ต่อให้หนีไป ไม่ว่าจะสุดหล้าฟ้าเขียวเขาก็ต้องไปตามกลับมา
“ได้ ท่านไปเถอะ!” หลานเยาเยาพยักหน้า
เดินทางมาก็เหนื่อยมากแล้ว วันนี้ก็ได้รักษาผู้บาดเจ็บไปทั้งวัน นางอยากจะดื่ม
กินของอร่อย แล้วก็นอนหลับอย่างสบายสักตื่น ก็ไม่มีความต้องการอื่นแล้ว
เมื่อถึงกลางดึก
410

ห้องที่หลานเยาเยาอยู่ ประตูห้องถูกเปิดพร้อมกับ “เสียงดังเอี๊ยด” ในเสียงที่
ระมัดระวังแฝงไว้ด้วยความเร่งรีบ
ก็มีร่างร่างหนึ่ง สวมชุดสีดำ ก้าวเดินด้วยฝีเท้าที่เร็วและเบา เดินไปที่เตียงทีละก้าว
พร้อมกับมีดคมในมือ…
ทันใดนั้น!
ร่างที่แข็งแรงได้ทะลุเข้ามาทางหน้าต่าง กลิ้งลงบนพื้น และเข้ามาใกล้เท้าของชาย
ชุดดำในทันที ยื่นมือออกไปใช้อาวุธมีคมในมือของเขาแทงเข้าไปในท้องของชายชุด
ดำโดยตรง
ท่าทางพลิ้วไหวเหมือนสายนํ้า รวดเร็วและแม่นยำมาก
จากนั้นเขาก็ยืนอยู่ข้างๆ จ้องมองชายชุดดำอย่างเย็นชา เพื่อดูว่าเขาตายแล้ว
หรือไม่ และถ้าไม่ เขาจะก้าวไปข้างหน้าและแทงซํ้าอีกหนึ่งที
แน่นอน!
ไม่ใช่ว่าชีวิตของชายชุดดำจะไม่แข็งเหมือนกับที่นางคิด
หลังจากถูกแทงที่ท้อง เลือดก็ไหลไม่หยุด คนชุดดำกุมแผลที่ท้องเอาไว้ ฝืนได้ไม่
นานก็ล้มลงบนพื้น สิ้นใจในไม่ช้า
เวลานี้!
เทียนในห้องก็ถูกจุดขึ้นมาทันที ทำให้ห้องที่มืดสลัวสว่างขึ้นมาในพริบตา
หลานเยาเยาที่อยู่ในชุดนอน บนไหล่คลุมด้วยเสื้อคลุมสีอ่อนที่นางมักใช้เป็น
ประจำ เธอยืนอยู่ข้างขอบเชิงเทียน ถือกระดาษจุดไฟไว้ในมือ สายตาจ้องไปที่คนที่
ฆ่าชายชุดดำ
411

คนผู้นั้นไม่ใช่ใครอื่น
แต่เป็นฮัวหยู่อันที่นิสัยเปลี่ยนไปอย่างมหาศาล
วันนี้ที่รักษาทหารที่บาดเจ็บนั้น นางก็อยู่ในนั้นด้วย ไม่รู้ว่าจะเห็นกระบวนการ
ทั้งหมดหรือไม่ หลานเยาเยาก็ไม่รู้ แต่นางพอที่จะเดาความคิดที่อยู่ในใจฮัวหยู่อันได้
แล้ว
หลานเยาเยาที่เงยหน้ามองนาง
แววตาของฮัวหยู่อันเต็มไปด้วยความสับสน เดิมมีคำพูดจะพูด แต่เมื่อถึงปากก็
กลืนมาลงไป
ฮัวหยู่อันก้มหน้าลง หันหลังจะเดินจากไป จากนั้นก็มีเสียงที่คุ้นเคยและทั้งห่างเหิน
ของหลานเยาเยาดังตามหลัง
“เสี่ยวฮัวฮัว!’
เพียงแค่ตัวอักษรไม่กี่ตัวนี้ ก็ทำให้หัวใจของฮัวหยู่อันสั่นไหวโดยตรง
เสียงเรียกที่หายไปนาน จนรู้สึกห่างเหิน กลับทำให้นํ้าตาของนางไหลออกมา นาง
หันหลังกลับมา มองหลานเยาเยาในชุดผู้ชายที่งดงาม ยังคงมีความรู้สึกที่ผสมปนเป
อยู่ในใจ
คือหลานเยาเยา……..
แต่ก็ไม่ใช่หลานเยาเยาคนก่อน……….
นางสูงกว่าร่างเก่าที่เคยเป็น ใบหน้าที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นหญิงงามของประเทศไม่มี
อีกต่อไป แต่เป็นใบหน้าที่กล้าหาญ และสวยงามไม่มีใครเทียบได้
412

