เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1049 เสียงปี่มอญ (รีไรต์)

“ครับ! หลังจากหญิงสาวหน้าตาดีเหล่านั้นเสียชีวิตไป มักจะจัด

งานแต่งงานผีขึ้นมา ไม่ว่าจะเป็นคนท้องที่หรือต่างถิ่น หากตายที่นี่ ก็

จะทำวิธีการแบบนี้หมดครับ”

“คนในท้องที่บอกว่าเคยเชิญปรมาจารย์มาแล้ว แต่ก็แก้ไขไม่ได้”

“แต่เพราะเป็นงานแต่งงานผีคนทั้งหมดยังเป็นผู้หญิงหน้าตาดี

ดังนั้นหลายปีมานี้จึงเกิดขึ้นแค่ไม่กี่ครั้ง”

“แต่ว่า…”

สีหน้าของเจ้าหน้าที่ชายเปลี่ยนไปเล็กน้อย “หลังจากโรงแรมถูก

เพลิงไหม้ไป การแต่งงานผีกลับเกิดขึ้นหลายครั้ง แทบจะจัดทุก ๆ

เจ็ดวันเลยครับ”

“จนถึงตอนนี้ยังมีเรื่องแบบนั้นอยู่”

“คืนนี้เองก็ครบเจ็ดวันหลังจากงานแต่งผีครั้งก่อนพอดี”

หลินโจวอี้ที่อยู่ข้าง ๆ ได้ยินแบบนั้น ยิ่งหนักใจขึ้นมา “การ

แต่งงานผี? ถ้าอย่างนั้น ถังอวิ๋นก็…”

เธอเป็นวิญญาณเร่ร่อน หากถูกจัดการแต่งงานผีให้ คงไม่มีทาง

หนีได้แน่นอน

มิน่าเธอถึงมาเขาฝันเขาบ่อย ๆ บอกว่าตัวเองไม่มีที่อยู่เป็นหลัก

แหล่ง บางทีเธออาจถูกผีร้ายในท้องถิ่นนี้รังแกก็ได้

ฉู่ลั่วกับซูเซี่ยงหยางปรึกษากันต่อไป จากนั้นจึงรอคอยการ

แต่งงานผีที่จะเกิดขึ้นในคืนนี้

ตกกลางคืน

สายลมเย็นยามค่าคืนพัดพริ้ว ไร้แสงสว่าง

รอบ ๆ โรงแรมเงียบสงัดไปนานแล้ว ยกเว้นแสงไฟลอดผ่าน

ออกมาจากบ้านบางหลัง ทุกที่ก็มีเพียงความมืดมิด

เมื่อเวลาผ่านไป แสงไฟไม่กี่ดวงเหล่านั้นก็ดับลงแล้ว

หลินโจวอี้รู้สึกถึงบรรยากาศอันกดดันไม่น้อย เขามองฉู่ลั่วและ

คนอื่น ๆ ที่ยืนอยู่ด้านข้าง

“พวกเราต้องรอบแบบนี้เหรอครับ?”

กลางคืนเงียบสนิท ทำให้เสียงของเขาฟังดูแปลกไปเล็กน้อย

“อืม”

“รออะไร?”

ซู่เซี่ยงหยางอธิบาย “พวกเราไปพูดคุยกับผีสาวตนหนึ่งที่ถูกไฟ

คลอกตายในโรงแรมนี้ไว้แล้วครับ อีกเดี๋ยวเธอคงจะทำตามคำขอ

ของพวกเราจนจบครบแล้ว”

คุย…กับผีสาวที่ถูกไฟคลอกตาย…เอาไว้แล้ว?

เขาฟังออกทุกคำ แต่ทำไมเมื่อเอาทุกประโยคมารวมกัน กลับ

รู้สึกว่ามันแปลกประหลาดอย่างบอกไม่ถูก!

