เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1121 ถึงฉันจะเป็นปีศาจ แต่ก็เป็นปีศาจที่มีหลักการ
จิ่งอันฉิงกลับบ้านพร้อมสีหน้าโกรธแค้น ที่นี่เป็นเพนต์เฮ้าส์ซึ่ง
โกวซินเตรียมไว้ให้เธอ มันตั้งอยู่เขตใจกลางของตี้จิง หากยืนจาก
หน้าต่าง จะสามารถมองเห็นพระราชวังของราชวงศ์ก่อนได้
เธอผลักประตูเข้าไป กลับได้กลิ่นแอลกอฮอล์รุนแรงมาก
“พี่คะ พี่ดื่มไม่เก่ง ก็หยุดดื่มได้แล้ว”
จิ่งอันเสวี่ยนั่งอยู่บนพรม มือข้างหนึ่งประคองศีรษะ ส่วนมืออีก
ข้างแกว่งแก้วไวน์ไปมา “ฉิงฉิง ฮั่วเซียวหมิงไม่สนใจพี่แล้ว ใกล้ถึง
งานเลี้ยงวันเกิดของเขา แต่จนถึงตอนนี้พี่ยังไม่ได้รับบัตรเชิญเลย”
จิ่งอันฉิงโยนกระเป๋าลงบนโซฟา ก่อนลงไปนั่งที่พรมเหมือนกัน
เธอรินไวน์ให้ตัวเองหนึ่งแก้ว “เขาอาจจะลืมก็ได้นะคะ”
“เขาไม่ได้ลืมหรอก ในใจของเขามีแต่ฉู่ลั่วต่างหาก”
จิ่งอันเสวี่ยจิบไวน์เข้าไปอึกหนึ่ง พลางทำสีหน้าโศกเศร้า “ฉิงฉิง
ทำไมเขาถึงทำกับพี่แบบนี้? พี่รักเขามาก พี่ตุ๋นน้าแกงไปให้เขา ทำ
เค้กให้เขา เพื่อให้ได้เห็นหน้าเขาสักครั้ง พี่ถึงกับเสี่ยงอันตรายบุก
เข้าไปในบ้านตระกูลฮั่วที่เต็มไปด้วยบอดี้การ์ด…”
“แล้วเขาล่ะ? เขาคิดถึงแต่ฉู่ลั่วเท่านั้น”
“ต่อให้พี่ทำยังไง เขาก็ไม่มีทางรักพี่เลยใช่ไหม?”
จิ่งอันฉิงยื่นมือออกไป ตบไหล่เบา ๆ เพื่อปลอบใจจิ่งอันเสวี่ย “พี่
คะ ตอนนี้ฮั่วเซียวหมิงแค่ถูกผู้หญิงสารเลวอย่างฉู่ลั่วหลอก”
“พี่สาวของหนูดีขนาดนี้ ไปคิดชอบฮั่วเซียวหมิงก็ถือเป็นโชคดี
ของเขาแล้ว”
“สักวันหนึ่งเขาจะเข้าใจเอง ว่าใครคือคนที่รักเขาจริง ๆ”
จิ่งอันเสวี่ยเมามากแล้ว “จริงเหรอ?”
