หวางเฟยเสด็จ ท่านอ๋องหลีกไป - บทที่155 ล่องูออกจากถํ้า

เอ่อ……
นี่พวกนางมองสายตาอะไรเนี่ย?
นางไม่ใช่ขนมนะ ทำไมทุกคนมองอย่างกับมองอาหารเลิศรสยังไงอย่างงั้น
“อะแฮ่ม พวกเจ้าอย่ามอง ข้าเป็นผู้หญิง”
คุณหนูทุกคน: “……”
พราชายาเย่คิดจะไปที่ไหน?
พวกนางแค่มองตอนที่นางใช้เข็มช่วยชีวิตคน ท่าทางคล่องแคล่ว สายตา
เฉียบแหลม พวกนางที่ไม่มีประสบการณ์ทางด้านนี้เมื่อมองก็ต่างรู้สึกว่านางเป็น
คนที่มีวิธีการรักษาสูงส่ง
ดังนั้นถึงมองอย่างตะลึง……
“อีกอย่าง ก่อนจะหาคนวางยาเจอพวกเจ้าทุกคนต้องอยู่ในจวนอ๋องเย่
ชั่วคราว”
พูดจบ หลานเยาเยารีบก้าวเท้าเดินออกไป!
หลังจากเหล่าคุณหนูที่เหลือดึงสติกลับมาได้ต่างก็พากันดีใจ
อยู่ในจวนอ๋องเย่ชั่วคราว
น้องสี่หลี่เกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้ อ๋องเย่จะต้องปรากฏตัวแน่ เมื่อถึงตอนนั้น
พวกนางก็จะสามารถเห็นใบหน้าแสนหล่อเหลาของอ๋องเย่
1174

คิดๆไปก็รอคอยแล้ว!
ได้ยินพ่อบ้านเหมยพูดว่า เย่แจ๋หยิ่งอยู่ที่ห้องหนังสือแต่ว่าตอนที่หลานเยาเยา
มาถึงห้องหนังสือกลับไม่เห็นร่างเขา
แต่กลับเห็นจื่อซี
“จื่อซี เห็นเจ้านายเจ้าหรือไม่?”
“เรียนพราชายา เจ้านายมีธุระออกไปแล้ว”
ได้ยินดังนั้น!
หลานเยาเยาก็ตกตะลึง
เย่แจ๋หยิ่งออกไปแล้ว!?
เป็นไปไม่ได้ป่ะ! คุณหนูสี่จากตระกูลหลี่เกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้ในตำหนัก คน
วางยาก็ยังหาไม่พบ! เขาก็ออกไปแล้ว
“เขาจะกลับมาเมื่อไหร่?”
“ข้าน้อยมิทราบ แต่ครั้งนี้เจ้านายน่าจะไม่กลับสักวันสองวัน ก่อนจะไปได้บอก
ว่าเรื่องวางยาพิษยกให้พราชายา”
จื่อซีพูดจบก็ก้มหัวลง
พูดโกหกเรื่องแบบนี้แม้เขาจะทำง่ายๆ แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าพราชายาเขาก็ยัง
ประหม่าอยู่บ้าง
“เชดดดด!”
1175

หลานเยาเยากุมขมับหมดคำพูด
นี่มันเรื่องอะไรกัน?
ทำไมนางรู้สึกว่าที่เย่แจ๋หยิ่งออกไปไม่ใช่เพราะมีเรื่องด่วนแต่เหมือนกับ
หลบหนี!
ตอนนี้ก็ดี นางยุ่งแล้ว
โชคดีที่จื่อซีพูดเหล่าองครักษ์ลับก็ต่างเฝ้าจวนอ๋องเย่อย่างเคร่งครัด ไม่ปล่อย
ให้คนที่อยู่ในความมืดออกไปได้
แต่ทว่า คนที่หลบอยู่ในความมืดนั้นซ่อนตัวอย่างดี ในชั่วครู่ชั่วยามเกรงว่าจะ
ค้นหาไม่เจอ
“พราชายา ตอนนี้ทำเช่นไรดี?” จื่อซีถามอย่างจริงจัง
เจ้านายพูดว่า พราชายาสามารถจัดการเองได้เขาเพียงแค่ต้องให้ความร่วมมือ
อย่างดีก็พอ
“ยังจะทำอะไรได้? ไปล่อเขาออกมาก็ได้แล้ว”
“ล่อ ล่อออกมา?”
คนที่หลบอยู่ก็จะซ่อนตัวไม่ทันอยู่แล้วจะถูกล่อออกมาได้ยังไง?
เว้นแต่จะเป็นคนโง่!
“คนหุบเขาก็มีวิธีของตนเอง รอหลังจากผ่านไปสักครึ่งชั่วยามค่อยสั่งให้คนใน
ตำหนักปล่อยข่าวลือว่า พิษของคุณหนูสี่จากตระกูลหลี่แก้ได้แล้วอีกทั้งยังจับ
ฆาตกรได้แล้วกำลังเตรียมส่งไปที่ว่าการ”
1176

