เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1017 อาจารย์หู (รีไรต์)
หูเสี่ยวหลีจึงเดินตามเขาออกไป
ซู่เซี่ยงหยางมองแผ่นหลังของพวกเขา แล้วก็อดไม่ได้ที่จะยักคิ้ว
ให้ฉู่ลั่วด้วยสีหน้าภาคภูมิใจ “ต้าอีจัดการเรื่องบริหารได้ดีมาก เขามี
ความอดทนแล้วก็ละเอียดรอบคอบ พนักงานในองค์กรต่างก็ชื่นชอบ
เขามาก”
“ต้าอี…”
ซู่เซี่ยงหยางมองฉู่ลั่วอย่างเสียไม่ได้ “ก็เทพอู่ทงที่คุณส่งมาไง!
ในช่วงที่ผ่านมานี้พวกเขามีผลงานที่โดดเด่นก็เลยได้บัตรจำตัวผู้
อาศัยล่วงหน้าแล้ว”
“และหลังจากที่ทะเลาะกันเรื่องตั้งชื่อ พวกเขาต่างก็เห็นพ้อง
ต้องกันว่าจะใช้แซ่อู่ จากนั้นก็ตั้งชื่อกันว่า ต้าอี ต้าเอ้อร์ ต้าซาน ต้า
ซื่อ ต้าอู่”
ฉู่ลั่ว “…”
หลังจากผ่านไปหนึ่งชั่วโมง หูเสี่ยวหลีกับต้าอีก็ออกมาจาก
ห้องรับแขก
ในแววตาของหูเสี่ยวหลีมีประกายของความใจเต้นและความ
สงสัย
หล่อนเดินไปข้าง ๆ ฉู่ลั่วแล้วพูดด้วยน้าเสียงกังวล “ปรมาจารย์
ฉัน… จะทำได้จริง ๆ เหรอคะ? แค่เข้าใจภาษาสัตว์แต่ไม่กี่ชนิดเอง จะ
ทำได้เหรอคะ?”
แม้ว่าน้าเสียงนั้นจะดูออดอ้อนมาก แต่ก็ไม่ได้มีความไม่มั่นใจอยู่
เลย
ฉู่ลั่วตอบ “จะได้หรือไม่ ลองดูก็รู้เองไม่ใช่เหรอคะ? คุณเป็น
ปีศาจจิ้งจอกพันปี ทั้งแดนปีศาจก็มีอยู่ไม่กี่ตนหรอกค่ะที่จะมี
คุณสมบัติสูงไปกว่าคุณ”
“พวกเขาทั้งห้ายังทำได้เลย ทำไมคุณจะทำไม่ได้ล่ะคะ”
อู่ต้าอี “…”
เขามองฉู่ลั่วอย่างคับข้องใจ
ท่านเจ้านิกายพูดแบบนี้มันน่าน้อยใจจริง ๆ
แม้ว่าคุณสมบัติของเขาจะต่ากว่าและบำเพ็ญเพียรมาไม่
ยาวนานเท่าปีศาจจิ้งจอก แถมจนถึงตอนนี้ยังต้องพึ่งองค์กรอยู่นาน
ถึงจะรักษาร่างมนุษย์ไว้ได้
ต… แต่ว่า…
พวกเขาทั้งห้าก็ร่วมแรงร่วมใจกันทำเพื่อองค์กร
ท่านเจ้านิกายพูดแบบนี้มันทำร้ายจิตใจปีศาจ!
หูเสี่ยวหลีครุ่นคิดแล้วก็รู้สึกว่าฉู่ลั่วพูดถูก “อย่างนั้นฉันจะลองดู
ค่ะ ถ้าหากว่า… ทำไม่ได้ ฉันจะไปซ่อนตัวในเขา ซ่อนไปเลยร้อยแปด
สิบปี รอให้คนกลุ่มนี้ตายกันหมดก่อนแล้วฉันค่อยออกมาใหม่”
ซู่เซี่ยงหยาง “…”
พูดแบบนี้… ทำไมมันฟังแล้วกระอักกระอ่วนแปลก ๆ?
