เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1015 ขออยู่ด้วยได้ไหม
หลังจากพูดคุยกันเสร็จแล้ว ฉู่ลั่วก็ตัดการเชื่อมต่อไป “วันนี้ไลฟ์
เพียงเท่านี้ค่ะ เจอกันครั้งหน้านะคะทุกคน”
ผู้ชมยังไม่ทันได้ตอบกลับมา ฉู่ลั่วก็กดปิดไลฟ์ไปแล้ว
ทันทีที่ปิดไลฟ์ไป หัวหว่านก็มองหูเสี่ยวหลีด้วยใบหน้าประหลาด
ใจ “เสี่ยวหลี ทำไมเธอถึงเก่งขนาดนี้ล่ะ? รู้กระทั่งภาษาแมวด้วย
เหรอ? แมวตัวนั้นบำเพ็ญเพียรจนบรรลุเหรอ?”
หูเสี่ยวหลีเก็บพวกกระดาษตรงนั้นแล้วยักไหล่อย่างเบื่อหน่าย
“บรรลุอะไรกันล่ะ มันอยู่ห่างไกลจากการบำเพ็ญเยอะมาก แต่ว่าฉัน
อยู่มาพันปีแล้วเบื่อ ๆ ก็เลยเรียนรู้ภาษาของเผ่าพันธุ์นี้ เผ่าพันธุ์นั้นดู
ฉันก็เลยรู้ภาษาหลายเผ่าพันธุ์น่ะ!”
เธอพูดออกมาแบบสบาย ๆ แต่หัวหว่านกลับรู้สึกว่ามันมหัศจรรย์
มาก
“สุดยอดไปเลย! ทำไมเธอถึงเก่งขนาดนี้เนี่ย!”
“เก่งเหรอ?”
“แน่นอนสิ! เธอสามารถสื่อสารกับสัตว์ที่สติปัญญายังไม่เปิด
ได้… แบบนี้เก่งสุด ๆ ไปเลย”
ฉู่ลั่วเองก็พยักหน้าอยู่ข้าง ๆ เช่นกัน “ใช่ ฉันเองก็ทำได้แค่
สื่อสารกับสัตว์ที่เริ่มบำเพ็ญแล้ว”
แต่หูเสี่ยวหลีกลับไม่ได้รู้สึกว่าเก่งสักเท่าไหร่ หลังจากเก็บมือถือ
แล้วก็เดินจากไปแบบไม่พอใจนัก “สื่อสารกับสัตว์ได้มันเก่งตรงไหน!
ฉันเป็นปีศาจจิ้งจอกพันปี แต่ยังหว่านเสน่ห์สู้มนุษย์ผู้หญิงไม่ได้เลย!
ฮึ”
ฉู่ลั่ว “…”
หัวหว่าน “…”
เฉิงยวนเดินเข้ามาแล้ววางแขนลงบนไหล่ของหัวหว่าน “การ
ทำงานมันก็ต้องมีความท้าทายบ้างเป็นเรื่องปกติ ทนไปอีกสักหน่อย
เดี๋ยวก็ดีขึ้น”
“ก็แค่หว่านเสน่ห์สู้คนธรรมดาไม่ได้เองนี่ มันทำไมเหรอ?”
เฉิงยวนเหลือบมองเธอแล้วพูด “มันจะไม่เป็นไรจริง ๆ เหรอ? เจ้า
รู้ไหมว่าการที่เสน่ห์ของปีศาจจิ้งจอกพันปีสู้มนุษย์ธรรมดาไม่ได้นี่
มันเทียบเท่ากับอะไร?”
“มันเทียบเท่ากับการที่เชฟระดับประเทศมาเข้าร่วมการแข่งขัน
แล้วพ่ายแพ้ให้กับคนที่ทำแฮมเบอเกอร์”
หัวหว่านรู้สึกใจสั่น
“เทียบเท่ากับการที่คนเสฉวนกินเผ็ดแพ้คนไห่เฉิง”
หัวหว่าน “…”
“พอ ๆ กับเสือชีตาร์วิ่งแข่งแพ้เต่า”
“เหมือนทองแท้แพ้ทองคำเปลว”
“ดอกฟ้าสวยแพ้หมามุ่ย”
“ประมาณว่า…”
หัวหว่านพูดตัดบทเฉิงยวนขึ้นมา “การเปรียบเทียบของเธอมัน
ไม่เยอะเกินไปหน่อยเหรอ?”
“มันก็รุนแรงขนาดนี้แหละ ตอนนี้เจ้าเข้าใจความรู้สึกของนาง
หรือยัง?”
หัวหว่านครุ่นคิด “ก็พอจะเข้าใจแล้วว่าทำไมเธอถึงใช้ชีวิตอยู่ใน
สังคมไม่ไหว”
การเข้าสังคมแย่มาก!