ได้ยินดังนั้น!
หลังจากที่จื่อซีสงสัยก็ดูเข้าใจอะไรขึ้นมาทันที
“พราชายา นี่เก่งกาจมากจริงๆ”
เก่งกาจ? ที่มันเป็นวิธีที่เก่งกาจอย่างไร?” หลานเยาเยารู้สึกว่าสมองของจื่อซี
ไม่ได้ดีไปกว่านาง ไม่สามารถที่จะเข้าใจว่านางคิดจะทำอะไรได้เร็วขนาดนั้น
“พราชายาไม่ได้กำลังคิดหรือว่า จะอ่อนข้อให้เรื่องสงบก่อนจากนั้นก็ค่อย
จัดการ?”
แม้จวนอ๋องเย่จะใหญ่มาก
แต่ก็ใหญ่ไม่เท่ากับเมืองหลวงอีกทั้งตอนนี้ก็ยังถูกคุ้มกันแน่นหนา คนวางยา
นั่นจะหนีออกไปก็หนีไม่ได้
ดังนั้นพราชายาต้องทำให้คนทำเรื่องที่คุณหนูสี่จากตระกูลหลี่โดนยาสงบลง
ก่อน หลังจากนั้นก็ค่อยๆจับกุมคนวางยา
ใครจะรู้……
หลานเยาเยามองเขาเหมือนมองคนโง่
“ยังจะอ่อนข้อให้เรื่องสงบ? พิษบนร่างกายของคุณหนูสี่จากตระกูลหลี่ยัง
กำจัดไปไม่หมด คุณหนูจากแต่ละตำหนักก็ยังถูกกักเอาไว้ในตำหนัก จะอ่อนข้อให้
เรื่องสงบได้อย่างไร?”
“งั้นพราชายาต้องการ……”ทำอะไร?
1177

“แน่นอนว่าต้องการจับคนที่แอบซ่อนอยู่ในที่มืดออกมา เจ้าไปบอกองครักษ์
ก่อนเถอะ ความลับจะได้ไม่รั่ว”
จื่อซีที่ปกติก็ดูฉลาด ทำไมวันนี้ถึงได้ซื่อบื้อขนาดนี้นะ?
“ขอรับ พราชายา!”
จื่อซีก็จำใจมาก!
เจ้านายสั่งให้เขาโกหกพราชายา ในใจเขารู้สึกผิดมาก เจ้ารู้ไหมว่าพราชายา
ต้องการทำอะไร?
แต่คิดไม่ถึงว่าเขาก้าวไปไม่กี่ก้าวก็ถูกหลานเยาเยาเรียกเอาไว้
“เดี๋ยวก่อน จื่อซี ข้าเห็นว่าวันนี้เจ้าดูไม่ปกติเลย เพราะมีเรื่องอะไรปิดบังข้าใช่
หรือไม่?”
“ไม่มีไม่มี”
หลานเยาเยาเดินไปตรงหน้าจื่อซี มองเขาแล้วมองเขาอีก
มองจนจื่อซีเหงื่อตกถึงพูดต่อว่า
“ไม่มีก็ไม่มี เจ้าจะทำท่าทางหดหู่ไปทำไม? หลังจากที่เจ้าทำงานที่ได้รับ
มอบหมายเสร็จจะให้พ่อครัวมาทำขาหมูตุ๋นให้”
จื่อซีผิดปกติไปจริง! แต่ต้องแก้เรื่องพิษก่อนแล้วค่อยมาหลอกถามเขา
“ขอรับๆๆ!”
ขาหมูตุ๋นกับคนวางยาพิษเกี่ยวอะไรกัน?
1178

