หวางเฟยเสด็จ ท่านอ๋องหลีกไป - บทที่ 78 อดีตอัครมหาเสนาบดี

“เขาก็คืออดีตอัครมหาเสนาบดี——เย่นโจกชิง! ฮ่าๆๆ สวรรค์มีตาจริงๆ ข้าได้
ยินมาว่าเขาหายไปพร้อมกับราชครูใหญ่ คิดไม่ถึงว่าจะตายอยู่ที่นี่”
ขุนนางที่สง่างามของประเทศ ขึ้นชื่อในเรื่องความเที่ยงธรรมและซื่อสัตย์ มี
อิทธิพลรองจากอดีตราชครูใหญ่ ไม่คาดคิดว่าจนสุดท้ายจะตายพร้อมกับทรัพย์
สมบัติที่ถูกฝังในอดีต
น่าเสียดายชื่อเสียงที่มีในยุคนั้น ตายอย่างผิดหวังและไร้ประโยชน์! ”
ดูเหมือนการเสียชีวิตของอดีตอัครมหาเสนาบดี จะทำให้พี่ใหญ่ผู้นั้นมีสาแก่ใจ
ยิ่งนัก
“ระหว่างพวกเจ้ามีความแค้นอะไรกัน?”
หากนางเดาไม่ผิด คนเหล่านี้น่าจะเกี่ยวข้องกับเสนาบดีในยุคปัจจุบัน มิ
เช่นนั้นคงเป็นไปไม่ได้ที่จะรู้เรื่องของอดีตมากขนาดนี้
“ตอนนั้นหากไม่ใช่เพราะเย่นโจกชิง ก็เป็นไปไม่ได้ที่ปู่ของข้าวงศ์ตระกูลใน
รุ่นของพวกเขาที่จะถูกส่งไปยังสถานที่ที่หนาวเย็นจัด สุดท้ายทั้งหมดก็เสียชีวิตที่
นั่นมีเพียงพ่อของข้าที่ยังมีชีวิตอยู่”
เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ ความแค้นในใจของเขาพลุ่งพล่าน
เหมือนว่าแม้แต่โครงกระดูกก็จะไม่ปล่อยไว้ ยกเท้าขึ้นกำลังจะเตะแรงๆ ……
“นี่ๆๆ เดี๋ยวก่อน ทำไมเจ้าไม่ดูว่าเขาตายยังไง ถูกยาพิษนะ! ถ้าเจ้าอยากตาย
ก็เชิญเตะเลย!”
576

ในเมื่อเย่นโจกชิงขึ้นชื่อเรื่องความซื่อสัตย์ งั้นวงศ์ตระกูลรุ่นก่อนก่อนของพี่
ใหญ่ผู้นี้ น่าจะต้องทำอะไรบางอย่างที่สร้างความเดือดร้อนให้ไปเก้าชั่วโคตร จึงถูก
ส่งไปยังสถานที่ที่หนาวเย็นจัด ปล่อยพวกเขาไปตามยถากรรม
ได้ยินเช่นนั้น！
พี่ใหญ่ผู้นั้นขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ กัดฟันมานานในที่สุดฉันก็วางเท้าลง
ในนี้แตกต่างจากห้องหินห้องอื่นๆ ห้องหินอื่นๆ สะอาดไม่มีสิ่งปฏิกูลใดๆ แต่
ในนี้มีฝุ่นหนาจับเป็นชั้น ๆ
แปลกมาก
ดังนั้นในขณะที่เขาเข้าไปในห้องหินนี้ ก็สั่งลูกน้องว่าอย่าแตะต้องสัมผัสศพ
พวกนั้น และเขาเองก็โกรธเพราะความละอายของเขา เกือบเตะโครงกระดูก
“แม่นาง พูดมาตามตรง เจ้าบอกมาว่าเป็นอะไรของอ๋องเย่？”
ดูเหมือนว่าแค่ต้องการยืนยันตัวตนของนาง
แต่ไม่ว่าตัวตนของนางจะเป็นอะไร ก็หนีไม่พ้นชะตากรรมความตาย
เพราะตอนนี้เข้าได้ย้ายมือมายังอาวุธที่ติดอยู่เอวแล้ว และเดินไปหาหลานเยา
เยาทีละก้าว มีเจตนาฆ่าที่รุนแรงในสายตา
“คนรักมั้ง!”
อย่างไรก็ตามตอนนี้นายหญิงของอ๋องเย่ยังคงมีเพียงนางคนเดียว และเย่แจ๋
หยิ่งไม่ได้มีห้องสาวใช้บำเรอหรือนางสนม ไม่ว่านางจะพูดว่าคนรักหรือพราชายา
ก็คือความหมายเดียวกัน
577