หลานเยาเยาที่ทั้งสวยทั้งหล่อแบบนี้ ทั้งๆที่ดีเหลือเกิน แต่นางก็ยังคงอยากจะ
ร้องไห้
“ทำไมต้องปิดบัง?”
เป็นไปได้ยังไงที่คนคนหนึ่งจะเปลี่ยนรูปร่างหน้าตาโดยที่ไม่มีเหตุผล การ
เปลี่ยนแปลงที่ใหญ่หลวง นอกเสียจากว่านางได้รับการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่
หลังจากที่ประสบกับการสิ้นหวังมาครั้งแล้วครั้งเล่า ก็ได้รับการคุ้มครองจากสวรรค์
ทำให้นางกลายเป็นอย่างที่เป็นอยู่ตอนนี้
“ปีนั้น เจ้าไปตายที่ไหนแล้ว?”
นี่คือคำถามที่ฮัวหยู่อันถามหลังจากที่แน่ใจแล้วว่าคนตรงหน้าก็คือหลานเยาเยา
นางอยากรู้อย่างมาก ว่าหลานเยาเยานั้นประสบกับอะไรมาบ้าง
“การเดินทางไปทะเลทราย ที่เป็นเหมือนพระราชวังลวงตา เราเอาชนะราชครู
เทียนเวิงได้ แต่เราก็สูญเสียกองกำลังของเรา สูญเสียผู้คนเป็นจำนวนมาก และ
สูญเสียกองทัพไปทั้งหมด
ข้าตกลงไปในคลื่นทะเลทราย สลบไปเป็นเวลานาน ข้าคิดว่าชีวิตของข้าก็จะถูก
ฝังอยู่ในทะเลทรายสีทองแบบนี้
ใครจะไปรู้ สวรรค์เมตตา เป็นอาส้งที่ช่วยข้าไว้ ไม่รู้ว่าใช้วิธีอะไร ตื่นขึ้นมาก็เป็น
เช่นนี้แล้ว ต่อให้เป็นเช่นนี้ ข้ารู้สึกว่าร่างนี้เหมาะกับข้ามากกว่า
เมื่อเทียบกับการข้ามภพที่ไม่เคยได้ยินกันมาก่อน
บางทีการอธิบายเช่นนี้อาจจะทำให้ฮัวหยู่อันรับได้ง่ายกว่า
อย่างไรเสีย!
413

ส้งเย่นกุยที่ลึกลับคาดเดายาก เดิมก็แปลกมากแล้ว ขอให้เป็นคนต่างก็สามารถ
มองออก
ประกอบกับที่ฮัวหยู่อันก็รู้จักคนหลายคนที่เคยไปที่ทะเลทรายและรอดชีวิต
กลับมา ก็ต้องรู้ความลึกลับของส้งเย่นกุยเป็นธรรมชาติ
แม้ว่าคำพูดของนางจะไร้สาระมากก็ตาม
แต่ก็เป็นคำพูดที่ดีที่สุด ที่สามารถทำให้ฟังยอมรับ
ฮัวหยู่อันรู้สึกเหลือเชื่อ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ นางนึกถึงส้งเย่นกุยที่
เหมือนจะแยกตัวจากโลก แล้วนึกถึงตอนที่นางอยู่ในถํ้าคนนอกประเทศที่ใหญ่เท่า
ภูเขา
ก็เลยเชื่อ!
โลกที่กว้างใหญ่ไพศาลเรื่องแปลกๆอะไรก็มี ไม่ว่ายังไงขอเพียงมีชีวิตอยู่ก็ดีแล้ว
นางก็ไม่ได้ถามความเจ็บปวดทุกข์ทรมานในนั้นอีก
รู้เพียงว่านางยังมีชีวิตอยู่ ชีวิตเป็นๆยืนอยู่ตรงหน้าของนาง
เห็นฮัวหยู่อันไม่พูด
หลานเยาเยาหัวเราะเจื่อนๆ “มันเหลือเชื่อเกินไปใช่มั้ย?”
“นอกจากนี้ก็ไม่มีคำอธิบายที่ดีกว่านี้แล้ว!”
ฮัวหยู่อันเดินไปข้างหน้า มาถึงตรงหน้าของหลานเยาเยา นางอยากจะเอื้อมมือไป
สัมผัสใบหน้าของหลานเยาเยา ดูว่าใบหน้านี้ได้แปลงโฉมมาหรือเปล่า
ผลลัพธ์
414

