อัจฉริยะตัวน้อยกับคุณพ่อสุดโฉด - ตอนที่ 532 พวกเขาไปด้วยกันได้
ตอนที่ 532 พวกเขาไปด้วยกันได้
ใช้โอกาสตอนนี้ที่หยางหยางและหน่วนหน่วนพักร้อน ถ้าอันโหรวชอบพวกเขาก็ไปด้วยกันได้
“พวกเราเองก็ยังไม่ได้ไปฮันนีมูน แต่ฉีเซิ่งเทียนกับหลินจือเซี๋ยวเพิ่งจะออกไป คงเป็นไปไม่ได้หรอกที่เขาจะไปเที่ยวและแต่งงานไปด้วย พวกเราคงไม่ทำตามหรอกนะ? บริษัทยังต้องการคนดูแลอยู่หรือเปล่า?” ไม่ใช่ว่าเธอไม่อยากไป และก็ไม่ใช่ว่าไปไม่ได้ แต่ว่าตอนนี้พวกเขาสองคนนั้นไม่สามารถออกไปได้
“งั้นรอให้พวกเขากลับมา พวกเราค่อยไปกัน” บิ๊กบอสขยับปากกาด้วยมือ แต่ยังคงมองหน้าเธอ “จะไปเป็นทัวร์หรือวางแผนไปเอง เธอคิดอยากจะไปเที่ยวที่ไหน?”
“ยังเร็วเกินไป ค่อย ๆ วางแผนนะ สถานที่ที่พวกเราอยากไปก็ไปได้” เมื่อถึงเวลานั้นค่อยส่งต่อให้ฉีเซิ่งเทียน พวกเขาจะได้สามารถไปอย่างสบายใจ
“ได้”
จินตนาการสวยงามเกินไป ความจริงแล้วนั้นโหดร้าย
หลินจือเซี๋ยวและฉีเซิ่งเทียนไปเที่ยวเป็นเวลาหนึ่งเดือนครึ่งถึงกลับมา และเมื่อกลับมาหลินจือเซี๋ยวก็ท้อง!
ฉีเซิ่งเทียนยืนอยู่ตรงหน้าโต๊ะทำงานของจิ่งเป่ยเฉิน “พี่เฉิน วันหยุดนี้คือลาคลอด!”
บิ๊กบอสสูดหายใจเข้าลึก ๆ เขาและโหรวโหรววางแผนจะไปฮันนีมูนหลังจากที่พวกเขากลับมา ตอนนี้ดีแล้ว
ถึงพวกเขาจะกลับมาช้าก็ช่าง ตอนนี้ยังมาขอลาอีก ถึงขอลาก็ช่าง แต่นี่มาลาถึงสองคน!
“เธอเพิ่งจะตั้งท้องได้แค่เดือนเดียว” บิ๊กบอสตอบอย่างช้า ๆ
ตอนที่โหรวโหรวตั้งท้องนั้นก็ยังมาทำงานที่บริษัทอยู่ หลินจือเซี๋ยวที่ขี้บ่นขนาดนั้น เพิ่งหนึ่งเดือนจะขอลา ฉีเซิ่งเทียนต้องลาไปอยู่เป็นเพื่อนอีกหนึ่งปี!
“หนึ่งเดือน ก่อนสามเดือนนั้นสำคัญมาก จำเป็นต้องระมัดระวังอย่างมาก พี่เฉิน ฉันกำลังจะเป็นพ่อคนครั้งแรก เวลาผ่านไปไม่นานแค่หนึ่งปีเอง! หนึ่งปีผ่านไปเร็วจะตาย!” ฉีเซิ่งเทียนร้องขอด้วยใบหน้าที่หล่อเหลาราวกับว่าจิ่งเป่ยเฉินจะไม่เห็นด้วยทันที
“เธอหยุดได้ แต่นายไม่ได้” บริษัทมีงานเยอะแยะ เขาเองก็ไม่สามารถที่จะออกไปดูแลโหรวโหรวได้นานแบบนั้น อย่างน้อยต้องไปเที่ยวเล่นสักที่
ไม่อย่างนั้นจะรู้สึกผิดกับเธอ!
“ฉัน…….” ทำไมเขาถึงหยุดไม่ได้?
เพราะคนที่ตั้งท้องนั้นไม่ใช่เขางั้นเหรอ?
แต่คนที่ตั้งท้องนั้นเป็นภรรยาที่รักของเขานะ!
ได้! พี่สะใภ้เองก็เคยตั้งท้องมาก่อน เมื่อถึงตอนนั้นเธอยังทำงานที่บริษัทได้ เพราะงั้นจะโทษเขาไม่ได้!
พี่สะใภ้ยังอยากมาทำงานเลย!
พี่เฉินเองก็ไม่สามารถออกมาจากบริษัทได้ แต่ว่าเขาทำได้!
