เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1097 รอไปงานแต่งของลั่วลั่วพร้อมฉัน
ทันทีที่ฉู่ลั่วพูดจบ เฉาว่านก็ตาโต
“ปรมาจารย์หมายความว่า เรื่องนี้…เรื่องนี้มีการวางแผนมาก่อน
เหรอ”
ฉู่ลั่วเหลือบมองตึกสูงฝั่งตรงข้ามที่เริ่มเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมา แล้ว
หันมองทางเข้าลานจอดรถใต้ตึก “หนูไม่แน่ใจว่ามีการวางแผนไหม
แต่ถ้าเป็นเรื่องบังเอิญ ก็คงบังเอิญเกินไปค่ะ”
เฉาว่าน “…”
เขาเป็นนักธุรกิจ เห็นลูกไม้ของแวดวงธุรกิจมามาก
เพียงพริบตาก็ถึงบางอ้อ
หลังแค่นหัวเราะอยู่หลายครั้ง สีหน้าจึงกลับมาเป็นปกติ
“ขอบคุณปรมาจารย์มาก ไม่รู้ว่าปรมาจารย์พอจะทำลายมันได้ไหม”
ฉู่ลั่วพยักหน้าตอบ “วิธีทลายสิ่งนี้ คือต้องทำให้พื้นที่รอบ ๆ เข้า
มาในค่ายกลเดียวกัน…”
รอจนฉู่ลั่วพูดจบ เฉาว่านก็อึ้งไปแล้ว
เขามองพื้นที่ขนาดใหญ่ที่ฉู่ลั่วใช้นิ้วแบ่งให้ดูแล้วมุมปากกระตุก
อยู่พักใหญ่
นี่จะให้เขาทุ่มเงินทองทั้งหมดกับเรื่องนี้เลยเหรอ!
“เรื่องนั้น…”
เขายังลังเล แต่เปาเหวินฉีก้าวเข้ามาก่อนแล้ว “ลั่วลั่ว ถ้าทำ
ตามที่หนูบอก ดวงของพวกเราจะดีขึ้นใช่ไหมจ๊ะ”
“ใช่ค่ะ”
“พวกเราจะรีบจัดการให้เรียบร้อย แต่ที่นี่ในตอนนี้…”
ฉู่ลั่วครุ่นคิดก่อนจะเอ่ย “หนูสามารถสะกดพลังชั่วร้ายของที่นี่ได้
ชั่วคราว ไม่ให้ส่งผลกระทบต่อพวกคุณมากเกินไป แต่การสะกดแบบ
นี้ก็ไม่ใช่วิธีที่ยั่งยืนค่ะ”
“ถ้าอย่างนั้นต้องรบกวนลั่วลั่วด้วยนะ”
เปาเหวินฉีรีบให้เฉาว่านไปซื้อสิ่งของจำเป็นตามที่ฉู่ลั่วขอ
รอจนฉู่ลั่วทำพิธีเสร็จสิ้น เฉาว่านรู้สึกเพียงว่าสมองที่เคยหนักอึ้ง
เหมือนถูกสายลมเย็นพัดผ่าน หูตาพลันกระจ่างแจ้งขึ้นมาไม่น้อย
แม้แต่สีหน้าที่เคยมืดหมองยังเปี่ยมไปด้วยความมีชีวิตชีวาขึ้นมา
“ขอบคุณปรมาจารย์ ขอบคุณปรมาจารย์มาก”
เขาส่งฉู่ลั่วกลับไปด้วยท่าทางนอบน้อม กลับเห็นว่ารถของหยาง
ไต้ที่เคยจอดอยู่ริมถนนหายไป
หยางไต้เข้ามาคล้องแขนฉู่ลั่ว ยิ้มบางพลางเอ่ย “รถมี
เหตุขัดข้องนิดหน่อย จึงส่งไปซ่อมก่อน”
เฉาว่านรีบบอก “รถผมอยู่ตรงนั้นเอง เดี๋ยวผมให้คนขับรถ
นำมา…”
“ไม่ต้องหรอกค่ะ” หยางไต้ยิ้มอ่อนโยน “พวกเราไม่รบกวนพวก
คุณดีกว่า”
“ไม่รบกวน ไม่รบกวนเลย ปรมาจารย์ฉู่ช่วยเราไว้ขนาดนี้ อย่า
ว่าแต่ไปส่ง…โอ๊ย!”