ต่อไปถ้าอยู่ในวงสังคมพวกเราไม่ได้ก็คงทำได้แค่ไปซ่อนตัวอยู่
ต่างประเทศแล้วล่ะ
“อย่างนั้นช่วงนี้ฉันจะบอกกับหย่าจิ้งว่าอย่าเพิ่งมาหาพวกเรา จะ
ได้ไม่ไปทำอะไรให้เธอหงุดหงิดเข้า”
“อืม”
หัวหว่านพูดไปก็เปิดดูข้อความส่วนตัวในช่องไลฟ์ของฉู่ลั่วไป
แล้วก็เห็นข้อความส่วนตัวเข้ามาเยอะมาก
“โห! คนทักมาเยอะขนาดนี้เลย ต่างก็มาขอให้คุณหนูช่วยสอน
เรื่องปัญหาของสัตว์เลี้ยงกันใหญ่เลย แถมยังให้ราคาสูงมากด้วย”
“น่าเสียดายที่คุณหนูไม่ได้เข้าใจภาษาสัตว์จริง ๆ”
ฉู่ลั่วเหลือบตามอง แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร
…
คืนนั้น
หลังจากที่ฉู่ลั่วบำเพ็ญเพียรเสร็จแล้ว เธอก็ยืนอยู่ตรงระเบียงแล้ว
มองไปเห็นหูเสี่ยวหลีนั่งแกว่งชิงช้าอยู่ในสวนดอกไม้
เธอจึงเดินลงไป ท่ามกลางค่าคืนที่มืดมิด
ภายในสวนดอกไม้มีแต่ความเงียบงัน
หูเสี่ยวหลีกลายร่างเป็นร่างเดิมแล้วนั่งแกว่งชิงช้าไปมาอย่างช้า
ๆ
ฉู่ลั่วเดินเข้าไปนั่งลงที่ชิงช้าอีกตัว
หูเสี่ยวหลีถาม “ฉันรบกวนปรมาจารย์หรือเปล่าคะ? ฉันยังไม่ได้
ส่งเสียงอะไรเลยนะ”
“เจียเหยียนไม่ชอบที่ในบ้านมีปีศาจอื่นเข้ามา”
หูเสี่ยวหลีส่งเสียงเย็นชา “ดีออกนั่นทำตัวเป็นเจ้าถิ่น!”
พูดจบก็เอ่ยถามอย่างคับข้องใจ “ปรมาจารย์จะไล่ฉันไปไหมคะ?
หลายวันมานี้ฉันทำตัวดีตลอดเลยนะ ฉันอยู่ที่นี่ไม่ได้เหรอคะ? ฉัน
เชื่อฟังกว่าจิ่งเจียเหยียนอีก…”
ฉู่ลั่วเงยหน้าขึ้นมองดวงดาวบนท้องฟ้า
ในเมืองหลวง ต้องอยู่กลางภูเขาแบบนี้ถึงจะมองเห็นดวงดาว
“คุณอยู่อย่างอิสระมาตั้งเป็นพันปี จะทนอยู่ในที่ที่หนึ่งตลอดได้
เหรอ?”
หูเสี่ยวหลี “…”
มันสะบัดหางไปมาแล้วห่อตัวเองไว้ “แต่ฉันไม่มีที่ให้ไปแล้ว ใน
สังคมตอนนี้จะบำเพ็ญก็ไม่มีพลังวิญญาณ ฉันสะสมพลังหยินหยาง
ไม่ได้ แล้วก็ไม่อยากจะทำลายการบำเพ็ญของตัวเองด้วย”
“จะบำเพ็ญก็ทำไม่ได้ เสน่ห์ก็ยังสู้มนุษย์ไม่ได้เลย”
“ฉันมีชีวิตมาหนึ่งพันปี เหมือนมีชีวิตอยู่อย่างน่าขำ”
หล่อนหัวเราะเยาะตัวเอง
“สู้ให้เสวียนเฉิงจื่ออะไรนั่นเอาพลังฉันไปเสียดีกว่า แล้วฉันก็เป็น
จิ้งจอกตัวน้อย ๆ ธรรมดาไป”
พูดแล้วก็หันมามองฉู่ลั่วน้าตาคลอ “ฉันน่าสงสารขนาดนี้
ปรมาจารย์ยังจะไล่ฉันไปอีกเหรอคะ?”
ฉู่ลั่ว “…”
“ถ้าคุณยินยอม ฉันพาคุณไปที่องค์กรได้นะ คุณจะได้รับการ
ดูแลจากทางองค์กร ฉันจะให้พวกเขาทำบัตรประชาชนแบบมนุษย์ให้
คุณจะได้ใช้ชีวิตปกติเหมือนมนุษย์ทั่วไป…”
หูเสี่ยวหลีตาเป็นประกาย แต่แล้วก็เงียบลงทันที “แต่หลังจากที่มี
พวกคุณคอยดูแล ฉันก็จะล่อลวงคนไม่ได้แน่นอน”
“ถ้าล่อลวงคนไม่ได้ ฉันก็จะไม่มีวิธีหาเงิน”
“จะให้ฉันหิวตายเหรอคะ?”
จิ่งเจียเหยียนยังดีกว่าเห็น ๆ
ได้อยู่ในบ้านนี้ มีกินไปจนตาย!
YOU MAY ALSO LIKE
