หวางเฟยเสด็จ ท่านอ๋องหลีกไป - บทที่ 82 เป็นครอบครัวเดียวกัน

แต่ว่า!
ใบหน้าของตาเฒ่าเย่นเต็มไปด้วยเจ้า ‘หลอกสีหน้าของข้าไม่ได้’ทำให้หลาน
เยาเยาอธิบายยังไงก็ไม่พ้นการกล่าวหาสุดท้ายจึงทำได้เพียงยอมรับไปโดยปริยาย
ถึงอย่างไรตราบใดที่เย่แจ๋หยิ่งไม่ตายก็พอ!
“ ตาเฒ่าเย่น ข้ายอมรับแล้ว เขาไม่ตายได้ใช่หรือไม่?”
ใครจะรู้……
ปากตาเฒ่าเย่นกระดกขึ้น พูดไม่ชัดเจนด้วยเสียงเย็นชา:
“ตายไม่ตายก็ต้องดูความโชคดีของเขา นังหนู ตามข้ามานี่”
เอ๋?
ยังต้องดูความโชคดีหรอ?
ตาเฒ่าเย่นคุ้นเคยที่นี่ขนาดนี้จะต้องรู้ว่าห้องเครื่องที่ควบคุมเครื่องจักรนั้นอยู่
ที่ไหนแน่ๆ หรือนั่นไม่ใช่สิ่งที่เขาบอกว่าช่างมันไปหรอ?
เมื่อเห็นว่านางอยากถามตาเฒ่าเย่นก็รีบยกมือเป็นสัญญาณว่านางอย่าพูด
หลังจากนั้นก็พานางเดินไปยังทางเดินที่กว้างขวาง
ผ่านไปไม่นานก็มาอยู่หน้าห้องหิน
ตาเฒ่าเย่นกดไปที่ปุ่มเปิดปิดห้องหินก็เปิดออก แต่หลังจากที่ห้องหินเปิดออก
หลานเยาเยาและตาเฒ่าเย่นก็ต้องตกตะลึงทันที
606

ห้องหินนี้เป็นห้องควบคุมเครื่องจักร ถ้าไม่ใช่คนที่ออกแบบที่นี่ก็จะไม่มีทาง
หาทางเข้าห้องหินนี้เจอ
แต่ทว่าตอนนี้กลับเห็นชายรูปงามยืนพิงอยู่ข้างๆเครื่องจักร คิ้วลดลงจมอยู่กับ
ความคิด ไม่รู้ว่าคิดอะไร
คุณพราช่วย!
คาดไม่ถึงเลยว่าคือเย่แจ๋หยิ่ง！
ที่แขนและตัวของเขาได้รับบาดเจ็บในระดับที่ต่างกันแต่ก็ถูกพันไว้เรียบร้อย
แล้ว
อีกคนหนึ่งที่ยืนพิงกำแพงอยู่ไม่ห่างจากเขาแม้จะไม่เห็นหน้าแต่เมื่อเห็น
เสื้อผ้าและท่าทางของเขา หลานเยาเยาก็สามารถยืนยันได้ว่าคนนี้คือจื่อซี
แต่ดูท่าทางนั้นแล้วน่าจะไม่ได้สติ!
เมื่อได้ยินเสียงประตูหินเปิดออกเย่แจ๋หยิ่งก็หันกลับมา
เมื่อตอนที่เขาเห็นหลานเยาเยาและชายชราผมขาวที่อยู่ข้างๆ คิ้วก็ขมวดขึ้น
เล็กน้อยเสียงไพเราะก็ดังขึ้นอย่างเย็นชา
“เขาคือใคร?”
บรรยากาศรอบๆก็ตึงเครียดขึ้นมา……
เอ่อ……
คำถามนี้ตอบยากเล็กน้อย
607