แต่ห้องทำงานข้าง ๆ พวกเขานั้นเห็นได้ชัดว่าไม่ได้ตึงเครียด ดูมีความสุขและยิ้มแย้มแจ่มใสดี
อันโหรวลูบท้องน้อยของเธอ “เด็กน้อยฮันนีมูน ดีจัง ฉันจะได้เป็นคุณน้าแล้ว”
“น้าอะไร เป็นคุณป้าต่างหาก” หลินจือเซี๋ยวนั่งลงข้างเธอ ความจริงเธอนั้นไม่ได้อยากจะตั้งท้องเร็วแบบนี้
แต่ว่าใครจะไปรู้ว่าจะท้องได้เหมาะสมแบบนี้!
“ใช่ คุณป้า!” อันโหรวมองเธอ “เด็กน้อยฮันนีมูนน่ารักจังเลย มีความหมายในความทรงจำ”
“มีความหมายในความทรงจำ ฉีเซิ่งเทียนได้ตั้งชื่อเอาไว้แล้ว!” หลินจือเซี๋ยวรู้สึกคับข้องใจ ตั้งชื่อลูกได้ง่ายเกินไป!
“ชื่อว่าอะไร?” ตอนแรกเธอเองก็ตั้งชื่อลูกไว้เรียบร้อย แต่ว่าสุดท้ายก็ไม่ได้ใช้มัน
“ถ้าเป็นผู้หญิงก็ชื่อฉีมี่เยว่ แบบนี้มันดูง่ายไปไหม? ถ้าเป็นผู้ชายก็ยังไม่ได้ตั้ง” หลินจือเซี๋ยวพูดจบก็คิดขึ้นมาในใจอีกครั้ง
ฉีมี่เยว่ ความจริงแล้วก็เพราะนะ แต่ว่าก็ดูเรียบง่ายไปจริง ๆ
“ดูเรียบง่ายธรรมดาตรงไหน พี่เฉินไม่ได้ตั้งชื่อลูกให้เด็กแฝดของพี่สะใภ้สักหน่อย” ฉีเซิ่งเทียนพูดขึ้นอย่างกะทันหัน ทั้งคู่หันไปมองทั้งคู่ที่เดินเข้ามา
อันโหรวมองไปที่ชายหน้านิ่งอย่างงุนงง เขาตั้งชื่ออะไรกัน?
จิ่งเซ่อ!
จิ่งเป่ยเฉินเหลือบมองฉีเซิ่งเทียนอย่างเย็นชาและเดินไปหาอันโหรวอย่างมั่นคง
หลินจือเซี๋ยวลุกขึ้นมาอย่างมีไหวพริบ ก่อนจะเคลื่อนตำแหน่งไปนั่งลงข้างฉีเซิ่งเทียนแทน
“ชื่ออะไรเหรอ?” เธอจำได้ว่าโหรวโหรวตั้งชื่อ ไม่รู้ว่าบิ๊กบอสเองก็ตั้งชื่อด้วย
ฉีเซิ่งเทียนโอบเอวของเธอไว้และเลิกคิ้วขึ้น “มาตุภูมิ!” (อ่านนิยายก่อนใครได้ที่ Novel-Lucky)
จิ่งเป่ยเฉินกับอันโหรวเงยหน้ามองเขาพร้อมกัน ใบหน้าของทั้งคู่นั้นเต็มไปด้วยความสงสัย
ชื่อนี้ความจริงแล้ว……..
ไม่เหมาะกับนิสัยของจิ่งเป่ยเฉินเลยสักนิด!
อันโหรวเห็นฉีเซิ่งเทียนเงียบก็มองเขาอย่างสงสัย อยากรู้เพียงว่าอะไรทำให้เขาคิดอยากจะตั้งชื่อนี้ขึ้นมา
จิ่งจู่กั๋ว?
ก็น่าฟังกว่าจิ่งเซ่อนะ
ฉีเซิ่งเทียนมองใบหน้าที่เย็นชาของบิ๊กบอสด้วยสายตาที่เย็นชาไม่แพ้กัน ซึ่งเป็นคำอธิบายที่สมเหตุสมผลสำหรับพี่ชายของนายและฉัน
“พี่เฉิน ฉันพูดความจริงนะ ตอนที่พี่ลืมวันเกิดของพี่สะใภ้เมื่อปีที่แล้ว ฉันถามพี่ว่าให้ใครมาฉลองวันเกิด พี่บอกว่าแม่มาตุภูมิ เพราะงั้นลูกของพวกพี่ไม่ได้ชื่อ….จู่กั๋วเหรอ?” ฉีเซิ่งเทียนจ้องมองจิ่งเป่ยเฉินด้วยน้ำเสียงที่เริ่มลังเล
ยังหาเรื่องอีกเหรอ?
