อัจฉริยะตัวน้อยกับคุณพ่อสุดโฉด - ตอนที่ 467 ให้อภัยพวกเขา
ตอนที่ 467 ให้อภัยพวกเขา
“ฉันรู้แล้วว่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนั้นคือใคร” แต่ตัวเธอเองไม่สามารถให้อภัยถังซือเถียนได้ แม้กระทั่งถังซั่วเอง เธอจะขอร้องให้จิ่งเป่ยเฉินยกโทษให้พวกเขาได้ยังไง!
จิ่งเป่ยเฉินหรี่ตาลงและรู้สึกเจ็บปวด “โหรวโหรว เป็นเพราะฉันดูแลเธอไม่ดีเอง”
เขาควรที่อยู่เคียงข้างเธอ
“นายดูแลฉันดีมากแล้ว เป็นฉันที่ผิดเอง ลูกน้อย….คงไม่มีวาสนากับพวกเรา” เธอพูดไปก็คัดจมูกไป ภายในใจนั้นปวดร้าวเป็นอย่างมาก
ตั้งชื่อลูกไว้แล้วเรียบร้อย เธอยังไม่ทันได้ออกแบบสร้อยข้อมือ ห้องทารกน้อยก็เตรียมเอาไว้หมดแล้ว เธอเตรียมพร้อมที่จะคอยดูแลเขาอยู่บ้าน แต่ว่าลูกกลับไม่อยู่ด้วยกันแล้ว
“นอนเถอะ! เธออยากจะมีลูก เดี๋ยวเธอก็สมปรารถนาตามหวังแน่นอน”
อันโหรวพูดไม่ออก เมื่อได้ยินเสียงจากเหนือหัวของเธอ แต่ทำไมจู่ ๆ ถึงสวนทางกัน เห็นได้ชัดว่าเมื่อก่อนเขาไม่ต้องการลูกฝาแฝด ทำไมตอนนี้ถึงอยากมีแล้ว?
“ปล่อยไปตามธรรมชาติเถอะ!” ความต้องการของเขาค่อนข้างสูง จู่ ๆ เธอก็รู้สึกว่างเปล่า
“อืม…” กระซิบข้างหูของเธอ “เมื่อไหร่จะปล่อยไปตามธรรมชาติ?”
“……”
อย่างน้อยก็ควรจะพักผ่อนสักหนึ่งเดือน! เรื่องปล่อยไปตามธรรมชาติเมื่อถึงตอนนั้นค่อยว่ากัน
เธอเม้มริมฝีปากพร้อมหลับตานอน
……
เพราะโหรวโหรวแท้ง ร่างกายจึงยังไม่แข็งแรง ส่วนเรื่องงานแต่งงานก็เลื่อนออกไปอย่างไม่มีกำหนด…..
มีทะเบียนสมรสแล้ว บิ๊กบอสจึงไม่รีบ ร่างกายของภรรยานั้นสำคัญที่สุด
วันนี้บิ๊กบอสถูกบังคับให้ไปทำงาน เมื่อกลับบ้านก็พบว่าภรรยาที่รักของตัวเองนั้นนอนหลับอยู่บนโซฟา!
เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยและเดินไปอุ้มเธอขึ้นไปชั้นบนอย่างระมัดระวัง แต่กลับพบว่าบนใบหน้าเล็ก ๆ ที่สวยงามของเธอนั้นมีคราบน้ำตาอยู่ เธอร้องไห้
ทันทีที่วางเธอลงบนเตียงนอนอันโหรวก็ตื่น ดวงตาทั้งสองข้างนั้นดูเจ็บเล็กน้อย ก่อนจะมองไปที่ผู้ชายตรงหน้า ขายหน้าชะมัด
เธอแค่ดูละคร พอดูฉากที่นางเอกนั้นแท้ง เธอเลยนึกถึงตัวเองก็เท่านั้น
แท้งลูกไป อารมณ์ของเธอจึงเปลี่ยนไป
ยังคงหวังว่าในท้องนั้นยังมีลูกน้อยอยู่
เธอดึงแขนเสื้อเขาและพูดอย่างน่าสงสารว่า “ที่รัก พรุ่งนี้ฉันขอไปทำงานด้วยได้ไหม? มันน่าเบื่อ….”
เธออยู่บ้านมายี่สิบกว่าวันแล้ว
“ไม่ได้” จิ่งเป่ยเฉินนั่งลงบนเตียง ก่อนจะเช็ดคราบน้ำตาที่หางตาให้เธอ “ทำงานหนักไม่ได้”
“ไม่มีปฏิสัมพันธ์กับอะไรเลย” เธอนอนลงบนเตียงพลางมองฝ้าเพดาน จะต้องผ่านแต่ละวันแบบนี้จนถึงเมื่อไหร่กัน!
