เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1127 หนึ่งร้อยล้านได้มาแล้ว
เสียงร้องไห้แหลมสูงดังเข้าไปถึงคฤหาสน์
เสียงสะอึกสะอื้นที่ดังไม่หยุดทำเอาอู๋ไฉ่นึกใจอ่อน
“หร่านหร่านบอกว่าตัวเองไม่ได้ทำอะไรผิด อาจจะมีคำอธิบาย
อื่นก็ได้” เธอหันมองฉู่เจิ้งพลางเอ่ย “ปล่อยหร่านหร่านเข้ามาดีไหม
จะได้อธิบายกันให้รู้เรื่อง”
หารู้ไม่ ฉู่เจิ้งกลับทำหน้าขึงขัง “ที่รักไม่ต้องมาลองใจผม ผมไม่
รู้สึกสงสารเธอสักนิด เธอผิดไหมผมไม่รู้ แต่ผมไม่ผิดแน่ ๆ”
อู๋ไฉ่สะอึก “ฉันไม่ได้ลองใจคุณ เธอร้องไห้ขนาดนั้น ฉัน
สงสาร…”
“ผมไม่สงสาร ผมไม่สงสารสักนิด” ฉู่เจิ้งตัดบทอู๋ไฉ่ “เพราะฉะนั้น
ผมจะไม่ยอมให้เธอเข้าประตูบ้านนี้มาแม้แต่ก้าวเดียว”
“อธิบายอะไรกัน ไม่เห็นจะเกี่ยวกับคนบริสุทธิ์ไร้มลทินอย่างผม
สักนิด”
ฉู่เจิ้งพูดด้วยท่าทางจริงจัง แล้วสังเกตสีหน้าอู๋ไฉ่อย่างระมัดระวัง
ไปพลาง
เขาต้องแข็งใจไว้ให้ได้
เพราะภรรยากำลังลองใจเขาแน่นอน!
เวลานี้ ถ้าเขากล้าบอกว่าตัวเองสงสาร แล้วกล้าปล่อยให้ฉู่หร่าน
เข้าประตูบ้านเพียงก้าวเดียว
พรุ่งนี้เขาคงกลายเป็นบุคคลหย่าร้างแน่นอน
“พ่อบ้านหยาง คุณออกไปบอกเธอนะ ในเมื่อไม่ใช่คนของ
ตระกูลฉู่แล้วก็อย่ามาร้องไห้คร่าครวญที่นี่ ถ้ายังรบกวนคนอื่นอีกเรา
จะแจ้งตำรวจ!”
พ่อบ้านหยางรับคำแล้วเดินออกไป
ฉู่หร่านซึ่งกำลังร้องไห้จนตาบวม น้าเสียงอันแหบแห้งกลับหยุด
ลงทันทีหลังได้ยินสิ่งที่พ่อบ้านหยางบอก แต่น้าตายังคงไหลลงมา
เธอยืนนิ่งอยู่ที่เดิม
ด้วยเสียงร้องไห้อันโหยหวนของเธอ ทำให้เพื่อนบ้านที่อาศัยอยู่
รอบ ๆ หากไม่เปิดหน้าต่างก็ต้องเปิดประตูมาแอบมองทางนี้
คนที่อาศัยอยู่ในคฤหาสน์ย่านนี้ ล้วนเป็นคนมีชื่อเสียงของเมือง
เจียง
ฉู่หร่านรู้สึกแค่ว่าสายตาที่คนพวกนั้นจับจ้องมาเจือด้วยความ
เย้ยหยันดูแคลน
เธอเช็ดน้าตาบนใบหน้า เดินกลับเข้ารถ ไม่กล้าสู้หน้าใครแล้ว
ขับไปยังบริษัทฉู่
รปภ.ของบริษัทขวางตัวเธอไว้ด้านนอกเช่นกัน ไม่ว่าเธอจะแสดง
สถานะอะไร พยายามหลอกล่อยังไง พวกเขาก็ไม่ยอมปล่อยเธอเข้า
ไป
จนกระทั่งเธอถูก รปภ. ร่างสูงใหญ่สองคนจับโยนออกมา “ขอ
อภัยด้วยครับคุณหนูฉู่ เบื้องบนมีคำสั่งลงมา ห้ามไม่ให้คุณเข้าบริษัท
เด็ดขาดครับ”
“ถ้าคุณหนูฉู่ยังอาละวาดอีก พวกเราจำเป็นต้องแจ้งตำรวจแล้ว
นะครับ”
“คุณหนูฉู่เป็นคนในวงการบันเทิง ถ้ากลายเป็นเรื่องใหญ่คงไม่ดี
นะครับ”
ฉู่หร่านนิ่งค้าง
เธอมองเสื้อผ้ายุ่งเหยิงของตัวเอง รู้สึกเหมือนกำลังอยู่ในห้วง
ความฝัน
เธอคือฉู่หร่านนะ รปภ.พวกนี้บังอาจทำกับเธอแบบนี้ได้ยังไง!
