เกิดใหม่ครานี้เพื่อสามีผู้เดียว - ตอนที่ 16 มีบุตรชายหรือบุตรสาวดี (NC)

หลายวันผ่านไป
ช่วงนี้สองคนพ่อลูกมักออกจากจวนตั้งแต่เช้าตรู่และกลับมาในตอนเย็น
ลู่เหลียนรู้ว่าทั้งสองคนกำลังวางแผนอะไรแต่ตัวเองก็ไม่ได้ยื่นมือเข้าไปยุ่ง
หรือทำตัวไร้สาระสอบถามว่าทั้งสองคนไปข้างนอกมีธุระอะไร
ทุกเช้านางเพียงตื่นขึ้นมาเพื่อเตรียมอาหารให้ทั้งสองคนได้กินก่อนออกไปข้างนอก
และเตรียมอาหารมื้อกลางวันสองตะกร้า เตรียมอาหารเย็นและน้ำอุ่นไว้ให้
หน้าที่ของภรรยาและมารดาก็คงมีเพียงเท่านี้
สำหรับนางไม่นับว่าลำบากสักเท่าไหร่
กลับกลายเป็นจ้าวกวงและจ้าวหลางที่ได้รับการดูแลแบบนี้จนกลายเป็นความเคยชิน
“ท่านพี่กลับมาแล้วหรือเจ้าคะ”
ลู่เหลียนยืนขึ้นด้วยความดีใจรีบวางเสื้อคลุมในมือเดินออกไปต้อนรับสองคนพ่อลูกด้ว
จ้าวกวงพยักหน้า “ดึกถึงเพียงนี้ เจ้ายังไม่นอนอีกหรือ”
“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ตอนนี้น้องยังไม่ง่วง ทั้งสองคนกินข้าวเย็นหรือยังเจ้าคะ”
“ยังไม่ได้กิน”
“เดี๋ยวน้องจะบอกโรงครัวยกอาหารมาให้นะเจ้าคะ”
“อืม”
จ้าวกวงและจ้าวหลางนั่งลงกินข้าวด้วยความเคยชิน
เดิมทีคิดว่ากลับมาดึกคงจะได้อาบน้ำแล้วนอนเลย
แต่เห็นหญิงสาวเดินวุ่นวิ่งเรียกสาวใช้และเดินไปสั่งโรงครัวด้วยตัวเอง
เกี๊ยวน้ำเรียบง่ายพูนถ้วยทั้งสองถ้วย กลิ่นหอมกรุ่นลอยขึ้นมาตามไอน้ำ
“ตอนนี้ดึกแล้ว น้องไม่อยากรบกวนแม่ครัว
ทั้งสองคนกินเกี๊ยวน้ำไปก่อนนะเจ้าคะ”
“เจ้าทำเอง?” จ้าวกวงถาม
เขาจำได้ว่าเมื่อคืนวานนางเพิ่งโอ้อวดเขาว่าตัวเองทำเกี๊ยวน้ำอร่อยมาก
และเนื้อหมูปั่าที่เขาล่ามาตอนนั้นเหลือเยอะ คิดว่าจะแบ่งมาทำเกี๊ยวสักหน่อย
“เจ้าค่ะ
น้องปันไว้ตั้งแต่ตอนเย็นคิดว่าหากท่านพี่และจ้าวหลางกลับมาดึกจะได้ต้มกินเลย
ไม่ต้องลำบากแม่ครัวทำอาหารวุ่นวาย รสชาติดีหรือไม่เจ้าคะ”
“อืม” จ้าวกวงตอบ
จ้าวหลางจึงต้องพยักหน้าตอบเช่นกันทั้งที่ในปากมีเกี๊ยวคำใหญ่
“ช่วงนี้อากาศเริ่มเย็นแล้ว เกี๊ยวเก็บไว้ได้นาน
วันหลังน้องจะทำเตรียมไว้เยอะๆ เลยดีหรือไม่เจ้าคะ”
“ให้พ่อครัวทำให้ก็พอแล้ว”
ช่วงนี้เริ่มเข้าสู่ฤดูหนาวอากาศเริ่มเย็นกว่าเมื่อก่อน
มือบอบบางของนางก็ไม่ควรถูกความเย็นทำร้าย
ลู่เหลียนส่ายหน้า “น้องอยู่จวนว่างๆ ไม่มีอะไรทำ ห่อเกี๊ยวได้เจ้าค่ะ”
“ระวังอากาศเย็น”
“เจ้าค่ะ”
บทสนทนามีเป็นระยะทำให้บนโต๊ะอาหารไม่ได้เงียบเหงาเหมือนเมื่อก่อน
หลังจากกินเกี๊ยวหมดถ้วยก็นั่งรออาหารย่อยนิดหน่อยก่อนจะแยกย้ายกลับเรือนของต
ลู่เหลียนปล่อยให้สามีแช่น้ำอุ่นอยู่ด้านใน
ส่วนตัวเองก็ก้มหน้าลงเย็บเสื้อคลุมสีดำอย่างตั้งใจ
“ทำอะไรอยู่หรือ เหตุใดยังไม่นอน”