เมื่อเวลาล่วงเลยดึกสงัด หลินโจวอี้รู้สึกว่าภาพตรงหน้าเลือนราง

ขึ้นมา จนกระทั่งสายตาของเขาเริ่มปรับโฟกัสได้ ก็เห็นเงาร่างสีดำ

ลอยมาจากมุมหนึ่ง ก่อนเดินขึ้นบันไดไป

ต่อจากนั้น มุมกำแพงก็มีเงาเลือนรางของเด็กปรากฏขึ้นมา

กลิ่นไหม้ที่ไม่เคยจางหายเริ่มอบอวลรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ

สุ้มเสียงดังจอแจพลันแว่วมาให้น่าฉงน ราวกับความมีชีวิตชีวา

หวนคืนกลับสู่ก่อนหน้าที่โรงแรมนี้จะถูกเผา ทว่าชวนให้รู้สึกบิดเบี้ยว

และน่าสะพรึงกลัวมากกว่า

“เหอะ เหอะ!”

น้าเสียงหัวเราะไร้ที่มาที่ไปดังขึ้นจากด้านหลัง หลินโจวอี้หัน

กลับไปมองตามสัญชาติญาณแต่ถูกฉู่ลั่วกดไหล่เอาไว้ก่อน

เธอหยิบเครื่องรางแผ่นหนึ่งแตะลงบนหลังของหลินโจวอี้

สัมผัสอันเยือกเย็นนั้นหายไป

“คนที่ถูกไฟคลอกตาย มีแรงอาฆาตรุนแรง คุณไม่ควรมาที่นี่เลย

จริง ๆ”

แต่หลินโจวอี้กลับยังยืนกราน “ผมไม่เป็นตัวถ่วงพวกคุณหรอก

ครับ ผมจะทำตามที่พวกคุณบอกทุกอย่าง ขอแค่ให้ผมตามพวกคุณ

ไปได้ก็พอ”

เมื่อเกลี้ยกล่อมไม่ได้ผล ฉู่ลั่วก็ไม่สนใจเขาอีก เธอเอ่ยเพียงว่า

“อีกเดี๋ยวพวกเราจะตามผีเจ้าสาวไปที่คฤหาสน์ของอีกฝ่าย”

“ถึงตอนนั้น คงเอายันต์ไปด้วยไม่ได้ และต้องถอดวิญญาณออก

จากร่างด้วยนะ”

“ผมรู้ครับ! ผมทำได้”

ตอนนั้นเอง เสียงแปลก ๆ ดังมาจากนอกหน้าต่าง คล้ายเป็นเสียง

ทำนองปี่มอญ

ผ่านไปพักหนึ่ง เสียงนี้ยิ่งชัดเจนขึ้น

เพียงแค่ได้ยินก็ทำให้คนฟังรู้สึกกดดันไม่น้อย เสียงปี่มอญนั้นยัง

ดังผสานกับเสียงผีเท้าแผ่วเบาด้วย

ทุกย่างก้าวราวกับเหยียบลงบนเส้นประสาท เข้าไปกระตุ้นสมอง

ของมนุษย์ให้หวาดหวั่น

ฉู่ลั่วยืนอยู่กับซู่เซี่ยงหยาง เดินไปยังริมหน้าต่าง

หลินโจวอี้ตามหลังเดินมา

บานหน้าต่างแตกไปนานแล้ว รอยแตกกว้างเป็นรูขนาดใหญ่

เหมือนกับปากสีดำที่กำลังกลืนกินพวกเขา

“หมอกเยอะมาก”

หลินโจวอี้เอ่ยออกมาเบา ๆ

ถึงจะบอกว่ามีหมอกล่องลอยอยู่เยอะ แต่กลับไม่ได้มีไอหนาแน่น

เป็นคล้ายผ้าม่านผืนบางปกปิดการมองเห็นทั้งหมดเท่านั้น

บนถนนอันมืดมิดนั้น เงาร่างเลือนรางกลุ่มหนึ่งกำลังเดินผ่าน

สายหมอก เสียงปี่มอญและฝีเท้าดังประสานกัน ท่ามกลางบรรยาย

กาศค่าคืนยิ่งทำให้ได้ยินชัดเจนมากขึ้น