เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1144 คุณก ำลังจะกลำยเป็นเศรษฐีในไม่ช้ำ
ด้วยวิธีกำรของฉู่ลั่ว
วิญญำณที่เดิมดุร้ำยน่ำกลัว หลังจำกถูกมนตร์นี้เข้ำไป ก็ค่อย ๆ
กลับมำสงบเป็นปกติ
จนกระทั่งพวกเขำแต่ละตนเผยโฉมหน้ำเหมือนครั้งที่ยังมีชีวิต
ออกมำจนครบ
ฉู่ลั่วมองวิญญำณเหล่ำนี้ แล้วบอกกับพวกเขำว่ำ “บำปที่ตระกูล
หยวนสร้ำงขึ้น พวกเขำจะชดใช้ให้ด้วยตัวเอง ในเมื่อพวกคุณตำยไป
แล้วก็รีบไปยมโลกเถอะ!”
หลังจำกใช้ธูปดึงดูดวิญญำณ ดวงวิญญำณก็จำกไปทีละตน
เหลือเพียงคนตระกูลหยำงที่ก ำลังยืนล้อมลูกคนรองของตระกูล
เอำไว้
พวกเขำแต่ละตนมีสีหน้ำกังวล ก่อนจะมองฉู่ลั่วอย่ำงอ้อนวอน
ฉู่ลั่วถอนหำยใจออกมำเบำ ๆ เธอเอ่ยว่ำ “พวกคุณวำงใจ ฉันจะ
หำที่พักพิงให้เขำเองค่ะ”
ดวงวิญญำณที่ตอนแรกลังเลใจจึงหมดห่วง และตำมธูปดึงดูด
วิญญำณเตรียมจะจำกไป
“แม่ครับ แม่จะไปไหน?”
“พี่ชำย พี่ชำย…”
“พ่อครับ ถ้ำทุกคนจะไปเที่ยวกันก็พำผมไปด้วยสิ! ผมไม่อยำก
อยู่บ้ำนคนเดียว”
ทั้งที่เขำเป็นผู้ชำยอำยุหลำยสิบปีแล้ว แต่ตอนนี้ลูกชำยคนรอง
ของตระกูลหยำงกลับร้องไห้เจ็บปวดใจ เขำตำมวิญญำณเหล่ำนั้น
จะวิ่งออกไปทำงประตูในลำนบ้ำน
จนกระทั่งวิ่งไปได้ครึ่งทำงก็ถูกเฉิงยวนยืนขวำงเอำไว้
“ถอยไปนะ ผมจะไปหำพ่อแม่กับพี่ชำยผม…”
วิญญำณที่ลอยไปไกลแล้วกลับหยุดชะงัก เพรำะเสียงตะโกน
ของลูกชำยคนรองตระกูลหยำง
วิญญำณสำมตนมองเขำด้วยสีหน้ำโศกเศร้ำ
“ลูกจ๊ะ พ่อแม่กับพี่ชำยต้องไปในที่ที่ควรไปแล้วล่ะ”
“พี่ก็ต้องไปเหมือนกัน”
“ลูกไปไม่ได้นะ ลูกน่ะ…ตอนนี้ยังไปไม่ได้หรอกจ้ะ รออีกหน่อย
รอจนกว่ำลูกจะไปได้…”
“ไม่เอำ ไม่เอำ ผมจะไปด้วย”
“พี่ชำย พี่ชำย พี่เคยบอกว่ำจะพำผมไปเที่ยวด้วยกัน…”
ลูกชำยคนรองของตระกูลหยำงร้องไห้โฮ หัวใจของเขำแตก
สลำย จนถึงขั้นลงไปกลิ้งอยู่บนพื้นรำวกับเด็กน้อย
เฉิงยวนจนปัญญำ ได้แต่ดึงเขำขึ้นมำ พร้อมพูดด้วยน้ำเสียง
จริงจังและเย็นชำว่ำ “เงียบนะ!”
ลูกชำยคนรองของตระกูลหยำง “…”
“พวกเจ้ำยังไม่ไปอีก!”
จำกนั้นวิญญำณทั้งสำมตนจึงเดินตำมธูปดึงดูวิญญำณไป แต่
เดินไปหนึ่งก้ำวก็หันกลับมำมองอยู่สำมครั้ง
กระทั่งวิญญำณทั้งหมดหำยไปแล้ว ลูกชำยคนรองตระกูลหยำง
ที่ตอนแรกขัดขืนอย่ำงหนักก็หยุดกำรกระท ำไป
เขำก้มหน้ำ ปล่อยให้น้ำตำไหลอยู่เงียบ ๆ
“พ่อกับแม่ไม่ต้องกำรผมแล้ว”
“พี่ชำยก็ไม่ต้องกำรผมแล้ว”
“ทุกคนเกลียดผม ไม่อยำกเล่นกับผมอีกแล้ว”
“พวกเขำไม่ต้องกำรผมแล้ว…”
“ไม่ต้องกำรผมอีกแล้ว”
เขำสะบัดมือเฉิงยวนออก ไม่สนใจว่ำหลังของตัวเองจะเปรอะ
เปื้อนหรือไม่ เขำค่อย ๆ เดินไปยังประตูบ้ำนของตัวเอง
เฉิงยวนถอนหำยใจ เอ่ยกับฉู่ลั่วว่ำ “ข้ำจะไปดูเจ้ำโง่คนนี้หน่อย
ป้องกันไม่ให้เขำกลำยเป็นคนโง่ไปมำกกว่ำเดิม”
ฉู่ลั่วพยักหน้ำ
อีกด้ำนหนึ่งใช้ชีวิตบั้นปลำยอย่ำงสงบแอบน้ำตำซึมเช่นกัน ถึง
เขำจะมองไม่เห็นอะไร แต่เมื่อได้ยินค ำพูดของลูกชำยคนรอง
ตระกูลหยำง เขำก็คำดเดำอะไรได้บ้ำงแล้ว
“ท่ำนปรมำจำรย์ ไล่ผีเสร็จแล้วใช่ไหมครับ?”
