เกิดใหม่ครานี้เพื่อสามีผู้เดียว - ตอนที่ 15 นางขอเดิมพันชีวิตอีกครั้ง

ลู่เหลียนยังแกล้งไม่รู้ว่าในสมองพ่อลูกกำลังคิดถึงเรื่องอะไร
นางดึงสามีลุกขึ้นยืนแกว่งแขนอ้อน “ท่านพี่เห็นแล้วว่าน้องฆ่าหมูปั่าได้แน่นอน
พรุ่งนี้เราขึ้นภูเขาไปล่าหมูปั่ามาต้มน้ำแกงดีหรือไม่เจ้าคะ”
“เด็กดี บอกมาว่าเจ้าทำอาวุธร้ายแรงแบบนี้ได้อย่างไร”
จ้าวกวงคว้าจับไหล่ภรรยาตัวน้อยไว้สอบถามเสียงเครียด
ของเล่นที่นางทำขึ้นมา
หากทำขนาดใหญ่ขึ้นเกรงว่าแม้แต่กำแพงเมืองยังสามารถทำลายได้
หากเรื่องนี้แพร่ออกไปต้องเกิดความโกลาหลอย่างแน่นอน
ภรรยาตัวน้อยเงยหน้ามองเขาแล้วเอียงคอเล็กน้อย
ดวงตากลมโตมีความไม่เข้าใจ “ท่านพี่มีอะไรหรือเจ้าคะ”
เห็นท่าทางไร้เดียงสาของนาง
จ้าวกวงก็กดความหวาดกลัวเอาไว้หลอกล่อให้นางยอมบอกความจริง
“วิธีการแบบนี้ เจ้าได้มาจากที่ไหน”
“ได้มาจากการดูประทัดที่เขาจุดขึ้นฟั้าเจ้าค่ะ”
ลู่เหลียนคลี่ยิ้มกว้างด้วยความตื่นเต้นเหมือนตัวเองกำลังเล่าเรื่องสนุก
นางชี้ขึ้นไปบนท้องฟั้า “ครั้งหนึ่งในวังหลวงมีงานเลี้ยง
พวกเขาจุดดอกไม้ไฟขนาดใหญ่ขึ้นไปบนฟั้า
แล้วมันก็แตกกระจายสวยงามมาก” มือวาดเป็นวงกลมขนาดใหญ่
“น้องจึงคิดว่าถ้ามันตกใส่ตัวคนต้องตายแน่นอน
ภายหลังมีโอกาสได้คุยกับช่างทำประทัดจึงสนใจเรื่อยมา
แต่อยู่ในเมืองหลวงเล่นไม่ได้” หญิงสาวส่ายหน้าเสียดาย
ก่อนจะชี้ไปทางหลุมลึก “วันนี้น้องว่างจึงลองเอามาเล่นดู
คิดว่ามันน่าจะฆ่าหมูปั่าได้เจ้าค่ะ
ท่านพี่คิดว่าอาวุธของน้องสามารถฆ่าหมูปั่าได้หรือไม่เจ้าคะ”
จ้าวกวงลูบผมภรรยาตัวน้อย
เห็นนางตื่นเต้นจนดวงตากลมโตมีแสงระยิบระยับดั่งดวงดาวบนฟากฟั้า
“เก่งมาก ฮูหยินสามารถคิดอาวุธฆ่าหมูปั่าได้เอง
แล้วเจ้าใช้อะไรมาผสมใส่กันบ้าง”
น้ำเสียงเจือแววหลอกล่อให้นางยอมบอกส่วนผสม
“มีแค่สามอย่างเองเจ้าค่ะ แต่ว่ากว่าจะทำได้ลำบากมากเลย
เพราะตอนที่สาวใช้ไปซื้อบอกว่าหากสัมผัสนานจะทำให้ปั่วย น้องจึง……”
ลู่เหลียนอธิบายถึงความอันตรายของพิษจากกำมะถัน
และยังบอกว่าควรจะระวังอย่างไรบ้าง
หากวันหน้าเขานำมันไปประดิษฐ์เป็นอาวุธที่ร้ายแรงต้องทำอย่างไรจึงจะมีประสิทธิภา
ดวงตากลมโตหลุบตาลงต่ำมีความเย็นชาวาดผ่านโดยที่ไม่มีใครสังเกตเห็น
เพราะบุรุษทั้งสองกำลังนั่งลงสนใจดินประสิวซึ่งถูกบดจนกลายเป็นผงละเอียด
ชาติก่อนหลังจากฮ่องเต้สวรรคต รัชทายาทก็ขึ้นครองบัลลังก์ทันที