ไม่รอให้เฉาว่านพูดจบ เขาก็ถูกเปาเหวินฉีหยิกเอว จนร้องเจ็บ
ออกมา
เปาเหวินฉีทำเหมือนไม่เห็นสีหน้าตกใจของเขา เอาแต่ยิ้มแล้ว
มองฉู่ลั่วพลางกล่าว “ลั่วลั่ว วันนี้ต้องขอบคุณหนูมากจริง ๆ วันนี้
พวกเราไม่สะดวกเท่าไร วันหน้าฉันจะไปขอบคุณถึงที่แน่นอน”
ฉู่ลั่วยิ้มบางตอบรับเธอ
เปาเหวินฉีไม่อยู่ตรงนั้นต่ออีก เธอดึงเฉาว่านที่ยังคงมึนงง
ออกไป
ร่างกายกำยำของเฉาว่านแทบถูกเปาเหวินฉีผู้สูงโปร่งผอม
เพรียวลากออกมาได้อย่างสบาย “ที่รัก ปรมาจารย์เธอช่วยเราไว้ตั้ง
เยอะ พวกเราทิ้งเธอไปแบบนี้ไม่ค่อยเหมาะสมหรือเปล่า”
“คุณหุบปากไปเลย!”
เฉาว่าน “…”
ในวันนี้ภรรยาก็ยังคงแข็งกร้าวเหมือนเคย
เขายอมปิดปากแต่โดยดี
อีกด้าน ฉู่ลั่วยืนรออยู่ริมถนนเป็นเพื่อนหยางไต้อยู่หลายนาที
จนกระทั่งรถเก๋งสีดำคันหนึ่งแล่นเข้ามาจอด
กระจกรถเลื่อนลง เผยให้เห็นฮั่วเซียวหมิงนั่งตำแหน่งคนขับ
“ลั่วลั่ว รถฉันเสียเลยต้องส่งไปซ่อม ได้แต่ให้อาจิ่วมารับพวก
เรา” หยางไต้บอก
ฉู่ลั่วพยักหน้า
ระหว่างที่คุยกัน จู่ ๆ เปาเหวินฉีก็วิ่งเข้ามา “เสี่ยวไต้ พวกเราคุย
กันว่าอีกเดี๋ยวจะไปช็อปปิงกันไม่ใช่เหรอ”
“จริงด้วย ดูความจำฉันสิ ลืมไปหมดเลย”
หยางไต้ปล่อยมือฉู่ลั่ว ถลึงตาใส่ฮั่วเซียวหมิงในรถอย่างดุดัน
ก่อนจะเอ่ย “อาจิ่ว วันนี้ลั่วลั่วเหนื่อยมาทั้งวัน ยังไม่ทันได้ทานข้าว
นายอย่าลืมพาเธอไปทานข้าวด้วยนะ แล้วค่อยพาลั่วลั่วไปส่งที่บ้าน
เข้าใจไหม”
ฮั่วเซียวหมิง “…”
ฝีมือการแสดงห่วยแตกจนทนดูไม่ไหวจริง ๆ
หยางไต้ไม่สนว่าฮั่วเซียวหมิงกับฉู่ลั่วจะดูออกไหมว่าเธอกำลัง
เล่นละคร เธอขยับเข้าไปใกล้ฉู่ลั่ว “ลั่วลั่ว เธอไม่รู้หรอกว่าช่วงที่เธอ
ไม่ยอมติดต่อกับอาจิ่ว งานที่บริษัทเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว”
“เพื่อความสุขของพนักงาน ต้องขอรบกวนลั่วลั่วด้วยนะ”
ฉู่ลั่วอ้าปากทำท่าจะพูดบางอย่าง แต่แล้วก็กลืนกลับไป พร้อม
พยักหน้าให้
หยางไต้จึงแยกตัวไปกับเปาเหวินฉี
รอจนเดินออกมาห่างมากแล้ว เปาเหวินฉีแอบหันไปมองฉู่ลั่วที่
ขึ้นรถไป ก่อนจะเอ่ย “ทำไมเธอต้องพูดออกมาด้วย ช่วงเวลากิ๊กกั๊กก็
ต้องมีรุกมีรับกันบ้าง ความสัมพันธ์ถึงจะมีโอกาสพัฒนา!”