จ้าวกวงสวมชุดเสร็จก็เห็นภรรยาเอาแต่สนใจเข็มกับด้ายมากกว่าสามี
เขานั่งลงเท้าคางมองนางด้วยความน้อยใจ
“อีกไม่กี่วันหิมะก็จะตกแล้วเจ้าค่ะ
น้องจึงอยากเย็บเสื้อคลุมตัวนอกให้ท่านพี่และจ้าวหลาง
แต่ว่าน้องปักไม่ค่อยสวยเท่าไหร่”
ตอนนี้อยู่ในขั้นตอนปักดิ้นด้ายสีเหลืองเพื่อเก็บรายละเอียดของเสื้อคลุม
จ้าวกวงชะงักมองเสื้อคลุมในมือของนาง
ไม่รู้ว่าตัวนี้เป็นของตัวเองหรือของจ้าวหลาง เห็นอีกตัวพับไว้อยู่ในตะกร้าข้างๆ
จึงหยิบออกมาดู “ตัวนี้เป็นของใคร”
เสื้อทั้งสองมีสีดำเข้มเหมือนกัน เขาจึงแยกไม่ออก
ลู่เหลียนคลี่ยิ้มชี้ “พวกท่านทั้งสองคนชอบสวมชุดสีดำ
แต่ว่าน้องจะใช้ดิ้นสีเงินปักลายมงคลให้ท่านพี่ ส่วนจ้าวหลางใช้ดิ้นสีทองเจ้าค่ะ”
จ้าวกวงมองดิ้นสีเงินและสีทองขดม้วนอยู่ในตะกร้า
มองสลับกับภรรยาที่เอาแต่เย็บลายมงคลที่นางบอก
คนตัวสูงถอนหายใจลุกขึ้นยืนเดินไปฝังของภรรยาย่อตัวลงเล็กน้อยก็สามารถช้อนร่าง
“ท่านพี่จะทำอะไรหรือเจ้าคะ” ลู่เหลียนร้องด้วยความตกใจ
ชายวัยกลางคนแย่งเสื้อคลุมโยนลงไปข้างล่างอย่างไม่สนใจ
“เย็บผ้าตอนกลางคืนทำให้เสียสายตา อีกอย่างเสื้อคลุมสองตัวคงไม่เพียงพอ”
“เหตุใดจึงไม่เพียงพอเจ้าคะ” สองคนพ่อลูกก็เพียงพอแล้วนี่นา
จ้าวกวงสาวเท้ามาถึงเตียงนอนอย่างรวดเร็ว
เขาปลดม่านเตียงนอนลงคลุมทั้งสี่ทิศ
ถอดเสื้อตัวในของตัวเองทิ้งเหลือเพียงร่างเปลือยเปล่า
ก่อนจะช่วยถอดชุดของภรรยาออก
“อย่างน้อยก็ควรจะมีเตรียมไว้ให้น้องชายของจ้าวหลางด้วยหนึ่งตัว
หรือจะเป็นน้องสาวดี อืม น้องชายน้องสาวก็ดีทั้งนั้น ขอเพียงเป็นลูกของเรา”
พูดจบก็ดึงกระชากตู้โตวโยนทิ้งออกมานอกเตียงนอน
ลู่เหลียนใบหน้าแดงเถือกเพราะมือหนาเอาแต่ลูบวนท้องน้อยจนใจหวิวหายใจเริ่ม
“ท่านพี่ อ่า……อย่าลูบลงนั้นเจ้าค่ะ” ตรงนั้นมันใกล้จุดอ่อนของนางจนเกินไป
“เมื่อไหร่ในนี้จะมีเจ้าตัวน้อยสักทีนะ” เขาขยันหว่านเมล็ดพันธุ์ทั้งวันทั้งคืน
ทำไมนางยังไม่ตั้งครรภ์อีก
ลู่เหลียนรู้สึกเสียววาบ “อ่า……มีตอนนี้จะดีหรือเจ้าคะ”
ไม่ใช่ว่าช่วงนี้ในเมืองหลวงกำลังสถานการณ์ไม่ดีหรือ
นางยังไม่อยากให้ตัวเองเป็นจุดอ่อนของทั้งสองคน
“ไม่ว่าจะมีตอนไหน ขอแค่เป็นลูกของเรา ก็ดีทั้งนั้น
สงสัยข้าต้องขยันหว่านเมล็ดพันธุ์มากกว่านี้”
พูดจบก็กระโจนกัดกระต่ายน้อยกลืนลงท้องท่ามกลางแสงจันทร์สาดส่องลงมา
เสียงครางกระเส่าผสานกับเสียงคำรามต่ำดังออกมาจากเรือนหลักเป็นระยะ
บนเตียงนอนมีเงาร่างสองคนพัวพันกันไม่ปล่อย
ลู่เหลียนถูกสามีพลิกคว่ำหมอบลงกับพื้นเตียงนอน
มือหนาดึงสะโพกขึ้นไปรองรับตัวตนอันแข็งแกร่ง
เอวสอบกระแทกกระทั้นไม่หยุดหย่อนเกิดเป็นเสียงเนื้อกระทบเนื้อดังสนั่นในห้องนอน
ตับ! ตับ! ตับ!