“ค่ะ ไล่ผีเสร็จแล้ว”
“ขอบคุณท่ำนปรมำจำรย์!” ใช้ชีวิตบั้นปลำยอย่ำงสงบหยิบ
โทรศัพท์มือถือออกมำ “ตอนนี้ผมมีเงินอยู่ไม่มำก โอนให้ท่ำน
ปรมำจำรย์ได้แค่หนึ่งแสนนะครับ!”
“ไม่พอค่ะ!”
“หำ!”
ใช้ชีวิตบั้นปลำยอย่ำงสงบคิดคิดไม่ถึงสักนิดว่ำฉู่ลั่วจะเอ่ยค ำว่ำ
ไม่พอ มือที่ก ำลังจะโอนเงินของเขำหยุดลง “ไม่พอเหรอครับ?”
คุณบอกว่ำเท่ำไหร่ก็ได้ไม่ใช่เหรอ?
คุณบอกว่ำแค่เป็นกำรตัดเหตุและผลไม่ใช่หรือไง?
หนึ่งแสนคือเงินก้อนใหญ่ที่สุดที่เขำสำมำรถจ่ำยได้แล้ว
หลังจำกใช้เงินสิบล้ำนนี้ไป ในมือเขำก็เหลือเงินอยู่ไม่กี่หมื่นเท่ำ
นั้นเอง
เดิมทีนี่เป็นเงินที่เขำเหลือไว้จะปรับปรุงซ่อมแซมบ้ำน
แต่ตอนนี้…
“แล้ว…แล้วคุณต้องกำรเท่ำไหร่ครับ?”
“ห้ำแสนค่ะ!”
“…”
ตอนแรกใช้ชีวิตบั้นปลำยอย่ำงสงบคิดว่ำตัวเองฟังผิดไป
เขำกะพริบตำปริบ ๆ “เท่ำไหร่นะครับ?”
“ห้ำแสนค่ะ!”
“ท่ำนปรมำจำรย์ เทพธิดำน้อย ไม่ใช่ว่ำผมไม่อยำกให้เงินคุณนะ
ครับ แต่ตอนนี้ผมมีเงินในมือไม่ถึงห้ำแสนจริง ๆ ! ถ้ำคุณไม่เชื่อ คุณ
ลองค ำนวณดู…”
เขำรีบร้อนอธิบำย
“ฉันค ำนวณดูแล้วค่ะ คุณก ำลังจะกลำยเป็นเศรษฐีในไม่ช้ำ ห้ำ
แสนส ำหรับคุณแล้ว คงไม่ใช่เงินก้อนใหญ่อะไรเลยค่ะ”
“หำ…”
เขำก ำลังจะกลำยเป็นเศรษฐีอย่ำงนั้นเหรอ?
ท ำไมเขำกลับไม่รู้ตัวเลย?
เขำไม่เคยซื้อลอตเตอรี่ ผู้อำวุโสในตระกูลของเขำก็ไม่ได้ปิดบัง
ว่ำมีฐำนะร่ำรวยอะไรแบบนั้นด้วย
แล้วเขำจะเอำคุณสมบัติอะไรถึงกลำยเป็นเศรษฐีได้ล่ะ?
“บ้ำนหลังนี้ คุณคิดจะท ำยังไงกับมันคะ?”
ใช้ชีวิตบั้นปลำยอย่ำงสงบที่ก ำลังจะถำม แต่ฉู่ลั่วเปลี่ยนเรื่องพูด
ไปแล้ว
เขำถอนหำยใจออกมำ “จะท ำยังไงได้อีกล่ะครับ? ก็ต้องปล่อย
ว่ำงไว้ ตรงนั้นมีทำงโค้ง แถวนี้ก็เคยมีผีก่อกวน…”
ชำวบ้ำนแถวนี้คงไม่ย้ำยมำอยู่ที่นี่แน่นอน
เขำเองก็ไม่กล้ำมำอีกแล้ว
“ผมจะย้ำยกลับไปท ำงำนหนักแต่ได้เงินน้อยในเมืองนั่นแหละ
ครับ!”
“ถ้ำไม่รังเกียจ ฉันขอไลฟ์สตรีมนะคะ!”
“หำ!”
หัวข้อสนทนำเปลี่ยนไปอย่ำงกะทันหันอีกแล้ว!
YOU MAY ALSO LIKE
