อัจฉริยะหญิงเทพสมุนไพร - ตอนที่ 278 ขอร้องให้กลับตัว ตอนที่

279 จุดประสงค์และแรงจูงใจ
ตอนที่ 278 ขอร้องให้กลับตัว / ตอนที่ 279 จุดประสงค์และแรงจูงใจ
ตอนที่ 278 ขอร้องให้กลับตัว
“พ่อคะ หนูขอร้อง…”
มือข้างหนึ่งของเจียงเย่ว์จับกระเป๋าเดินทาง มืออีกข้างจับชายเสื้อของเจียงจีѺ
ขอบตาแดงกํ่าแล้ว
“ลูกไม่ต้องเป็นห่วงเรื่องนี้ ดูแลตัวเองให้ดีก็พอ”
เจียงจีѺลูบหัวลูกสาว รู้สึกเศร้าเล็กน้อยแบบที่เห็นได้ยาก
เขาหันหลังกลับไม่ได้แล้ว
ผิดก้าวแรกและผิดมาเรื่อยๆ
ต่อให้เบื้องหน้าเป็นเหวลึกเขาก็ต้องก้าวลงไป
เหมียวฉี “เจียงเย่ว์ ดูแลตัวเองให้ดี มีอะไรก็โทรกลับมา”
สิ่งที่เธอทำได้อาจมีไม่มากแล้ว
“พ่อคะ แม่คะ หนูไม่อยากกลับเย่ว์ตูแล้ว หนูย้ายกลับมาเรียนในเมืองหลวงอยู่
กับพ่อแม่ดีกว่า”
“พูดอะไรโง่ๆ แบบนั้น เย่ว์ตูเป็นศูนย์กลางการแพทย์ระดับโลก ลูกใฝ่ฝันตั้งแต่
เด็ก รีบเข้าไปเถอะ” เจียงจีѺดันตัวลูกสาวให้เดินเข้าด่านตรวจค้น
พอผ่านเข้าไปแล้วเจียงเย่ว์ก็หันกลับมา แววตามีความเจ็บปวดแบบที่ปิดบังไม่
อยู่
ช่วงที่กลับมาอยู่บ้านครั้งนี้ พอเธอสังเกตเห็นความผิดปกติก็พยายามเกลี้ย
กล่อมแล้วทั้งโจ่งแจ้งและบอกเป็นนัยๆ
แต่เล็กจนโตพ่อไม่เคยให้เธอไปที่คลินิก ระยะนี้เธอแอบไปดูคนที่เข้าออก
ก็ไม่รู้ว่าเธอคิดไปเองหรือเปล่า รู้สึกว่าคนไข้ที่มาหาที่คลินิกดูเยอะเกินไป
หน่อย อีกทั้งสีหน้าก็ไม่สู้ดี ไม่ได้ดูอิดโรยแบบอาการของคนเป็นหวัดไข้ขึ้น
ธรรมดา…
พอมาเชื่อมโยงกับเรื่องที่เกิดกับเหลยถิงเธอก็พอจะเดาได้บ้าง แต่ก็ไม่กล้า
คิดมาก เพราะมันน่ากลัวเกินไป!
แต่เธอจะทำอะไรได้ เกลี้ยกล่อมก็ไม่สำเร็จ
เธอไม่มีทางไป…
ตอนนี้พ่อกับแม่ไล่เธอให้ไปจากเมืองหลวง มีเหรอจะไม่ใช่เพราะไม่อยากให้
เธอเข้าไปเกี่ยวข้องด้วย
เจียงเย่ว์นํ้าตาคลอขึ้นเครื่องบิน แต่พอถึงสนามบินเย่ว์ตูกลับนั่งเครื่องบินเที่ยว
ที่เร็วที่สุดกลับมาอีกครั้ง
เธอเปิดห้องพักในโรงแรมที่ใกล้กับคลินิก ตอนกลางวันมองจากหน้าต่างออก
ไป
เยื้องโรงแรมเป็นคลินิก มองเห็นคนเข้าออก ก็แค่ระยะห่างค่อนข้างไกล มอง
ไม่เห็นสีหน้าของคนเหล่านั้นว่าเป็นอย่างไร
ระยะนี้เธอพอจับสังเกตได้แล้วว่าปกติก่อนปิดคลินิกพ่อของเธอจะไม่มี
ทางออกมา หลังจากฟ้าเริ่มมืดเธอจึงออกจากโรงแรมไปที่ข้างคลินิก มอง
คนไข้ที่มาคลินิกแบบใกล้ๆ
“คุณน้าคะ ดูคุณน้าสีหน้าไม่ค่อยดี ป่วยเหรอคะ”
เจียงเย่ว์จับมือหญิงสูงวัยคนหนึ่งที่ดูอายุประมาณห้าสิบสีหน้าใจดีมาถาม
“ใช่จ้ะ ช่วงหลายวันมานี้น้าแน่นหน้าอก ใจสั่น หายใจสั้น ก็เลยมาเอายาที่
คลินิกแห่งนี้”
หญิงสูงวัยชี้ป้าย ‘คลินิกเจียงจีѺ’ ให้เจียงเย่ว์ดู
“แน่นหน้าอกไม่สบายตัวจะประมาทไม่ได้นะคะ หนูแนะนำให้คุณน้าไปตรวจที่
โรงพยาบาลดีกว่านะคะ”