“ฉันอยู่บ้านเป็นเพื่อนเธอ”
“ไม่ต้อง นายไปทำงานของนายเถอะ ฉันหาสิ่งบันเทิงเองได้” ก็แค่ดูทีวี เดินเล่น วาดรูปออกแบบ ทุกอย่างเติมเต็มได้จริง ๆ แต่ก็แค่เบื่อ
“หาสิ่งบันเทิงเองได้จนร้องไห้?” เขาไม่ได้อยากเห็นฉากนี้
“ฉันก็แค่ดูละครแล้วซึ้งเกินไป” มือของเธอค่อย ๆ เคลื่อนไปบนไหล่ของเขา “ฉันไม่อยากจะนอนแล้ว นอนจนตื่นแล้ว”
ยังเอาเธอมานอนบนเตียงนี่จะให้เธอนอนอีกนานแค่ไหน
บิ๊กบอสอดทนมองไปที่นิ้วที่เคลื่อนไหวของเธอ ร่างกายก็พลันเกิดอาการซาบซ่าขึ้นมา ตอนนี้เธอทำได้แค่หยอกล้อเขาเล่น แต่เขาดันต้องควบคุมความต้องการเอาไว้
ลูกแอปเปิลของอดัมกลิ้งผิดธรรมชาติ ก่อนจะพูดเบา ๆ ว่า “อืม ไม่เลว เชื่อฟังดีมาก”
เขาเองก็แกล้งเธองั้นเหรอ?
นี่มันน้ำเสียงแบบไหนกัน?
“ช่วงนี้ฉันดูอ่อนแอมากเกินไปใช่ไหม? นายถึงทำเหมือนฉันเป็นเด็ก?” เธอพูดพลางลุกจากเตียงขึ้นมานั่ง ใบหน้าที่สวยงามจ้องมองเขา “ลงไปข้างล่างอยู่กับหน่วนหน่วนและหยางหยางดีกว่า า ไม่เล่นกับนายแล้ว”
“อือ….” มือของบิ๊กบอสโอบเอวเธอและดึงเธอเข้ามาใกล้ ก่อนจะก้มมองเธอ “ทำไมไม่เล่นกับฉัน?”
“ก็นายมันแย่!”
“แย่มากแค่ไหน?”
น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นทำไมฟังดูคลุมเครือแบบนั้น?
อันโหรวค่อย ๆ หดตัวลง เธอกลอกตาไปมา “ฉันลงไปจริง ๆ นะ!”
บิ๊กบอสจ้องมองริมฝีปากสีชมพูระเรื่อของเธอและก้มลงไปจูบ
ริมฝีปากที่ไม่เชื่อฟังควรโดนปิดปาก
“อืออือ……”
แบบนี้ไม่เรียกแย่เหรอ?
ไม่พูดไม่จาก็จูบ!
เธอยังไม่ได้เตรียมตัวเลย!
เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้นในเวลาที่ไม่เหมาะสม บิ๊กบอสปล่อยริมฝีปากเล็ก ๆ ของเธอออกอย่างไม่เต็มใจ ใบหน้าของอันโหรวที่แดงระเรื่อมองเขาด้วยบรรยากาศที่พร่ามัว
เมื่อเห็นฉีเซิ่งเทียนโทรมาเขาก็รับสายทันที มืออีกข้างยังคงลูบไปที่ใบหน้าของเธอ “พี่เฉิน! สะดวกไหม? เรื่องใหญ่แล้ว!”
เสียงของฉีเซิ่งเทียนดังมาราวกับว่าจงใจ
อันโหรวแตะไปที่มือของเขา “นายไปคุยเถอะ ฉันจะลุกแล้ว”
เธอมองซ้ายมองขวา แต่กลับหารองเท้าแตะของตัวเองไม่เจอ
“ฉันไปหยิบให้เธอเอง รอก่อน” จิ่งเป่ยเฉินลุกขึ้นเดินออกไป
รอเขาเดินไปที่ประตูห้องถึงได้ยินเสียงของฉีเซิ่งเทียน “พี่เฉิน ผู้หญิงคนนั้นกลับมาแล้ว พี่อยากจะไปเจอหน่อยไหม? หรือว่าจะ…….”
“นัดเธอมาพรุ่งนี้”
เขาต้องไปถามให้ชัดเจนว่าคืนนั้นเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่!
เขาจะนอกใจไปได้ยังไง!