ฉู่หร่านนั่งนิ่งอยู่ในรถ ก่อนเอียงคอมองอาคารบริษัทฉู่
เธอรู้สึกร้อนรน อยากกดโทรหาใครสักคนด้วยสัญชาตญาณ
แต่ทันทีที่แตะมือถือ มือถือกลับดังขึ้นก่อน
เป็นสายจากสตูดิโอ
เธอกดรับทันที
“พี่หร่านคะ ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แบรนด์แอมบาสเดอร์สามสี่งานที่
คุยกันไว้ต่างโทรมาขอยกเลิกการร่วมงานหมดเลยค่ะ” ผู้จัดการที่
เพิ่งรับมาใหม่บอกด้วยน้าเสียงรีบร้อน “แล้วก็ที่อีกสองรายการต้อง
ถ่ายทำก็ถูกยกเลิกค่ะ”
“เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่าคะ”
ปกติต้องได้รับข่าวจากภายใน งานแบรนด์แอมบาสเดอร์และงาน
ถ่ายรายการจึงจะถูกยกเลิกและเปลี่ยนคน เพราะกลัวว่าจะส่งผล
กระทบที่ไม่ดีให้
“หร่านหร่าน ถ้าเกิดอะไรขึ้น คุณต้องบอกฉันทันทีนะคะ”
“ฉันเป็นผู้จัดการของคุณ ฉันมีสิทธิ์รู้ทุกเรื่อง แบบนี้ถึงจะรับมือ
เหตุการณ์เฉพาะหน้าได้”
ถ้ารู้แต่แรกว่าฉู่หร่านทำงานด้วยยากขนาดนี้ เธอคงไม่อยากได้
เงินเดือนก้อนใหญ่จนยอมถูกฉู่หร่านแย่งตัวมาจากคนอื่น
ทั้งไปไหนก็ไม่เคยบอก เวลาถ่ายรายการก็ไม่มีความ
กระตือรือร้น ชอบวางมาด…
ถ้าไม่ใช่ว่ามีตระกูลฉู่หนุนหลัง…
ทันใดนั้น สีหน้าของผู้จัดการก็เปลี่ยนไป “ตระกูลฉู่เกิดเรื่องอะไร
ขึ้นหรือเปล่าคะ”
ฉู่หร่านไม่ใช่คุณหนูตัวจริงของตระกูลฉู่ เรื่องนี้รับรู้กันไปทั่วแล้ว
แต่ตระกูลฉู่ยังทุ่มทุนกับฉู่หร่านเหมือนเดิม บวกกับท่าทีที่คน
ตระกูลฉู่มีต่อฉู่หร่าน
คนในวงการต่างรู้สึกว่าเธอยังเป็นคุณหนูตระกูลฉู่ที่ถูกรักใคร่
เอ็นดูเหมือนเดิม
แต่ตอนนี้…
ไม่เหลืองานที่ติดต่อไว้แล้ว
นั่นหมายความว่า…
“เปล่านะ!” ฉู่หร่านร้องเสียงสูง “ฉันคือคุณหนูตระกูลฉู่ ตระกูลฉู่
ไม่มีเรื่องอะไรทั้งนั้น เธอทำหน้าที่ตัวเองให้ดีก็พอ”
“ถ้าไม่มีงานแอมบาสเดอร์ เธอก็ไปคุย”
“ไม่มีรายการให้ถ่าย เธอก็ไปหา”
“ฉันเสียเงินจ้างเธอมาตั้งเยอะ ไม่ใช่ให้เธอคอยรับเงินฟรี ๆ นะ”
“ถ้าทำได้ไม่ดีก็ไสหัวไป!”
จากนั้นเธอจึงกดตัดสาย
ฉู่หร่านด่าสาดเทสาดเสีย ทว่าสีหน้ากลับเปี่ยมด้วยความ
หวาดกลัว
ถ้าสูญเสียฐานะคุณหนูตระกูลฉู่…
ถ้าสูญเสียตระกูลฉู่…
ถ้าอย่างนั้นเธอ…
ไม่!
ไม่มีทาง!
เธอคือคุณหนูตระกูลฉู่
คุณหนูเพียงหนึ่งเดียวของตระกูลฉู่
ฉู่หร่านหยิบโทรศัพท์ออกมาด้วยมือสั่นเทาแล้วกดโทรออก
ทันทีที่อีกฝ่ายรับ เธอก็เอ่ยทันที “ฉันจะให้เงินเธอ แต่เธอต้องช่วย
ฉัน”
“โอนเงินมาก่อน”
“แก้ไขเรื่องนี้ให้ฉันก่อน”
“ฉู่หร่าน ตอนนี้เธอเป็นฝ่ายขอร้องฉัน ฉันไม่ได้ขึ้นราคาก็ถือว่า
ไว้หน้าเธอมากแล้ว”
ฉู่หร่านเงียบไปก่อนตอบ
“ฉันจะให้ พอเธอได้เงินแล้วต้องจัดการให้ฉันทันทีเลยนะ”
“ฉันจะให้พวกเขาทุกคนได้รับคำเตือน โดยเฉพาะฉู่ลั่ว ฉัน
ต้องการให้ฉู่ลั่วตาย ให้เธอตายซะ! เธอต้องไปตาย!”
มีเพียงฉู่ลั่วต้องตายไปเท่านั้น
บนโลกนี้จึงจะเหลือแค่เธอที่เป็นคุณหนูตระกูลฉู่
ไม่มีคุณหนูตัวจริงหรือคุณหนูกำมะลออีกแล้ว
ฉู่หร่านคลุ้มคลั่ง แต่อีกฝ่ายไม่มีความอดทนขนาดจะฟังเธอพูด
พล่าม จึงตัดสายทิ้งทันที
จิ่งอันฉิงโยนมือถือไปที่โซฟา
หนึ่งร้อยล้านได้มาแล้ว
YOU MAY ALSO LIKE
