เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1018 คุณควรจะโกรธ
หูเสี่ยวหลีดวงตาเป็นประกาย พลางดูของขวัญเหล่านั้นด้วย
ท่าทางกระตือรือร้น
ก่อนจะทำตาปริบ ๆ มองฉู่ลั่วที่นั่งอยู่อีกด้านหนึ่ง
ทันใดนั้น สายตาของหล่อนก็ล็อกเป้าหมาย
ปีศาจจิ้งจอกสะกิดเฉิงยวนถามเสียงเบาว่า “คนนั้นคือคนที่ลือ
กันในอินเทอร์เน็ต ว่าเป็นคู่หมั้นของท่านปรมาจารย์ที่ชื่อ… ฮั่ว
เซียวหมิงใช่ไหม?”
ไม่รอให้เฉิงยวนตอบ อีกฝ่ายก็ยกมือสองข้างขึ้นมารองใต้คาง
“หล่อมากจริงด้วย!”
“รูปร่างนี้ จุ๊ จุ๊ จุ๊…”
เฉิงยวนที่อยู่ด้านข้างพูดว่า “ของขวัญพวกนี้เขาส่งมาให้ฉู่ลั่ว”
“ยิ่งหล่อขึ้นไปอีก! เปย์มากขนาดนี้เชียว!”
ดวงตาของหูเสี่ยวหลีแทบจะเปล่งแสงออกมาแล้ว แต่ถูกเฉิงยวน
ลากมาอีกด้านเสียก่อน “อย่าแม้แต่จะคิดเลย ในใจเขามีแค่ฉู่ลั่วคน
เดียว คนธรรมดาอย่างพวกเขา เขาไม่แม้แต่จะชายตามอง”
หูเสี่ยวหลีบิดเอวของตัวเองเล็กน้อย “แต่ฉันเป็นปีศาจจิ้งจอกพัน
ปี ที่สืบทอดมนต์เสน่ห์มาจากบรรพบุรุษเลยนะ!”
“เขาไม่แม้แต่จะมองซุนหย่าจิ้งด้วยซ้า”
หูเสี่ยวหลี “…”
หล่อนเก็บรอยยิ้มเจ้าชู้ของตนเองทันที ท่าทางจริงจังขึ้น และ
น้าเสียงยังมีรื่นเริงมากด้วย “รีบมาดูของขวัญที่ฉันเอามาให้ทุกคนสิ”
เฉิงยวน “…”
หัวหว่าน “…”
เจ้าพวกตัวจิ๋ววิ่งเข้ามา ล้อมรอบหูเสี่ยวลี่ไว้
หล่อนแจกจ่ายของขวัญไปพลาง มองจิ่งเจียเหยียนอย่างโอ้อวด
ไปพลาง “เจียเหยียน! แกเป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้นะ จะอาศัยแต่ท่าน
ปรมาจารย์ให้เลี้ยงดูตลอดไปไม่ได้สิ!”
“แกดูคนอื่นในบ้านสิ เฉิงยวนกับเมี่ยวเมี่ยวก็เริ่มทำงานหาเงิน
กันแล้ว”
“แม้แต่เด็กตัวเล็ก ๆ อย่าเถาซูเยียน ก็ยังกลายเป็นเศรษฐีตัวน้อย
แล้ว”
จิ่งเจียเหยียนหยิบของขวัญขึ้นมา ไม่ได้รู้สึกอะไรกับคำพูดของ
อีกฝ่ายสักนิด “ฉันก็ทำงานนะ?”
หูเสี่ยวหลีถาม “แกทำอะไรยะ?”
“ฉันเฝ้าบ้านไง!” ปีศาจงูสวาทเปิดของขวัญของตัวเองอย่างมี
ความสุข น้าเสียงฟังดูสบาย ๆ “ฉันไม่ใช่แค่เฝ้าบ้านนะ แต่ยังเล่นกับ
พวกเขาอีก…”
“และฉันไม่ได้เล่นกับพวกเขาอย่างเดียว ยังรับผิดชอบความ
ปลอดภัยในบ้านด้วย”
จิ่งเจียเหยียนสวมสร้อยข้อมือลงบนข้อมือของตนเอง แล้วชูขึ้น
ส่องกับไฟ “ขอบคุณสำหรับของขวัญนะ แต่อย่ามาดูถูกงานของฉัน”
“ฉันเองก็รับผิดชอบเรื่องในบ้านตั้งหลายอย่าง”
หูเสี่ยวหลี “…”
อีกด้านหนึ่ง ฉู่ลั่วกับฮั่วเซียวหมิงมองคนที่รวมตัวกันอยู่ไม่ไกล
“เทศกาลภาพยนตร์ครั้งนี้ ฉู่หร่านเข้าร่วมด้วย”
ฉู่ลั่วดึงสายตากลับมามองฮั่วเซียวหมิง
เขาดันใบรายชื่อของเทศกาลภาพยนตร์ไปตรงหน้าเธอ “ครั้ง
นี้… ฉู่หร่านจะพาคู่หมั้นไปเดินพรมแดงด้วย”
“ก่อนหน้านี้ในประเทศอี เพราะเรื่องของเธอกับมอริส ทำให้เธอ
ถูกพูดถึงไม่ดีเอามาก ๆ ในประเทศจีน ตอนนี้เธอต้องการให้คู่หมั้น
ช่วยออกหน้าให้ เพื่อกอบกู้ชื่อเสียงกลับคืนมา”
“ครั้งนี้คิดจะแสดงภาพลักษณ์คู่รักไฮโซ”
ฮั่วเซียวหมิงหันมาเล็กน้อย เขาพูดเสียงต่าว่า “คุณไม่อยากไปดู
หน่อยเหรอ คู่หมั้นของฉู่หร่าน?”