“ฟังจากสำเนียงการพูดของหนูก็เหมือนเป็นคนที่นี่ ทำไมถึงไม่รู้ล่ะว่าหมอ
เจียงที่อยู่คลินิกนี้รักษาเก่งขนาดไหน”
“…คุณน้า หนูแค่รู้สึกว่า…หมอของคลินิกไม่เก่งเท่าหมอในโรงพยาบาล
ใหญ่ๆ คุณน้าไปตรวจที่โรงพยาบาลดีกว่านะคะ”
“ขอบใจนะหนูที่หวังดี แต่หมอเจียงคนนี้เก่งจริงๆ เมื่อก่อนน้าก็มาเอายา
บ่อยๆ”
“คุณน้าป่วยบ่อยเหรอคะ”
“ก็ไม่ขนาดนั้น มีเป็นหวัดบ้างหรือไม่ก็อาการเล็กๆ น้อยๆ”
“อ่อ…งั้นครั้งนี้หมอเจียงว่าไงบ้างเหรอคะ”
หญิงสูงวัยยิ้มให้เจียงเย่ว์อย่างใจดี
“หมอเจียงบอกว่าเลือดจาง…เลยทำให้แน่นหน้าอกไม่สบายตัว…เอาเป็นว่า
พูดเยอะเลยล่ะ น้าก็จำไม่ค่อยได้ เฮ้อ ช่างเถอะ แค่กินยาตามที่หมอสั่งก็
พอแล้ว”
“…คุณน้าคะ หนูเป็นนักศึกษาแพทย์อยู่มหาวิทยาลัยแพทย์เย่ว์ตู หนูขอตรวจ
ชีพจรหน่อยได้ไหมคะ”
“โอ้ หนูเก่งมากเลยลูก! มหาวิทยาลัยแพทย์เย่ว์ตูเป็นมหาวิทยาลัยแพทย์
ระดับโลกเลยนะ! หมอจากทั่วโลกล้วนอยากไปที่นั่น!”
ใบหน้าของเจียงเย่ว์มีรอยยิ้มเล็กน้อย “ใช่ค่ะ คุณพ่อคุณแม่ของหนูเป็นหมอ
ทั้งคู่ ขอหนูตรวจคุณน้าหน่อยนะคะ”
“จ้ะ ลองดูนะ”
หญิงสูงวัยยื่นมือให้เจียงเย่ว์
“ขอบคุณค่ะ พวกเราไปหาที่นั่งกันนะคะ” เจียงเย่ว์ชี้ไปไม่ไกล
ตรงนั้นมีคลอง ริมคลองมีโต๊ะกับม้านั่งหิน และยังมีคนจำนวนไม่น้อยนั่งรับลม
หรือเดินเล่น
“จ้ะ พวกเราไปนั่งตรงนั้นกัน”
พอไปนั่งริมคลองแล้ว เจียงเย่ว์ก็สลัดเรื่องยุ่งเหยิงออก ตั้งใจจับชีพจร
เดีѺยวก็ส่ายหน้า เดีѺยวก็พยักหน้า เดีѺยวก็ขมวดคิ้ว
“…หนูจ๊ะ อาการเป็นยังไงบ้าง หมอเจียงรักษาถูกไหม ไม่น่าผิดนะ หมอเจียง
ดังมากในแถบนี้!”
“หมอเจียงพูดถูกหมดค่ะคุณน้า” ถึงได้แปลกใจยังไงล่ะ
พ่อเธอ…ไม่ผิดปกติเลยเหรอ
ถ้าไม่มีอะไรผิดปกติ ถ้าอย่างนั้นทำไมไม่ค้านคำพูดที่เธอพูดในช่วงหลายวัน
มานี้เลยล่ะ อีกทั้งยังเลี่ยงตอบคำถามเธอโดยตรง ถึงขั้นที่เงียบเหมือนเป็นการ
ยอมรับ…
แต่สีหน้าของคุณน้าคนนี้ดูผิดปกติอย่างเห็นได้ชัด หรือจะเป็นเพราะแสงไฟงั้น
เหรอ
หญิงสูงวัยพูดอย่างอารมณ์ดี “หมอเจียงเก่งมากจริงๆ นะ”
“หัวใจของคุณน้าเต้นช้าไปหน่อย ทำงานที่ค่อนข้างใช้แรงเหรอคะ”
“ใช่จ้ะ น้าเป็นแม่บ้านทำความสะอาดในโรงแรม”
“ค่ะ งั้นที่หัวใจเต้นช้าก็เป็นอาการปกติของร่างกายค่ะ”
หญิงสูงวัยยิ้มให้เจียงเย่ว์ “หนูยังเด็กแต่ก็เก่งเหมือนกันนะ!”
“ขอบคุณที่ชมค่ะ”
“น้าพูดตามความจริง งั้นน้ากลับก่อนนะ หนูก็รีบกลับบ้านล่ะ”
“ค่ะ ลาก่อนค่ะคุณน้า”
“จ้ะ”
เจียงเย่ว์มองส่งหญิงสูงวัยเดินไปไกล จากนั้นถึงหันไปมองทางคลินิก ขมวด
คิ้วแน่น
เธอนั่งอยู่ริมคลองคนเดียวนานแสนนาน จนกระทั่งไฟในคลินิกดับลง พ่อของ
เธอปิดคลินิกออกไปแล้วเธอถึงค่อยๆ เดินกลับโรงแรม
เรื่องที่เจียงเย่ว์ไม่รู้คือ บทสนทนาระหว่างเธอกับหญิงสูงวัยคนนั้นถูกชายหนุ่ม
ที่นั่งอยู่ใกล้ๆ ได้ยินหมดแล้ว