แต่เพราะความสามารถของเขายังมีไม่มากพอมักจะมีสงครามเล็กๆ
ในเมืองหลวง มีคนร้ายต้องการแย่งชิงบัลลังก์อยู่ตลอดเวลา
ตอนนั้นในเมืองหลวงไม่ต่างจากสนามรบ มีการเข่นฆ่ากันแทบทุกวัน
ไม่รู้ว่ามีคนตายไปมากเท่าไหร่
นางในชาติก่อนอยากจะให้เขาช่วยพากลับเมืองหลวงและเพื่อให้เขาช่วยเขียนหนัง
ตอนนั้นนางถึงกับยอมบอกวิธีสร้างระเบิด ส่งจดหมายบอกส่วนผสมจนหมดสิ้น
หวังเพียงจะสร้างความดีความชอบขอให้เขากลับมาเห็นความสามารถของนางยอมพา
นางมั่นใจว่าด้วยความสามารถของตัวเองต้องสามารถช่วยเขาครองบัลลังก์ได้สำเร
ขอเพียงได้เข้าไปอยู่ในวังหลัง
นางย่อมมีความสามารถก้าวขึ้นครองตำแหน่งสูงสุดได้ไม่ยาก
ไม่คิดว่าพอเขาได้วิธีสร้างระเบิดและสามารถเอาชนะศัตรูทั้งหมดได้ก็ลืมเลือนนาง
และยังแต่งตั้งน้องสาวแท้ๆ ของนางเป็นหวงกุ้ยเฟยเพื่อคานอำนาจ
ตำแหน่งสนมทั้งสี่มีสาวงามครอบครองจนครบ
สตรีจากตระกูลเดียวกันจะถูกแต่งตั้งเป็นสนมได้อย่างไร
เวลานั้นนางทั้งโกรธแค้นทั้งอยากจะเข้าวังหลวงไปฆ่าผู้ชายคนนั้นให้ตาย
ไม่คิดว่าในท้องจะมีบุตรที่ตัวเองไม่ต้องการเกิดขึ้นมา
ในขณะที่นางกำลังคิดหาวิธีเอาเด็กในท้องออก
ผู้ชายคนนั้นก็กำลังหลงใหลในอำนาจแต่งสนมเข้าวังหลังไม่หยุดหย่อน
นางจึงส่งจดหมายให้เขาบอกว่าหากอยากได้อำนาจมากกว่านี้
ต้องช่วยพานางกลับเมืองหลวงให้ได้
ไม่คิดว่าสุดท้ายจดหมายฉบับนั้นจะผ่านฮองเฮาฟาง
นางถูกกำจัดเพราะฮองเฮาฟางเปั่าหูฮ่องเต้
และผู้ชายคนนั้นก็กลัวว่าจะมีคนมาแย่งชิงอำนาจจึงส่งทหารมาฆ่านางและครอบครัว
ชีวิตก่อนของลู่เหลียนจบลงเพราะความกระหายอำนาจ!!!
ส่วนชาตินี้ ลู่เหลียนก้มลงเขียนรายละเอียดใส่กระดาษแล้วยื่นให้สามี
ใบหน้าเปือนรอยยิ้มไร้เดียงสา “ท่านพี่สร้างมาเยอะๆ นะเจ้าคะ
เราจะไปล่าหมูปั่ากัน” ดวงตาของนางมีเพียงความตื่นเต้นเท่านั้น
จ้าวกวงโอบกอดภรรยาแล้วปลอบ
“เจ้าอ่อนแอแบบนี้จะขึ้นไปบนภูเขาได้อย่างไร
เจ้าบอกว่าอยากต้มน้ำแกงหมูปั่าให้ข้าไม่ใช่หรือ
ข้าจ้าวกวงย่อมไม่กล้าเอาเปรียบฮูหยินและปล่อยให้ฮูหยินต้องลำบากเหน็ดเหนื่อย
เอาอย่างนี้ดีหรือไม่ ข้าจะไปล่าหมูปั่ามาให้
แล้วเจ้าก็เข้าครัวต้มน้ำแกงด้วยตัวเอง”
ลู่เหลียนแสร้งขมวดคิ้วเม้มปากคิดหนัก ในที่สุดก็พยักหน้าตกลง
“ก็ได้เจ้าค่ะ ท่านพี่ต้องล่าหมูปั่าตัวใหญ่มาเลยนะเจ้าคะ
น้องจะรอต้มน้ำแกงให้ท่านพี่เจ้าค่ะ”
“ได้ ข้าจะรอชิมฝีมือของเจ้า ตอนนี้ใกล้มืดแล้ว