ไม่มีทาง!
ไม่มีทางเด็ดขาด
อันโหรวที่ยังรอจิ่งเป่ยเฉินอยู่ในห้อง เมื่อเห็นแววตาที่เย็นชาและดูเป็นศัตรู เกิดเรื่องอะไรขึ้นงั้นเหรอ?
รองเท้าแตะถูกวางลงที่พื้น เธอมองเขาอย่างเป็นกังวล “เกิดเรื่องอะไรขึ้น?”
“เรื่องเล็กน้อย”
“แต่ฉันได้ยินฉีเซิ่งเทียนพูดว่าเรื่องใหญ่นะ!” ประโยคสุดท้ายที่บอกว่าเรื่องใหญ่น่าจะดูไม่ดีนะ!
บิ๊กบอสย่อตัวลงช่วยเธอใส่รองเท้าแตะและพูดขึ้นว่า “เขาตื่นตระหนกไปเอง”
“งั้นเหรอ? นายไม่ได้โกหกฉันใช่ไหม? บอกมาว่ามันเกิดอะไรขึ้น ฉันรับได้!” ลูกไม่อยู่แล้ว ยังจะรับเรื่องอะไรไม่ได้อีกกัน
“โหรวโหรว สำหรับฉันเรื่องอื่นมันเล็กน้อยมาก เรื่องของเธอสิถึงเป็นเรื่องใหญ่” บิ๊กบอสมองหน้าเธอ “ลงไปเถอะ หยางหยางกับหน่วนหน่วนอยู่ข้างล่าง”
“อืม”
แม้เขาจะพูดแบบนี้ แต่เธอก็ยังรู้สึกสงสัยอยู่เล็กน้อย
พักผ่อนไปนานขนาดนี้ ไม่รู้เลยว่าบริษัทตอนนี้เป็นยังไงบ้าง ก่อนหน้านี้จิ่งเป่ยเฉินอยู่ดูแลเธอที่บ้าน หรือว่าบริษัทจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น?
ไม่น่าจะเป็นไปได้ ถ้าหากเป็นเรื่องในบริษัทนั้นก็เป็นเรื่องเล็ก
คืนนั้นอันโหรวพบว่าคนที่ระงับความต้องการมาโดยตลอดนั้นดูผิดปกติ กอดเธอและสัมผัสตัวเธอ มือทั้งสองนั้นขยับไปมา
“จิ่งเป่ยเฉิน ถ้านายยังขยับอยู่อีก ฉันจะเตะนายลงไปแล้วนะ!” ถึงแม้เธอไม่มีแรงแต่ว่าเธอก็ไม่สามารถเตะได้ แค่กลิ้งไปเท่านั้น
“อืม……” บิ๊กบอสรู้สึกหงุดหงิด โหรวโหรวอยู่ข้างตัวเขา อยู่ในอ้อมกอดของเขา แล้วเขาจะไปนอนกับผู้หญิงคนอื่นได้ยังไง!
เขาคิดแต่เรื่องนี้อยู่ในใจและต้องการเธออย่างมาก พิสูจน์ให้เห็นว่าเขาสนใจแค่เธอ มีปฏิกิริยาตอบสนองแค่เธอเท่านั้น
เสียงที่มีเสน่ห์กระซิบข้างหูของเธอ “โหรวโหรว….”
เธอเอียงศีรษะเล็กน้อย “นายอยาก……ฉันเองก็ไม่มีทางอื่น อดทนไว้เถอะ!”
“เธอช่วยฉัน”
เขาอดทนมานานแล้ว
เขากัดหูของอันโหรว ก่อนจะเปลี่ยนเป็นเลีย เธอจะช่วยยังไง?
“จิ่งเป่ยเฉิน นายต้องเชื่อมั่นในความอดทนของนาย ยืนหยัดต่อไป” ร่างกายของเธอแข็งทื่อ แม้ความจริงจะไม่สามารถควบคุมการเคลื่อนไหวที่คลุมเครือแบบนี้ได้
บิ๊กบอสโอบเอวและพลิกตัวเธอให้ขึ้นไปนั่งทับบนตัวของเขา เสียงที่ดึงดูดของเขาดังขึ้นในความมืด “ยืนหยัดต่อไปไม่ไหวแล้ว”
เธอกลืนน้ำลายตัวเอง นั่งทับบนตัวของเขาแบบนี้มันดูคลุมเครือมากจริง ๆ “ประสบการณ์ของนายเยอะกว่าฉัน นายจัดการเองดีกว่าไหม?”
YOU MAY ALSO LIKE