หลานเยาเยาได้คว้ามือของนางเอาไว้ก่อน วางไปบนแก้มของตัวเอง กล่าวอย่าง
เรียบเฉย
“เป็นของจริง ความจริงที่ไม่เคยมีมาก่อน”
และแล้วในเวลานี้
ได้ยินการเคลื่อนไหวของคนที่ข้างใน ก็บุกเข้ามา กลุ่มคนพรึบๆพลับๆ เรียงกัน
เข้ามา เหมือนกับได้นัดกันเอาไว้
พวกเขาบังเอิญเห็นชายหญิงกำลังมีท่าทางที่ใกล้ชิดสนิทสนมกัน
ทุกคนตกใจจนหน้าถอดสี!
เนื่องจากกลุ่มคนที่บุกเข้ามา มีหลายคนที่เป็นแม่ทัพที่สมคบคิดวางแผนเพื่อแยก
หลานเยาเยาและอ๋องเย่ออกในวันนี้
ดังนั้นเมื่อเห็นท่าทางหลานเยาเยากับฮัวหยู่อัน แม้แต่ศพชายชุดดำที่อยู่บนพื้น
ยังถูกละเลยไปแล้ว และสายตาของเขาก็จับจ้องไปที่คนสองคนที่อยู่ใกล้ชิดกันมาก
“โอ้สวรรค์ คุณชายซ่างกวง กลางคืนดึกๆดื่นๆ พวกเจ้ากำลังทำอะไร?”
แม่ทัพคนหนึ่งหลังจากที่ได้สติ ปรับโทนเสียงให้สูงแล้วตะโกน อยากที่จะให้เสียง
นั้นดังเข้าไปถึงในหูของอ๋องเย่
ฮัวอันหยู่ก็ดึงรีบมือกลับมาทันที
เพราะในกลุ่มคนที่บุกเข้ามา นางเห็นร่างที่เหนื่อยล้าจนไม่รับรู้อะไรแล้วร่างหนึ่ง
นั่นก็คือคุณชายเหลียงเฉิน
415

ช่วงเวลานี้คุณชายเหลียงเฉินรับผิดชอบจัดหาเสบียงให้กับกองทัพมาโดยตลอด
รวบรวมเสบียงแล้วรีบส่งไปที่ด้าน ก็เพราะกลัวว่าเมื่อด่านเกิดศึกสงคราม แล้วเสบียง
จะไม่พอ
มันเป็นงานที่ค่อนข้างหนัก โม่เหลียงเฉินไม่อยากให้ฮันหยู่นางอันต้องมาลำบาก
กับเขา
แต่คิดยังไงก็คิดไม่ถึง
คืนนี้เขาเพิ่มจะส่งเสบียงมาถึงที่ชายแดน ก็ได้ยินว่านางก็มาถึงที่ชายแดนแล้ว ก็
ดีใจเป็นอย่างมาก ไม่แม้กระทั่งที่จะพัก ก็เพื่อจะมาเจอนางโดยเร็ว
แต่ใครจะไปรู้……..
สิ่งที่เห็นคือภาพแบบนี้
นางกลับชอบซ่างกวงหนานซู่ ผู้ชายคนที่เพิ่งจะรู้จักได้ไม่นาน
มันทำให้โม่เหลียงเฉินสะเทือนใจมาก
เหมือนหัวใจถูกแทงด้วยมีด แล้วใช้มีดกรีดที่หัวใจของเขา ทำให้เขาเจ็บจน
เกือบจะหยุดหายใจแล้ว
โม่เหลียงเฉินหันหลังทันทีและเดินจากไปอย่างรวดเร็ว อยากจะหลีกหนีสถานที่ที่
ทำให้หัวใจเขาสลาย กลับพบว่าในสมองได้บันทึก ภาพมือคู่นั้นของฮัวหยู่อันที่ไม่
เนียนละเอียดแล้วแต่ยังคงขาวบอบบาง กำลังสัมผัสใบหน้าที่งดงามของชายหนุ่ม
อย่างเสน่หา
ตอนนี้เวลานี้โม่เหลียงเฉินถึงจะเข้าใจอย่างแท้จริง
เมื่อเทียบกับการได้เห็นฮัวหยู่อันที่ทำร้ายตัวเอง มีแต่ความคิดที่อยากจะแก้แค้น
อย่างเดียว ทำให้เขาทั้งเจ็บปวดทั้งละอายใจและโทษตัวเอง
ตอนนี้มันยิ่งกว่าเอาชีวิตของเขาเสียอีก!

416