“แน่นอนค่ะ!” จิ่งอันฉิงพูดด้วยน้าเสียงมั่นใจ “พี่ต่างหากคือ
ภรรยาที่ถูกกำหนดไว้แล้วของฮั่วเซียวหมิง ฉู่ลั่วยังจะนับเป็นอะไรได้”
เมื่อนึกถึงเรื่องในวันนี้ เธอถูกโกวซินทำให้อับอายก็เพราะฉู่ลั่ว
จิ่งอันฉิงพลันรู้สึกโมโหจนดวงตาฉายแววเยือกเย็นราวกับเกล็ด
น้าค้างแข็ง
“พี่คะ ตอนนี้ฮั่วเซียวหมิงเขาไม่สนใจพี่ แต่ต้องมีสักวันที่เขาจะ
มาขอร้องให้พี่กลับไป”
จิ่งอันเสวี่ยเมาจนฟุบหลับไปบนโต๊ะกาแฟแล้ว
เหลือเพียงจิ่งอันฉิงที่ยังคงดื่มไวน์ในแก้วของตัวเองจนหมด เธอ
ดึงผ้าห่มบนโซฟามาคลุมให้จิ่งอันเสวี่ย
จากนั้นเดินไปที่ระเบียง พิงราวกระจก ทอดมองทิวทัศน์ของตี้จิง
….……
ณ คฤหาสน์เมฆใสเฝ้ามองตะวัน
ฉู่ลั่วเพิ่งกลับถึงบ้าน ก็ต้องตกใจกับชุดราตรีสุดอลังการมากมาย
ในห้องรับแขก
ไม่ใช่เพียงแค่ชุดราตรี แต่ยังมีเครื่องประดับวางไว้จนเต็มโต๊ะอีก
ด้วย
เฉิงยวนกับคนอื่น ๆ กำลังล้อมวงดูชุดราตรีกันอยู่
กระทั่งเธอกลับมาแล้ว พวกเธอก็แค่เอ่ยทักทายอย่างเรียบง่ายคำ
เดียว เพราะในสายตามีเพียงชุดราตรีพวกนี้
การ์ดเชิญสีแดงเหลือบทองใบหนึ่งถูกส่งมาให้
“ไม่ทราบว่าผมจะได้รับเกียรติเชิญท่านปรมาจารย์มาร่วมงาน
เลี้ยงวันเกิดหรือเปล่าครับ”
ใบหน้าฮั่วเซียวหมิงเปื้อนยิ้ม เขาส่งการ์ดเชิญในมือให้ฉู่ลั่ว แต่
ไม่รอให้เธอเปิดอ่านอย่างละเอียด เขาก็จับมือเธอเอาไว้ แล้วพามาตร
งกองชุดราตรี
“นี่ของคุณ”
ฉู่ลั่ว “ชุดราตรีที่คุณส่งให้ฉันก่อนหน้านี้…”
ครั้งก่อนฮั่วเซียวหมิงส่งชุดราตรีมาให้หลายชุด เธอเลือกมาชุด
หนึ่งในนั้น ส่วนชุดที่เหลืออีกมากมายยังแขวนอยู่ในห้องแต่งตัว
“ก่อนหน้านี้ก็คือก่อนหน้านี้ ตอนนี้ก็คือตอนนี้ นี่เป็นดีไซน์ใหม่
ล่าสุด”
ฉู่ลั่ว “…”
ไม่นานนัก
ซ่งเมี่ยวเมี่ยวก็วิ่งเข้ามา กอดตัวฉู่ลั่ว “พี่ลั่วลั่วคะ พี่ฮั่วเซียวหมิ
งบอกว่าพวกเราไปร่วมงานเลี้ยงวันเกิดของพี่เขาได้ทุกคนเลยล่ะค่ะ”
ไป…ทุกคน?
ฉู่ลั่วมองเขา
ฮั่วเซียวหมิงพยักหน้า
ซ่งเมี่ยวเมี่ยวรู้สึกไม่ค่อยสบายใจ “พวกเราไปได้ไหมคะ?”
ดวงตาประหลาดกะพริบปริบ ๆ ทั้งรอคอยและกังวลใจ
เฉิงยวนยกชุดราตรีที่ตัวเองชอบขึ้นมาชุดหนึ่ง “ต่อให้ไปไม่ได้
แต่ชุดพวกนี้ก็ไม่คืนหรอกนะ!”