ที่นี่คือสถานที่ฝังของลํ้าค่าในราชวงศ์ก่อน เย่แจ๋หยิ่งใช้เวลาหลายปีกว่าจะ
หาทางเข้าเจอคนที่สามารถเข้ามาในนี้ได้ก็ต้องมีความสัมพันธ์กับราชวงศ์ก่อนไม่
มากก็น้อย
เขาต้องสงสัยว่าตาเฒ่าเย่นเกี่ยวข้องกับราชวงศ์ก่อน!
ส่วนตอนนี้เขาเป็นท่านอ๋องที่มีอำนาจสูงสุด ความคับแค้นของราชวงศ์ก่อนกับ
ราชวงศ์ปัจจุบันนางไม่รู้เรื่องแต่ราชวงศ์ก่อนถูกทำลายในชั่วข้ามคืน
เล่ากันมาว่าเป็นเหตุจากภัยธรรมชาติ!
เฮ้อ!
นี่ก็เป็นเพียงแค่การหลอกปราชาชนก็เท่านั้น
การสิ้นพราชนม์ของราชวงศ์ก่อนเกี่ยวข้องกับราชวงศ์ปัจจุบัน
เผชิญกับเหตุการณ์เช่นนี้ ถ้านางบอกว่าตาเฒ่าเย่นเป็นคุณปู่ของนาง เขาจะ
จับนางไหมหรือเขาจะฆ่านาง?
หลานเยาเยาอ้าปากเล็กน้อยแต่ยังไม่ทันได้พูดอะไรเสียงของตาเฒ่าเย่นก็ดัง
ขึ้นมาจากข้างหู
“เจ้าหนุ่มนี่เป็นใครอีก? ข้าถึงไม่ได้บอกเจ้าว่าข้าเป็นคุณปู่ที่เพิ่งรู้จักของนัง
หนูนี่ เจ้าอย่าอะไรมาก!”
หลานเยาเยา “……”
มีคนทรยศอย่างงี้หรือ?
ได้ยินเช่นนั้น,
608

เย่แจ๋หยิ่งเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มองไปยังตาเฒ่าเย่นแล้วก็ส่งเสียงฮึดฮัดอย่าง
เย็นชาแต่ก็ไม่พูดอะไร
แต่ว่า!
บรรยากาศตึงเครียดเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ทำให้หลานเยาเยาอดไม่ได้ที่จะใจเต้นแรง
ตอนนี้พูดมากไปก็ไร้ประโยชน์ นางทำได้เพียงยิ้มอย่างเขินๆให้พวกเขา
แต่ทว่าตาเฒ่าเย่นก็เหมือนกับไม่รู้อะไรแล้วก็คิดไม่ถึงว่าจะพูดว่า:
“โอ้~ ข้ารู้แล้ว เจ้าคืออ๋องเย่ที่ทำให้นังหนูนั่นชอบจนไม่สามารถใช้ชีวิตคน
เดียวได้ใช่ไหม? เจอวันนี้ก็ไม่ค่อยเท่าไหร่นี่!”
ให้ตายเถอะ!
หน้าตาหล่อขนาดนั้น ออร่าออกขนาดนี้ มิน่าหล่ะถึงทำให้นังหนูนั่นหลงใหล
ได้ ถ้าเขาเป็นผู้หญิง……
อ่าเฮ้ยเฮ้ยเฮ้ย คิดอะไรนี่!
เมื่อคำพูดเช่นนั้นออกมา!
หลานเยาเยาก็แข็งเป็นหิน
นางมีความรู้สึกเหมือนโดนฟ้าผ่าอย่างแรงจนทำให้ข้างนอกแข็งทื่อแต่ข้างใน
อ่อนระทวย
บนพื้นมีรอยแยกไหม?
ขอให้นางมุดเข้าไปหน่อย!
609

เย่แจ๋หยิ่งก็ตกใจ เปลี่ยนสายตาไปมองหน้าแดงๆของหลานเยาเยา เมื่อเห็นว่า
นางทำหน้าอย่างกับท้องผูกก็มีรอยยิ้มปรากฏขึ้นที่มุมปาก
บรรยากาศที่ตึงเครียดก็ค่อยๆผ่อนคลายลง
“นางพูดเองรึ?”
เขาถามเรียบๆราวกับว่าเรื่องนี้ไม่ได้เกี่ยวข้องกับเขา
“ข้าได้ยินกับหูจะไม่จริงหรือ?ถ้าไม่เชื่อข้าก็จะพูดในสิ่งที่นางพูดเจ้าก็จะรู้ว่า
มันจริงไม่จริง นางพูดเช่นนี้……”
แต่ประโยคหลังยังไม่ได้พูดออกมาก็ถูกหลานเยาเยาที่สติกลับมาแล้วปิดปาก
เอาไว้
“ท่านพูดอะไรส่งเดช? ใครชอบเขากัน?”
หลานเยาเยากระวนกระวายรีบส่งสายตาให้ตาเฒ่าเย่น
ชาติที่แล้วนางทำเวรทำกรรมอะไรไว้นะ?
ชาตินี้ถึงต้องมารู้จักกับคุณปู่น่าโมโหนี่ ต้องการให้นางโมโหตายรึไง?
อะไรที่เป็นสีขาว สีแดง สีเหลือง สีฟ้าก็ถูกเขาพูดเป็นสีดำหมด!
วิธีที่ดีที่สุดตอนนี้ก็คือให้เขาหุบปากซะ!
แต่ตาเฒ่าเย่นไม่ยอม เอามือหลานเยาเยาออกและพูดอย่างเฉียบขาดว่า:
“เจ้าไม่ได้บอกหรือว่าเขาตายไม่ได้ถ้าเขาตายเจ้าก็จะมีชีวิตอยู่ต่อไม่ได้?”
“ไม่ได้พูด!”นางรีบปฏิเสธ
610