ฉลองวันเกิดให้ใคร แม่มาตุภูมิ
เยี่ยมจริง ๆ
“ที่รัก หลังจากนี้พวกเราจะไม่มีทางตั้งชื่อลูกแบบนั้นเด็ดขาด เธออยากจะตั้งอะไรก็ตั้ง” บิ๊กบอสเงยหน้าปลอบภรรยาตัวน้อยทันที
เขาไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ
“อืม ฉันก็พอจะเข้าใจได้” แต่ว่ายังไงพวกเขาก็จำกันไม่ได้
บังเอิญเป็นวันเกิดของเธออีกครั้งในขณะนั้น และวันนั้นก็มาถึง
“คืนนี้กินข้าวด้วยกันเถอะ! แม้ว่าจะไม่ได้จัดงานเลี้ยงแต่งงาน แต่ว่าเหล่าพวกพี่น้องก็ต้องประชุมกัน” ฉีเซิ่งเทียนมองพวกเขา หลังจากที่พูดก็โอบหลินจือเซี๋ยวเดินออกไปอย่างรวดเร็ว
ความจริงแล้วหลินจือเซี๋ยวเองนั้นยังไม่ได้สติกับจิ่งจู่กั๋วอะไรนั่น
หลังจากที่พวกเขาออกไป อันโหรวที่นั่งอยู่ที่เดิมนั้นก็ลุกขึ้นมานั่งบนตักของเขา มือของเขาโอบไปที่เอวของเธอ
“ที่รัก พวกเราไปฮันนีมูนกันไม่ได้แล้ว”
“ไม่เป็นไร! ทุกวันนี้ฉันก็อยู่บริษัทกับนายก็เหมือนกันไม่ใช่เหรอ?” หลินจือเซี๋ยวท้องแล้ว ฉีเซิ่งเทียนเองก็คงกังวล พวกเขาไม่สามารถอยู่ที่บริษัทได้ตลอดเวลาเป็นเรื่องปกติ
“พวกเรายังมีเวลากันอีกเยอะ มีโอกาสอีกมาก แต่ว่ารับปากกับฉันว่าหลังจากนี้จะไม่ตั้งชื่อลูกแบบนั้นอีก” เธอมองเขาด้วยใบหน้าที่เคร่งขรึมอย่างจริงจัง เธอนั้นรับไม่ได้ที่ลูกของเธอต้องชื่อจิ่งจู่กั๋ว
“ไม่แล้ว”
คำพูดปีที่แล้ว ไม่คิดเลยว่าฉีเซิ่งเทียนจะยังจำมันได้
เขาเพิ่งรับปากเขาว่าสามวันจับปลา สองวันตากแห[1] ความจริงแล้วจะรับปากหรือไม่ก็เหมือนกัน เขาอยากจะอยู่ดูแลหลินจือเซี๋ยว เหมือนที่เขาอยากดูแลอันโหรว เป็นความคิดเดียวกันซึ่งเขาเข้าใจดี
ฉีเซิ่งเทียนพวกเขามีลูกแล้ว
จู่ ๆ เขาก็มองไปที่หน้าท้องที่แบนราบของเธอ พวกเขาเองยังคุมกำเนิดอยู่
“ละครเรื่องคิดถึงเพียงเธอนั้นเรตติ้งสูงมาก ยอดขายเครื่องประดับของบริษัทจิ่งเพิ่มขึ้นสองเท่า และการลงทุนก็เป็นไปได้ด้วยดี” เพียงแต่ว่าถังซั่วกับจิ่งเป่ยเฉินนั้นยังไม่เคลียร์ใจกันด้วยเหตุผลนี้
บิ๊กบอสเอนพิงตัวเธอและพูดว่า “เธอสายตาดีจัง”
เธอไม่ได้สายตาดี แต่เพื่อให้พวกเขานั้นได้คืนดีกันเลยคิดโปรเจกต์นี้ขึ้นมา ผลสุดท้ายเรตติ้งกลับสูงมากจริง ๆ
เธอเพียงแค่ไปซื้อซีอิ๊วเฉย ๆ [2] เป็นแค่คนกลาง เพราะว่ามีชื่อเธอเพิ่มในท้ายเรื่อง แม้แต่มือที่สวยงามนั้นยังถูกค้นหาในเว่ยป๋อ การออกแบบภาพวาดที่สวยงาม!
“นายไม่ต้องกอดฉันตลอดเวลาก็ได้ พวกเรายังต้องทำงานนะ” ฉีเซิ่งเทียนและหลืนจือเซี๋ยวหายไปหนึ่งเดือนครึ่ง
เดิมทีคิดว่าพวกเขากลับมานั้นงานอาจจะเบาลงหน่อย แต่ผลสุดท้ายนั้นกลับเกิดเรื่องไม่คาดฝันกับพวกเขาขึ้นเสียได้
ฮันนีมูนที่วางแผนกันมาตั้งนานโดนยกเลิกแล้ว
“เธอทำงานเถอะ! ฉันจะไม่กวนเธอ” เขาเพียงแค่ต้องการที่จะกอดเธอก็เท่านั้นเอง
[1] เดี๋ยวทำเดี๋ยวเลิก ไม่ทำอะไรจริงจัง
[2] การอธิบายถึงสิ่งที่ไม่ใช่เรื่องของเรา ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องด้วย ฉันก็เป็นเพียงแค่คนธรรมดาคนหนึ่ง ที่ไม่ได้อยากมีส่วนเกี่ยวข้อง ไม่ได้อยากมีบทบาทอะไร และไม่ได้อยากจะแสดงความคิดเห็นอะไรด้วยเลย ก็แค่คนที่เดินไปซื้อซีอิ๊วเท่านั้น
YOU MAY ALSO LIKE