จื่อซีหน้างงๆแต่เมื่อเห็นหลานเยาเยาโบกมือสั่งให้เขาไป เขาก็รีบเดินจากไป
ด้วยท่าทางราวกับได้รับการอภัยโทษ
หลังจากผ่านไปครึ่งชั่วยาม ณ ห้องโถง
จื่อซียืนอยู่ด้านหลังหลานเยาเยา มองหลานเยาเยากินขาหมูตุ๋นโดยไม่มี
ภาพลักษณ์ใดๆอีกทั้งยังกินอย่างออกรสชาติ ในใจเขาก็รู้สึกพังทลาย
ในห้องโถงก็ยังมีองครักษ์ลับที่สวมรอยเป็นคนวางยาพิษถูกองครักษ์ลับสวม
ชุดเต็มยศสี่คนจับกุมไว้
“ปล่อยข้า ปล่อยข้า ข้าโดนใส่ร้าย พวกเจ้าจะมาจับคนตามอำเภอใจไม่ได้นะ”
องครักษ์ลับที่สวมรอยเป็นคนวางยาพิษทำตามคำขอของหลานเยาเยาที่บอกว่าตน
โดนใส่ร้าย
แต่ว่า!
เมื่อเห็นพราชายาตนเองกำลังกินอย่างมีความสุขจนดูเหมือนจะลืมเหล่าคนที่
ให้ไปแสดงแล้ว หน้าก็แทบจะเกร็งไม่อยู่
พราชายาจะจับฆาตกรจริงๆหรือจะหาความสนุกจากพวกเขากัน?
“อะแฮ่ม พราชายา ข้างล่างยังแสดงอยู่นะ!”
จื่อซีคิดว่าถ้าหลานเยาเยายังกินแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆจะได้กลายเป็นหมูจริงๆ
แล้ว เขาทนดูต่อไปไม่ได้จึงทำได้เพียงเตือนๆ
“ข้ารู้แล้วหน่า! แสดงได้ดี ขอชื่นชม”
“……”
1179

ไม่มีอะไรแล้วรึ?
การแสดงไม่ใช่ว่าต้องแสดงจนจบหรือ? เพียงแต่องครักษ์ลับสองสามคน
แสดงส่งเดชไปเท่านั้น พราชายารู้จักแต่กินไม่พูดจาอะไร
ถ้าแบบนี้มันสามารถจับคนที่แอบซ่อนในความมืดได้ เจ้าก็ให้คนนี้กินไปเลย
ทันใดนั้น!
หลานเยาเยาก็หยุดนิ่ง
วางขาหมูตุ๋นไว้ข้างๆ มือยังไม่ทันได้เช็ดก็มีเสียงตบโต๊ะดัง “ปั้ง”ชี้ไปยัง
องครักษ์ลับที่สวมรอยเป็นคนวางยาแล้วพูดว่า
“ยังบอกว่าเจ้าเองโดนใส่ร้ายอีก ข้าจับเจ้าได้จากห้องพักของคุณหนูสี่จาก
ตระกูลหลี่ หรือเพราะนางโดนพิษไม่ตายเลยคิดจะมาทำร้ายนางอีก?”
องครักษ์ลับที่สวมรอยคนวางยาก็นับว่าฉลาด หลังจากที่มึนไปช่วงนึงก็รับ
โต้ตอบกลับมา
“พราชายาเย่ ข้าน้อยโดนใส่ร้ายจริงๆ ข้า ข้าน้อยแค่บังเอิญเดินผ่าน”
“อ๋อ~~~บังเอิญเดินผ่านจนสามารถเดินเข้าไปในห้องพักเลย เจ้าคิดว่าข้าโง่รึ
ไง? ส่งเขาไปที่ว่าการ”
“ขอรับ!”
พอสิ้นเสียงนาง องครักษ์ลับทั้งสี่ก็บังคับเขาออกไป
ใต้ต้นไม้ใหญ่นอกห้องโถงมีร่างสีดำปรากฏขึ้น ปกเสื้อของเขาเปิดออกแผงอก
ขาวเผยออกมาครึ่ง เมื่อเห็นสถานการณ์ในห้องโถงก็อดพึมพำกับตนเองไม่ได้ว่า
1180

“คนไต่สวนยังกินขาหมูตุ๋น มิน่าหล่ะสมองถึงเหมือนกับหมู”
เมื่อเห็นหลานเยาเยาลุกขึ้น เขาก็ปล่อยนางเงียบๆพร้อมกับรอยยิ้มเรียบๆที่
มุมปาก
รอจนเขารู้สึกตัวว่ามันผิดปกติ คิดจะออกไปก็สายไปแล้ว
“ฮ่า ที่แท้ก็เป็นการล่องูออกจากถํ้า!”
เมื่อเห็นองครักษ์ลับล้อมเขาไว้ ร่างดำนั่นก็ตบหัวตัวเอง

1181