ยังไงก็คือคนของเขา!
ใครเล่าจะรู้……
พี่ใหญ่ผู้นั้น “ฮ่าๆๆ” หัวเราะเสียงดังขึ้น ราวกับว่าสิ่งที่นางพูดเป็นสิ่งที่ไร้
สาระ
“คนรัก? อย่างเจ้าเนี่ยนะ? เจ้าอยากให้ข้าหัวเราะจนฟันหลุดหรือไง?”
อ๋องเย่ฆ่าอย่างเลือดเย็น ความทะเยอทะยานใหญ่พอๆ กับอำนาจของเขา
เม็ดทรายไม่อยู่ในสายตาของเขา เป็นคนที่อยู่เหนือสิ่งอื่นใด จะชอบผู้หญิงที่บอบ
บางและน่าเกลียดผู้นี้ได้อย่างไร?
“ตอนนี้เจ้ารู้สึกมีความสุขมากใช่ไหม? อยากเต้นรำสักหน่อยไหม?” หลาน
เยาเยาหัวเราะเบาๆ
“หมายความว่าอย่างไร?” ผู้นั้นสงสัย
“ฟังไม่รู้เรื่องใช่ไหม? ก็ถูกแล้วที่ฟังไม่รู้เรื่อง ปัญญาอย่างเจ้า ลอง
เปรียบเทียบกับซากศพเหล่านี้ดูเถอะ!”
พูดจบในมือนาง ก็มีแอลกอฮอล์ทางการแพทย์ขวดหนึ่งถูกปล่อยออกมา
ทันที
จากนั้นโยนมันไปยังศพหนึ่งทันที
“พรึบ……”
หลังจากแอลกอฮอล์ชนเข้าโครงกระดูก หล่นร่วงกับพื้นและกระจัดกระจาย
พี่ใหญ่ผู้นั้นตะลึง!
578

ตะโกนเสียงดัง: “เจ้าอยากตายหรือไง?”
หรือนางต้องการจะตายพร้อมพวกเขา?
“อยากตาย? ใครบอกกัน ข้าเป็นคนที่รักชีวิตมาก”
หลานเยาเยามองดูซากศพที่ถูกชนนั้น ฝุ่นบนตัวของมันกระจายไปทุกทิศ
ทันที คนมีชีวิตที่ได้สัมผัส รวมตัวจับกลุ่มกันอย่างวุ่นวายทันที
ฝุ่นเหล่านั้นดูเหมือนว่ามีชีวิต พุ่งตรงเข้าไปในรูจมูกของคนเหล่านั้น……
“อ้าก……ช่วยด้วย ช่วยด้วย รีบช่วยข้า……”
“ตาของข้า ลำคอของข้า……”
“พี่ใหญ่ สิ่งเหล่านี้จะเข้าไปในรูจมูกและตา จะขยายตัวบวมทันที อ้าก……”
“……”
เห็นสถานการณ์!
หลานเยาเยากดกลไกในทันที ประตูหินหนึ่งเปิดออก
และแล้ว สวรรค์ก็กลั่นแกล้งนางอย่างหนักหน่วง ประตูหินไม่ได้เปิดจากด้าน
ฝั่งของนาง แต่เปิดที่ผนังด้านหลังพี่ใหญ่ผู้นั้นพอดี
“หึ!”
พี่ใหญ่ผู้นั้นดวงตาแดงกํ่าที่ดูเหมือนจะพ่นไฟ มองหลานเยาเยาอย่างดุเดือด
เมินเสียงร้องขอความช่วยเหลือของผู้ใต้บังคับบัญชาที่ยังไม่ตาย หันหลังและเข้าสู่
ประตูหินทันที
579