สองมือถูขมับ เดินเข้าไปในห้องหินอย่างหมดอาลัยตายอยาก
เมื่อตาเฒ่าเย่นได้ฟังดังนั้น นั่นมันไม่ใช่ ก็รีบตามหลังไปแล้วพูดเถียงว่า:
“นี่ นังหนูโกหก เห็นชัดๆว่าเมื่อก่อนเคยพูดตอนนี้ยังกล้าปฏิเสธคิดว่าข้าหู
หนวก ความจำไม่ดีรึไง?
จะบอกเจ้านะ ข้าหน่ะจำได้ทุกคำ เจ้ายังบอกว่าชะตาเจ้ากับเขาผูกกันไว้แล้ว
แยกก็แยกไม่ได้!”
“ข้าหลอกท่าน!”
แม่เจ้า!
อะไรที่เรียกว่าแยกก็แยกไม่ได้!
ตาแก่นี่ ท่านอย่ามาเติมคำมั่วซั่วได้ไหมเนี่ย? ผลที่ตามมามันร้ายแรงเข้าใจ
ไหม?
ตอนนี้นางไม่ได้หมดอาลัยตายอยากแล้วแต่กำลังหาช่องว่าง
แต่ทว่า!
ตาเฒ่าเย่นก็ไม่ได้จะหยุดถามแต่ไล่ต้อน
มาอยู่ตรงหน้านางแล้วถามนางด้วยสีหน้าจริงจังว่า:
“เจ้าไม่ได้ชอบเขาจริงเหรอ?”
“ไม่ได้ชอบ!”
“งั้นตอนนี้ข้าฆ่าเขาเจ้าก็จะไม่มาขวาง?”
611

“ไม่ขวาง!”
นางจะกล้าขวางที่ไหนถ้าขวางก็เท่ากับนางแก้ตัวไม่ขึ้นแล้ว
อีกอย่าง เย่แจ๋หยิ่งมีทักษะการต่อสู้ที่แข็งแกร่งมีกำลังภายในมั่นคง แม้ตา
เฒ่าเย่นจะเก่งแค่ไหนความต่างของพวกเขาก็คงไม่เยอะมากหรอก!
ใครจะรู้หล่ะ!
สิ้นเสียงนาง ท่าทางของตาเฒ่าเย่นก็เปลี่ยนไปพยักหน้าอย่างพอใจหลัง
จากนั้นก็หมุนตัวเดินไปทางเย่แจ๋หยิ่งพร้อมกับพูดกับตัวเองอย่างภูมิใจว่า:
“แม้ทักษะการต่อสู้ของอ๋องเย่จะแข็งแกร่ง กำลังภายในมั่นคงแต่ร่างกาย
ได้รับบาดเจ็บสาหัสอีกอย่างมีแขนข้างหนึ่งบาดเจ็บถึงเส้นเลือด ข้าฆ่าเขาได้อย่าง
ง่ายดาย”
อะไร?
หลานเยาเยารีบมองไปยังเย่แจ๋หยิ่ง บาดแผลบนแขนที่ได้รับบาดเจ็บของเขา
มันอยู่ที่เส้นเลือด สีหน้าก็ซีดยืนอยู่ตรงนั้นนิ่ง
หน้าตาเหมือนกับไม่อยากโต้ตอบ!
ดูท่าทางแล้ว ตอนนี้เขาไม่สามารถเอาชนะตาเฒ่าเย่นได้
ดังนั้น!
นางจึงรีบเดินไปข้างหน้า กอดขาตาเฒ่าเย่นไว้พูดอย่างออดอ้อนว่า
“เดี๋ยวก่อนตาเฒ่าเย่น อ๊ะ……ไม่ไม่ไม่ คุณปู่ คุณปู่แสนดีของข้า ท่านรอครู่นึง
นะ”
612

ตาเฒ่าเย่นเห็นท่าทางนางเช่นนี้ก็ถามอย่างอารมณ์เสีย
“อะไร?”
“คุณปู่ เขา……เขาตายไม่ได้ ท่านดูสิ ตอนนี้ข้าเป็นหลานสาวของท่านแล้วก็
เป็นพราชายาของเขาที่เพิ่งแต่งงานเข้ามาไม่นาน นี่ไม่ใช่หลานเขยท่านหรอ? ก็
เป็นครอบครัวเดียวกันแล้วจะทะเลาะฆ่ากันทำไม? แหะแหะ ท่านว่าไหมหล่ะ?”
คนอธิบายนี้มีเหตุผลอย่างมาก!
นางมองไปที่สีหน้าของตาเฒ่าเย่นอย่างระมัดระวัง

613