…
ผ่านไปครึ่งเดือน รถเอสยูวีสีดำคันหนึ่งก็มาจอดที่หน้าบ้าน
ฉู่อวิ๋น
จากนั้นคนขับรถก็รีบร้อนลงจากรถมาเปิดประตูอย่าง
กระตือรือร้น “อาจารย์หู สิ่งที่คุณพูดมาทั้งหมดเราจำได้แล้ว”
หูเสี่ยวหลีมองเขาอย่างจนใจ “เรื่องง่าย ๆ แบบนี้ยังต้องให้ฉันพูด
ซ้าหลายรอบอีกเหรอ?”
“มันต้องมีเหตุผลที่หมูมันไม่ยอมกินอะไรสิ ต้องรู้จักการให้
อาหารมัน ตรวจร่างกายให้มัน มันจะมีปัญหาด้านจิตใจบ้างไม่ได้
หรือไง?”
“เลี้ยงแพนด้ามาตั้งหลายปีแล้ว แม้แต่เพศมันยังดูผิด ยังจะมา
ถามฉันอีกว่าทำไมมันไม่ยอมผสมพันธุ์ พวกคุณพูดภาษาคนรู้เรื่อง
ไหมเนี่ย? เอาแพนด้าเพศผู้สองตัวมาอยู่ด้วยกันแล้วยังจะถามว่า
ทำไมมันถึงตีกันอีกเนี่ยนะ?”
ใบหน้าของหูเสี่ยวหลีหมดคำพูดจนแทบจะกลายร่างเป็นร่างจริง
อยู่แล้ว
คนขับรถที่อยู่ข้าง ๆ ก็โค้งตัวแล้วยิ้มแห้ง จากนั้นก็หยิบ
ของขวัญทั้งหมดที่เตรียมไว้ท้ายรถออกมา
“ครับ ๆๆ อาจารย์หูพูดถูกครับ พวกเราจะแก้ไขอย่างแน่นอน
รับรองว่าปัญหาเหล่านี้จะไม่มีทางผิดพลาดอีกแล้วครับ…”
“แล้วก็… เรื่องออกทะเลเดือนหน้า อาจารย์หู…”
“รู้แล้ว ฉันจัดการเวลาเอาไว้แล้ว พวกคุณก็จัดการเสร็จแล้วก็
แจ้งฉันล่วงหน้าด้วย”
“ได้ครับ ๆ!”
หูเสี่ยวหลีเดินไปที่ประตูพร้อมกับของขวัญเต็มไม้เต็มมือ
จากนั้นก็เชิดคางขึ้นแล้วเคาะประตูอย่างภาคภูมิใจ
หลังจากเคาะอยู่สักพัก ประตูก็ไม่เปิด
หล่อนมองซ้ายมองขวาก็ไม่มีใคร
หล่อนจึงหิ้วของขวัญถุงใหญ่หลายถุงทะลุผ่านกำแพงไป
กระทั่งไปถึงที่โถงรับแขก
“ฉันเคาะประตู ทำไมพวกเธอถึงไม่เปิด?”
“นี่ ๆๆ ฉันซื้อของขวัญมาเยอะเลย มีของทุกคนเลยนะ…”
หูเสี่ยวหลีชะงักกลืนคำพูดไป สายตามองไปที่ชุดราตรีสุดสวย
ราคาแพงที่สะดุดตาในห้องนั้น
พรึ่บ!
ของขวัญในมือของหูเสี่ยวหลีตกลงไปที่พื้นทันที
“นี่คืออะไร?”
“อ๊าย! ทำไมถึงมีชุดสวยขนาดนี้อยู่เนี่ย?”
ในตอนที่มือกำลังเข้าไปใกล้ชุดราตรีนั้น ก็ถูกอีกมือหนึ่งฟาดลง
มาอย่างไร้ความปรานี
เพียะ
เฉิงยวน “นี่เป็นชุดที่จะให้ฉู่ลั่ว อย่ามาแตะต้อง!”
YOU MAY ALSO LIKE