จิ่งเจียเหยียนหยิบชุดเปิดหลังสีดำตัวหนึ่งขึ้นมา เทียบบนตัวเอง
พลางบอกว่า “ถ้าไปไม่ได้ พวกเราก็จัดงานเลี้ยงที่บ้านเองสิ! ขอ
แค่ลั่วลั่วเปิดค่ายกลออก ให้เพื่อนจากโลกปีศาจของฉัน…”
เธอยังพูดไม่จบ ก็เห็นฉู่ลั่วมองเธอด้วยสายตาเป็นประกาย
นี่เป็นครั้งแรกที่ฉู่ลั่วมีท่าทางดีใจแบบนี้…ทั้งยังมองเธอด้วยแวว
ตาปรารถนาอีกต่างหาก
เธอใช้ชุดสีดำบังตัวเองไว้โดยไม่รู้ตัว พร้อมทำสีหน้าระแวดระวัง
“ฉู่ลั่ว ฉันขอบอกเธอเลยนะ! ถึงฉันจะเป็นปีศาจ แต่ก็เป็นปีศาจที่มี
หลักการ”
“ถึงพวกเราจะกินได้ไม่เลือก แต่ฉันชอบผู้ชาย ไม่ได้ชอบ
ผู้หญิง”
จิ่วฉานซึ่งนั่งอยู่ด้านข้างมาตลอด เงยหน้าขึ้นมองจิ่งเจียเหยียน
สลับกับฉู่ลั่ว
ฉู่ลั่วเรียก “เจียเหยียน…”
จิ่งเจียเหยียนถอยหลังไปหนึ่งก้าว
“ดูเหมือนเธอจะมีเพื่อนที่เป็นปีศาจเยอะมาก เธอมีชื่อเสียงใน
เว็บไซต์ 111 มากด้วย”
จิ่งเจียเหยียนพยักหน้าขึ้นลงช้า ๆ “เธอจะทำอะไร?”
“องค์กรกำลังขาดคน!” เธอพูดย้าอีกครั้ง “ขาดคนจำนวนมาก!”
จิ่งเจียเหยียน “หา!”
คนอื่นในห้องรับแขกต่างมองฉู่ลั่วด้วยความประหลาดใจ
………
หลังจากจิ่งเจียเหยียนเข้าใจเรื่องราวทั้งหมดแล้ว เธอจึงพึมพำ
เสียงเบา “ปีศาจอย่างพวกเรารักอิสระมาก…”
“จะได้ทำงานเป็นบุคลากรของรัฐ”
จิ่งเจียเหยียน “…แต่ปีศาจอย่างพวกเราไม่เหมือนมนุษย์…”
“สวัสดิการทั้งห้ามีให้ไม่ขาด”
“แต่ว่า…”
ฮั่วเซียวหมิงที่นั่งอยู่ด้านข้างเอ่ยปากขึ้นว่า “ถ้าแนะนำปีศาจมา
ทำงานให้ได้สำเร็จหนึ่งตน จะได้ค่าแนะนำห้าหมื่น”
จิ่งเจียเหยียนที่ยังลังเลพลันเบิกตากว้างด้วยความตื่นเต้น
“ห้าหมื่น! ให้ฉันเหรอ?”
“ใช่ เธอมีหน้าที่แนะนำอย่างเดียว ขอแค่เข้าทำงานสำเร็จก็จะได้
ห้าหมื่น”
ดวงตากลมโตของจิ่งเจียเหยียนกะพริบถี่
ห้าหมื่น!
หนึ่งตนได้ห้าหมื่น!
สิบตนก็ได้ห้าแสน!
ร้อยคนก็ห้าล้าน!
ถ้าแนะนำปีศาจทั้งหมดให้ฉู่ลั่ว…
ว้าว!
ดูเหมือนเธอจะรวยแล้ว
เฉิงยวนเห็นจิ่งเจียเหยียนตื่นเต้นจนลิ้นงูโผล่ออกมา ก็กรอกตา
อย่างหมดคำพูด “ปีศาจระแวงมนุษย์ เจ้าบอกจะแนะนำก็แนะนำได้
เหรอ?”
“ต่อให้เจ้าหาปีศาจได้ทั้งหมด ก็ไม่แน่ว่าจะทำได้สำเร็จ”
จิ่งเจียเหยียน “…”
“ไม่เป็นไร ฉันมีวิธีอยู่”
กล่าวจบ เธอก็แย้มยิ้มเจ้าเล่ห์
YOU MAY ALSO LIKE