ฉู่ลั่วเงยหน้ามองเขา
ฮั่วเซียวหมิงเม้มริมฝีปากเล็กน้อย “ผมอยากให้คุณไปเป็นคู่ควง
ออกงานกับผม”
ไม่รอให้ฉู่ลั่วตอบ ระบบในจิตวิญญาณก็กรีดร้องออกมา
[นายหญิง คุณอย่ายั่วยุฉู่หร่านจะได้ไหม? ฉู่หร่าน… ร้ายกาจ
มากนะครับ หล่อนไม่ได้อ่อนแออย่างที่คุณคิด ตอนนี้สิ่งที่คุณต้องทำ
คือสะสมพลังวิญญาณเอาไว้]
[นายหญิง คุณไม่ลืมใช่ไหม เป้าหมายสูงสุดของคุณคือมีชีวิต
รอดต่อไป]
ฉู่ลั่วก้มหน้าเงียบไปชั่วขณะ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองฮั่วเซียวห
มิง “ฉันจะไป”
ดวงตาสีดำของฮั่วเซียวหมิงมีประกายขึ้นมาเล็กน้อย “ผมจะจัด
หาสไตลิสต์มาให้ ถ้าหากไม่ชอบชุด คุณบอกผมได้เลยนะครับ ผม
จะให้คนมาปรับแต่งให้”
“ส่วนพวกเครื่องประดับ คุณก็ไม่ต้องกังวลไป ผมจัดเตรียมไว้
หมดแล้ว”
ฉู่ลั่วเห็นความตื่นเต้นในน้าเสียงของฮั่วเซียวหมิง ก็พูดขึ้นมา
โดยไม่รู้ตัวว่า “ฉันไปเพราะฉู่หร่าน”
มุมปากของฮั่วเซียวหมิงแข็งค้าง นัยน์ตาสีดำมองมาที่ฉู่ลั่ว
พริบตาเดียว มุมปากของเขาก็ยกขึ้นอีกครั้ง “ผมรู้”
ฉู่ลั่ว “…”
“คุณตั้งใจยุยงให้ฉู่หร่านโกรธต่อหน้าสื่อ คุณต้องมีเหตุผล
แน่นอน และครั้งนี้ คุณตอบตกลงไปกับผมก็ต้องเป็นเพราะอยากยั่ว
ให้ฉู่หร่านโกรธเช่นกัน…”
เขาเดินไปหยุดอยู่ข้างเธอ “ฉู่ลั่ว ผมรู้หมดทุกอย่าง”
“คุณไม่ต้องรู้สึกผิดกับผม” มือของเขาวางลงบนพนักเก้าอี้อย่าง
แผ่วเบา หันหลังให้กับคนอื่น ๆ บดบังสายตาฉู่ลั่วที่กำลังมองคนอื่น
ขังเธอไว้ระหว่างตัวเขากับเก้าอี้ “คุณควรจะโกรธผมด้วยซ้า”
“ผมใช้ประโยชน์จากเรื่องของคุณกับฉู่หร่าน ให้คุณยอมตกลง
ไปงานกับผม”
“คุณควรจะโกรธ”
ฉู่ลั่วเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย มองฮั่วเซียวหมิงที่โน้มตัวเข้ามาใกล้
ใบหน้ามีรอยยิ้ม คำพูดเหล่าที่ออกมาจากปากเขาฟังดูไม่เหมือน
กำลังโกหกเลยแม้แต่น้อย
แต่เธอกลับสัมผัสได้ถึงความเหงาในแววตาของฮั่วเซียวหมิง
ฉู่ลั่วขยับริมฝีปาก อยากจะพูดบางอย่าง แต่กลับไม่มีเสียงแม้แต่
คำเดียว ทำได้เพียงก้มหน้าลงเท่านั้น
นิ้วของฮั่วเซียวหมิงเกี่ยวปอยผมเธอขึ้นมาทัดหูให้อีกฝ่าย “อีก
สองวัน ผมจะมารับคุณ”
เขาหันหลังเดินจากไป แต่เพิ่งเดินไปได้ก้าวเดียว…
ชายแขนเสื้อก็ถูกดึงเอาไว้
YOU MAY ALSO LIKE