“อ่า อะ อะ ท่านพี่ นะน้อง……”
เสียงหวานครางกระเส่าใกล้ทานทนไม่ไหว มือกำผ้าปูที่นอนจนยับยู่ยี่
ลมหายใจขาดห้วง เสียวสะท้านไปทั้งร่างกาย
ตกลงสู่หลุมลึกท่วมท้นไปด้วยอารมณ์กำหนัด
“อ่า……เด็กดี อีกนิดเดียว……ซี้ด..แค่นิดเดียว อดทนอีกนิดนะ”
จ้าวกวงเร่งอัดกระแทกเข้าไปตามความต้องการ
พอสัมผัสได้ว่าคนตัวเล็กตัวสั่นเทิ้มและช่องทางรักตอดรัดตัวตนของเขาแน่นกระตุกเป
เขาตอกอัดความปรารถนาร้อนรุ่มเข้าหาร่างบางแรงๆ
สองสามครั้งก่อนจะหยุดการเคลื่อนไหว
ดึงรั้งร่างกายของนางขึ้นมานั่งทับหน้าขาของเขาและอัดสะโพกสอบเสยสวนขึ้นไปให้ล
“อ๊ะ”
ลู่เหลียนส่งเสียงร้องประท้วง ทั้งจุกทั้งหน่วงบริเวณท้อง
หลังจากนั้นก็รู้สึกร้อนวาบเพราะสามีปล่อยธาราร้อนออกมาอีกแล้ว
ความซาบซ่านแล่นผ่านร่างกายของคนทั้งสอง
เสียงหยาบโลนในขณะที่เขาดึงแท่งเนื้อร้อนออกจากร่างกายของนาง
ของเหลวสีขาวขุ่นก็หลั่งไหลตามออกมาจนเปือนเรียวขาอีกแล้วและเลอะไปตามต้นขอ
คนตัวเล็กหายใจกระเส่านั่งค้างอยู่ในท่วงท่าเดิมที่แสนน่าอับอาย
ถูกบังคับให้นั่งทับต้นขาแข็งแกร่ง
แผ่นหลังแนบชิดกับอกล่ำสัมผัสถึงจังหวะหายใจที่รุนแรงของสามี
ร่างกายทั้งสองร่างส่งเสียงหอบหายใจหลังจากผ่านพายุรักมาอย่างยาวนาน
“น่าเสียดายจริงๆ”
จ้าวกวงกลับมาหายใจคล่องเห็นกลีบบุปผางามสีแดงระเรื่อคายน้ำสีขาวออกมาก็ร
ลู่เหลียนแม้ไม่มองก็รู้ว่าสายตาคมของสามีกำลังมองส่วนไหนของร่างกาย
หญิงสาวรีบหุบขาตัวเองดิ้นลงจากร่างคนตัวสูงแต่กลับถูกมือหนาคว้าเอวไว้ก่อน
“เด็กดีจะรีบไปไหน หืม……”
ใบหน้ารูปไข่แดงซ่านดันเขาออกห่าง “น้องไม่ไหวแล้ว”
ผู้ชายคนนี้ตะกละตะกลามจนเกินไป
แม้จะอ่อนโยนแค่ไหนแต่นางก็รู้สึกเหน็ดเหนื่อยอยู่ดี
“ได้ๆ นอนก็ได้”
จ้าวกวงแม้อยากจะต่ออีกสักครั้งแต่ก็ไม่กล้าบังคับภรรยา
ล้มตัวลงกอดคนตัวเล็กด้วยความสุขเฝั้ารอคอยเจ้าตัวน้อยว่าจะมาเมื่อไหร่
เขาอายุไม่น้อยแล้ว มีสักสองคนก็คงจะพอ
คนที่เคยหมดหวังกับชีวิตไปแล้วครั้งหนึ่งและคิดว่าหลังจากส่งจ้าวหลางแก้แค้นสํ
แต่พอมีภรรยาตัวน้อยในอ้อมกอด มุมปากก็ประดับด้วยรอยยิ้ม
วางแผนว่าหากวันหนึ่งตัวเองมีลูก จะทำอะไรบ้าง จะตั้งชื่อลูกว่าอะไรดี
ภรรยาของเขางดงามขนาดนี้ หากมีลูกสาวน่ารักแบบนางสักคนก็คงจะดีไม่น้อย
ท่ามกลางความสะลึมสะลือก็กอดภรรยาแน่นและเริ่มคิดว่า
มีบุตรชายก็ดีเหมือนกัน เขา จ้าวหลางและบุตรชายจะได้ปกปั้องนางได้
แม้แต่นอนหลับไปแล้ว ในความฝันยังคิดแต่เรื่องครอบครัวในวันข้างหน้าไม่หยุด
เขาไม่เคยคิดว่าตัวเองจะมีครอบครัวอีก
แต่พอมีนางในอ้อมกอดเขาจึงรู้สึกว่าครอบครัวที่แท้จริงเป็นอย่างไร
หากชีวิตต่อจากนี้ได้อยู่กับภรรยาตลอดไปก็คงดี