เอาแต่พูดถึงน้ำแกงหมูปั่าจนรู้สึกหิว ไม่รู้ว่าในโรงครัวทำอาหารเสร็จหรือยัง”
จ้าวกวงพูดเปรยขึ้นมาด้วยความอยากรู้
และก็เป็นไปตามที่เขาคิดไว้ คนในอ้อมกอดสะดุ้งเล็กน้อย
“น้องลืมเลยเจ้าค่ะ วันนี้เล่นจนลืมเดินไปดูโรงครัว
น้องขอตัวไปดูโรงครัวก่อนนะเจ้าคะ” นางพูดจบก็รีบเรียกสาวใช้เดินจากไป
จ้าวกวงดึงมือเล็กไว้ “ไม่ต้องรีบ ข้ากับจ้าวหลางมีเรื่องคุยกันนิดหน่อย
วันนี้กินข้าวช้าก็ไม่เป็นไร”
“จะดีหรือเจ้าคะ” ลู่เหลียนถามด้วยความเป็นห่วง
“เจ้าไปดูโรงครัวเถิด ค่อยๆ เดิน ไม่ต้องรีบ”
“ได้เจ้าค่ะ”
คนตัวเล็กพยักหน้าเชื่อฟังสามี นางหันไปชี้ของที่กองไว้บนพื้น
“ท่านพี่อย่าลืมเก็บให้น้องนะเจ้าคะ”
หลังจากสั่งเสร็จก็เดินนำสาวใช้ออกไปดูโรงครัวอย่างรวดเร็วเพราะกลัวว่าเขาและบุตร
ช่วงนี้ภรรยาตัวน้อยของเขาชอบเล่นเป็นแม่ครัวประจำจวน อาหารเช้า
เที่ยง เย็นของเขาและจ้าวหลาง นางจะเป็นคนเตรียมด้วยตัวเองทั้งหมด
แม้แต่เวลาออกไปข้างนอก นางก็จะมีตะกร้าเตรียมอาหารไว้ให้สองตะกร้า
ด้านในบรรจุอาหารไว้อย่างเป็นระเบียบ
ทหารทุกคนบนภูเขาจึงชินแล้วที่ท่านแม่ทัพและคุณชายจะถือตะกร้าของตัวเองมาด้ว
ในเมื่อนางอยากเล่นเป็นแม่ครัว จ้าวกวงและจ้าวหลางก็ไม่ขัด
เห็นด้านในตะกร้ามีอาหารดีกว่าที่ทหารเตรียมให้
ยิ่งเล่นเป็นเพื่อนนางและกล่าวขอบคุณทุกครั้ง
แม้แต่จ้าวหลางยังโอนอ่อนยอมชมว่าอาหารของนางทำอร่อยมาก
แม้บางชิ้นอาจจะเค็มหรือไหม้เกินไปก็ตาม
พอนางเดินพ้นตัวเรือน
สองคนพ่อลูกก็หันมาสบสายตากันกางกระดาษที่หญิงสาวเขียนไว้ให้
เริ่มวางแผนว่าจะนำไปดัดแปลงเป็นอาวุธร้ายแรงได้อย่างไร ขอเพียงมีเจ้าสิ่งนี้
ความคิดที่จะบุกเข้าเมืองหลวงนั้นย่อมมีความหวังมากกว่าเดิม
“ท่านพ่อ สิ่งเหล่านี้ ถ้านางรู้ต้องตกใจกลัวแน่เลยขอรับ”
จ้าวหลางรู้สึกผิดเล็กน้อยเพราะกลัวว่าถ้าผู้หญิงคนนั้นรู้ว่าพวกเขาเอาสิ่งที่นางปร
เดิมทีภรรยาของท่านพ่อก็อ่อนแอและบอบบางอยู่แล้ว
หากนางรู้เรื่องต้องร้องไห้และหวาดกลัวอย่างแน่นอน
อยู่ด้วยกันมานาน แม้ไม่อยากยอมรับ แต่ในใจจ้าวหลางก็รู้สึกไม่วางใจอยู่ดี
จ้าวกวงขมวดคิ้วคิดหนัก “หากขออนุญาตก่อน นางก็ไม่ยินยอมสิ
แต่ถ้าหากบอกเหตุผลว่าทำไมถึงต้องผลิตอาวุธเพื่อฆ่าคน
ข้าก็ไม่อยากให้นางรับรู้เรื่องอันตรายจนนำภัยมาสู่ตัวเอง”
ภรรยาตัวน้อยของเขาเหมาะกับการนอนเล่นในเรือนและทำอาหารให้พวกเขาสอง