หลังจากที่เขาเข้าไป
“เสียงดังกึกก้อง……”
ประตูหินค่อยๆ ปิดลง
“แม่งเถอะ!”
หลานเยาเยาพุ่งไปข้างหน้าทันที รอดเข้าไปก่อนประตูหินจะปิดสนิท
“เอาชีวิตเจ้ามา!”
นางยังไม่ทันตั้งตัว ความน่ากลัวสะท้อนมา ดาบอันแหลมคมวาดเข้าที่ลำคอ
ของเธออย่างรวดเร็ว และตั้งใจที่จะฆ่านางให้ตาย
รู้อยู่แล้วว่าจะเป็นแบบนี้ ช่างโชคร้ายเกินไป!
หลานเยาเยารีบหลบไปด้านข้างทันที แล้วหันหลังไปข้างหลังเขา แล้วชกเขา
โดยตรง
พี่ใหญ่ผู้นั้นฮึมฮัมคำเดียว รีบหันหลังไป ถ่มนํ้าลายลงพื้นอย่างดุเดือด
“คิดไม่ถึงว่าเจ้าจะมีไม้นี้ด้วย แต่ข้าต้องฆ่าเจ้าเพื่อล้างแค้นให้พี่น้องที่ตาย
ไป”
ขณะพูด ก็ยกดาบในมือฟันไปยังหลายเยาเยาโดยตรง!
หลายเยาเยายกมุมปาก
เข็มเงินสามเล่มอาบพิษปรากฏขึ้นในมือทันที
เมื่อดาบมาถึงตรงหน้านาง นางหลบอีกครั้ง
580

แต่ครั้งนี้ พี่ใหญ่ผู้นั้นดูเหมือนจะรู้ว่านางจะโจมตีเขาจากด้านหลัง ก่อนที่นาง
จะหลบ เขาก็ได้หันหลังไป พยายามที่จะฆ่าเธอด้วยดาบ
แต่……
คนล่ะ?
ทำไมไม่อยู่ด้านหลังเขา?
“นี่ ข้าอยู่ทางซ้ายมือของเจ้าต่างหาก!”
มีร่างกายสูงใหญ่มีประโยชน์อะไร? มาให้นางฆ่าหรือไง?
เมื่อพี่ใหญ่ผู้นั้นหันมา หลายเยาเยาปล่อยหมัดชกเข้าโดยตรง ชกจนทำให้เขา
ตาชํ้าเป็นหมีแพนด้าข้างเดียวทันที
จากนั้นนางก็พุ่งออกไปในอากาศทันที หลบมายังด้านข้างของเขา บีบคอของ
เขาจากด้านหลังแน่น มืออีกข้างถือเข็มเงิน แทงตรงไปที่ขมับของเขา……
ทันใดนั้น!
แขนของหลานเยาเยารู้สึกชา เข็มเงินในมือร่วงหล่นทันที
ตามมาติดๆ ด้วยการจู่โจมที่น่ากลัว ตีเข้าที่มือของนางที่บีบคอพี่ใหญ่แน่น
โดยตรง ทำให้นางต้องยอมปล่อยคนๆนั้นไป
หลังจากถอยออก หลานเยาเยามองไปที่คนที่ทำร้ายนางทันที!
เอิ่ม……
581

คือชายที่สวมชุดสีนํ้าเงินหรูหราผู้นั้นนั่นเอง สายตาเขามองมองนางอย่างเย็น
ชา จากนั้นเก็บดาบที่ชี้จ่อนางอยู่
ผู้รอดชีวิตจากหายนะ รีบดึงให้ห่างออกจากหลายเยาเยา จากนั้นก็มองไปยังผู้
ที่ช่วยชีวิต
หลังจากที่เห็นว่าเป็นใคร ตาของเขาเป็นประกายทันที จากนั้นเขาก็รวบมือ
คำนับด้วยความเคารพกล่าว:
“คุณชาย นึกไม่ถึงเลยว่าท่านจะมาด้วยตนเอง!”
“ข้าไม่มา พวกเจ้าจะสามารถเอาของที่ข้าต้องการมาได้หรือ?”
เสียงของเขาไม่เย็นชาและไม่อบอุ่น ไม่เข้มและไม่เบา แต่ผู้คนที่ได้ฟังกลับ
หวาดกลัวอย่างมาก คุกเข่าดังพรึบลงทันที พูดกล่าวด้วยสั่นเทา:
“คุณชายโปรดไว้ชีวิต เพราะข้าน้อยไร้ปัญญา คุณชายได้โปรดลงโทษ”
“ลงโทษ? งั้นก็รอให้เจ้ามีชีวิตรอดออกไปก็แล้วกัน”
“ขอรับ!”
หลังจากที่คุณชายไม่ลงโทษเขา พี่ใหญ่ผู้นั้นก็ถอนหายใจโล่ง
แต่เมื่อนึกถึงว่าด้านข้างยังมีหญิงคนหนึ่งทำให้เขากัดฟัน กล่าวรายงานทันที:
“นางเป็นคนของอ๋องเย่ และยังเป็นพราชายาของอ๋องเย่ เพิ่งฆ่าพี่น้องของ
พวกเราหลายคนที่ประตูหินนั้น เก็บนางไว้ไม่ได้ขอรับ!”

582