หยางไต้ส่ายหน้า “ไม่ได้”
เปาเหวินฉี “…”
“ฉันต้องถามความต้องการของลั่วลั่วด้วย ถ้าลั่วลั่วไม่เต็มใจ ฉัน
ก็จะไม่บีบบังคับเธอ”
เปาเหวินฉีส่งเสียง “…นี่เธอเห็นลั่วลั่วเป็นลูกสาวไปแล้ว!”
ไหนบอกจะให้เธอเป็นลูกสะใภ้ในอนาคต
หยางไต้เดินออกไปได้สองสามก้าว ก็หยิบมือถือมาส่งข้อความ
เสียงให้ฮั่วเซียวหมิง
อีกด้านหนึ่ง บนรถ
มือของฮั่วเซียวหมิงวางอยู่บนพวงมาลัย สายตามองไปข้างหน้า
ไม่พูดไม่จา
ฉู่ลั่วนั่งข้างคนขับ สองมือประสานอิน หลับตาบำเพ็ญตน
รถแล่นไปพักหนึ่ง เสียงราบเรียบของฮั่วเซียวหมิงดังขึ้นภายใน
รถ “เรื่องที่ติดการค้นหายอดนิยมผมเห็นแล้ว ให้จัดการไหม”
“ไม่ต้อง ไม่ได้ส่งผลกระทบเท่าไร”
ทำลายความเชื่องมงายไม่ใช่คนแรกที่ต้องการโจมตีเธอ
มีเจ้าของช่องมากมายในโลกออนไลน์ที่โด่งดังขึ้นได้จากการ
วิเคราะห์จับผิดเธอ
เจ้าของช่องเหล่านั้น จับผิดการไลฟ์สตรีมของเธอจากเอฟเฟ็กต์
ความรู้เรื่องนิกายเต๋า ความถูกต้องและความชอบธรรม
เรื่องนี้ไม่ส่งผลกระทบต่อการได้รับแรงอธิษฐานของเธอ
ภายในรถเงียบงันลงอีกครั้ง
ติ๊ง
ข้อความวีแชทเด้งขึ้นมาจากมือถือของฮั่วเซียวหมิง
ฮั่วเซียวหมิงเหลือบมองฉู่ลั่ว “รบกวนคุณช่วยดูข้อความของผม
ให้หน่อย ถ้าจากบริษัท…”
ฉู่ลั่วหยิบมือถือขึ้นมา ฮั่วเซียวหมิงบอกรหัสผ่านมือถือตัวเอง
รอจนฉู่ลั่วปลดล็อกหน้าจอแล้วเอ่ยบอก “เป็นข้อความจากน้า
ไต้”
เธอทำท่าจะวางมือถือ แต่นิ้วกลับแตะโดนจุดแดงสำหรับเล่น
ข้อความเสียงบนหน้าจอ
ภายในรถอันเงียบสงัดเต็มไปด้วยเสียงเจ็บใจระคนผิดหวังของห
ยางไต้
“ฮั่วจิ่ว นี่เป็นครั้งสุดท้ายที่ฉันจะช่วยนายแล้ว”
“ลั่วลั่วไม่สนใจนาย นายก็ไปหาเธอเองเลยสิ เอาแต่ทรมาน
พนักงานที่บริษัททุกวันใช้ได้ที่ไหนกัน นายต้องสงสารพนักงาน
บริษัทที่มีภรรยา หรือมีแฟนบ้างสิ”
“นายไม่มีแฟน ไม่มีคนรัก เลยต้องพรากคู่คนอื่นด้วยเหรอ”
“ต้องให้ทุกคนโสดเหมือนนาย นายถึงจะพอใจใช่ไหม”
“นายช่วยมีวุฒิภาวะหน่อย ไม่ใช่ว่าพอไม่ได้ดั่งใจก็เอาแต่ทำงาน
นายเป็นพวกคลั่งงานหรือไง!”
“หน้าตาก็ดีซะเปล่า”
“ลำพังหน้าตาของนาย จะยั่วยวนลั่วลั่วด้วยความงามนั้นก็ยังได้”
“ถ้านายไม่ใช่ลูกชายฉัน ฉันไม่มีทางช่วยหรอกนะ ลั่วลั่วแสนดี
ขนาดนั้น ขืนนายยังเก้ ๆ กัง ๆ แบบนี้ต่อไป ก็รอไปงานแต่งของลั่วลั่ว
พร้อมฉันเลยแล้วกัน!”
YOU MAY ALSO LIKE