นางไม่ควรรับรู้เรื่องการเข่นฆ่าหรือเรื่องน่ากลัว
ปล่อยให้เขาและจ้าวหลางมีหน้าที่ปกปั้องนางจากเรื่องอันตรายเอง
“ไม่เป็นไรหรอก ถึงตอนนั้นหากนางรู้เรื่องข้าจะอธิบายให้นางเข้าใจเอง
ส่วนอาวุธชิ้นนี้เก็บไว้เป็นความลับห้ามบอกคนอื่นเด็ดขาด
เจ้าคัดเลือกทหารที่เชื่อใจได้นำกระดาษนี้ไปให้พวกเขาทดลองในปั่าใหญ่
ต้องร้ายแรงจนสามารถทำลายกำแพงเมืองได้เข้าใจหรือไม่”
จ้างหลางรับกระดาษมา “ขอรับ ลูกจะจัดการเรื่องนี้เอง”
ด้านหญิงสาวอ่อนแอที่ทุกคนคิดว่าไร้เดียงสาจนไม่ควรรับรู้ความน่ากลัวของโลกใ
เช่นกัน
……สวรรค์ลิขิต……
ชาติก่อนนางทำผิดต่อจ้าวกวง
ชาตินี้สิ่งที่รัชทายาทเคยได้รับนางจะมอบให้เขาทั้งหมด
ต่อให้เขานำไปฆ่าคนแล้วอย่างไร เดิมทีนางก็ไม่ใช่คนดีอยู่แล้ว
ชาติก่อนนางฆ่าคนไปไม่น้อยเช่นกัน
ดังนั้นจ้าวกวงและจ้าวหลางจะเอาระเบิดของนางไปทำอะไรก็แล้วแต่พวกเขา
หากจ้าวกวงแพ้รัชทายาท คนที่ตายคนแรกก็คือเขา
นางจะไม่ยอมให้สามีและลูกชายคนโตตายเด็ดขาด
ดังนั้นอย่าหาว่านางโหดร้ายแล้วกัน
นางเพียงหวังว่าครอบครัวของตัวเองจะรอดชีวิตและอยู่อย่างสงบโดยไม่มีศัตรูเท่า
ในชาติก่อนนางมอบส่วนผสมระเบิดให้รัชทายาท
ชาตินี้นางก็นำมามอบให้จ้าวกวง หากชาตินี้นางเลือกคนไว้ใจผิดอีกครั้ง
ก็ถือว่านางได้ชดใช้ความผิดของชาติก่อนไม่ติดค้างต่อเขาแล้ว
นางไม่รู้ว่าวันข้างหน้าเขาจะยังดูแลนางดีเหมือนทุกวันนี้หรือไม่
ผู้ชายคนนั้นจะยังรักถนอมนางผู้เดียวหรือพอมีอำนาจข้างกายเขาอาจจะมีสตรีอื่นเพิ่ม
นางไม่กล้าคาดหวังถึงอนาคตข้างหน้า
หากเขาทำผิดต่อนาง ก็ต่างคนต่างอยู่
นางจะดูแลลูกที่ตัวเองเคยไม่ต้องการให้ดีที่สุดเพียงคนเดียวเท่านั้น
ถือว่านับจากนี้เราสองสามีภรรยาไม่ติดค้างกันอีกต่อไป
ชาติก่อนนางผิดต่อคนเพียงสองคน
หนึ่งคือสามีที่ไม่เคยทำดีด้วยแม้แต่ลมหายใจสุดท้าย
สองคือบุตรในท้องที่ยังไม่ลืมตาขึ้นมามองโลก
แม้แต่ตอนท้องนางยังคิดหาทุกวิถีทางกำจัดเด็กเพื่อจะได้กลับเมืองหลวง
ชาตินี้นางหวังเพียงแก้ไขความผิดของนางสองเรื่อง
ขอเป็นเพียงสตรีที่ไม่รับรู้เรื่องราวภายนอก ไม่รับรู้การแย่งชิงอำนาจ
และจะไม่เอาตัวเองเข้าไปยุ่งเกี่ยวอีกแล้ว
ข้า……ลู่เหลียน……ไม่หวังอำนาจ ไม่หวังเงินทอง ไม่หวังยศถาบรรดาศักดิ์
ชาตินี้ที่สวรรค์ให้โอกาสอีกครั้ง
ข้าหวังเป็นเพียงสตรีธรรมดาผู้หนึ่ง
ขอเป็นเพียงภรรยาที่ดีและมารดาที่ดีก็พอแล้ว