เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1181 โอกาสดีมาถึงแล้ว

หลังจากส่งฉู่หร่านที่กดเก็บความเกลียดชังไว้แทบไม่อยู่ออกไป

แล้ว จิ่งอันฉิงปิดประตูลง ก่อนเธอจะเก็บสีหน้าเย่อหยิ่งของตัวเอง

กลับไป [ทำไมต้องทำแบบนี้ด้วย?]

“…”

“ทำไมต้องทำให้ฉู่หร่านอับอายน่ะเหรอ? ฉันไม่คิดอยากจะช่วย

เธอตั้งแต่แรกแล้ว เธอเป็นแค่คนโง่เง่าคนหนึ่ง มีแต่จะทำให้ฉัน

เสียเวลาเปล่าเท่านั้นแหละ”

[เธอคนนั้นน่ะคุณช่วยไม่ได้หรอก เธอหมดหนทางช่วยได้แล้ว]

น้าเสียงอู้อี้ดังชัดเจนอยู่ท่ามกลางความมืดยามค่าคืน

จิ่งอันฉิงถอนหายใจ “ถ้าอย่างนั้นฉันยังต้องเสียเวลาอีกทำไม

แค่ไม่สนใจเธอก็พอแล้ว ถ้ามีเวลามากจนาดนั้น ไม่สู้เอามาวางแผน

ว่าจะกำจัดฉู่ลั่วยังไงไม่ดีกว่าเหรอ”

“แต่ไลฟ์สตรีมที่คุณพูดถึง มันไม่มีประโยชน์เลย” เมื่อนึกถึงตอน

ที่ตัวเองไลฟ์สตรีมในวันนี้ สีหน้าของจิ่งอันฉิงก็ย่าแย่มาก

“คนพวกนั้นไม่ได้มาเพื่อให้ฉันดูโหงวเฮ้งให้ พวกเขามาเพื่อ

สร้างความอับอายให้ฉันต่างหาก”

[…คุณทำนายได้แม่นยำก็พอแล้ว แค่ไลฟ์สตรีมบ่อย ๆ แฟนคลับ

ที่ติดตามของคุณจะเยอะขึ้นเอง]

จิ่งอันฉิงทรุดตัวนั่งลงบนโซฟาด้วยความไม่พอใจ “ถ้าอย่างนั้น

ฉันต้องรอไปถึงเมื่อไหร่ ถึงจะมีแฟนคลับมากมายเหมือนอย่างฉู่ลั่ว

ล่ะ”

[คุณต้องอดทน]

“ฉันก็ต้องอดทนอยู่แล้ว แต่ความแค้นของฉันยังไม่ได้ถูกชำระ

ความปรารถนาของพี่สาวฉันยังไม่เป็นจริง แต่ฉันต้องรอไปถึง

เมื่อไหร่ล่ะ?” น้าเสียงของจิ่งอันฉิงแหบแห้ง “คุณเป็นระบบของฉัน

ไม่ใช่เหรอ? ไม่มีวิธีอื่นเลยหรือไง?”

[…ตอนนี้มันเป็นวิธีที่ดีที่สุด ถ้าไม่กำจัดฉู่ลั่ว ความฝันของคุณ

ไม่มีวันเป็นจริงได้หรอก]

จิ่งอันฉิงกดเปิดโทรทัศน์ ซึ่งกำลังถ่ายทอดสดรายการข่าว

บันเทิงอยู่

และเป็นหัวข้อข่าวของฉู่หร่านกับหลินโจวอี้พอดี

มุมซ้ายของวิดีโอในจอ มีผู้หญิงท่าทางอ่อนแอคนหนึ่งยืนอยู่

ด้วย เธอยืนมองด้วยท่าทางโศกเศร้า ถึงแม้จะเห็นใบหน้าเพียงครึ่ง

เดียว แต่ก็ยังทำให้คนมองออกว่าเธอมีใบหน้าที่งดงามมาก

[ฉู่หร่านหมดหนทางช่วยแล้ว แต่ว่า…]

จิ่งอันฉิงได้ยินแบบนั้นก็รู้ได้ว่ามันต้องมีเรื่องอะไรต่อ “แต่อะไร

ล่ะ! คุณเป็นระบบของฉันนะ อย่ามาพูดจาอึกอักได้หรือเปล่า พูด

ออกมาให้จบประโยคเลยไม่ได้หรือไง? ไม่เคยเห็นระบบที่ไหนเป็น

เหมือนคุณเลย”

[แต่โชคของเธอ คุณสามารถแย่งมาได้นะ]

“แย่งโชคชะตาของฉู่หร่านอย่างนั้นเหรอ?” จิ่งอันฉิงนึกถึงการ

แสดงออกอันแสนโง่เขลาของฉู่หร่านคนนั้น เธอค่อนข้างสงสัยว่ามัน

คุ้มค่าหรือเปล่าที่จะแย่งชิงโชคชะตาแบบนั้นมา

[ฉู่หร่านเป็นลูกสาวตระกูลฉู่ พ่อแม่รักและเอ็นดูเธอมาก พวก

พี่ชายก็รักและคอยปกป้องเธอเสมอ คู่หมั้นก็ตกหลุมรักเธอตั้งแต่แรก

เห็น บรรดาแฟนคลับก็ปกป้องเธอมาตลอด…นี่ไม่ใช่โชคดีที่คนทั่วไป

ควรได้รับเลย]

ฟังไปฟังมา จิ่งอันฉิงก็นั่งตัวตรงทันที “เพราะฉะนั้น คุณเลยให้

ฉู่หร่านไปที่ประเทศอีใช่ไหม?”

[ใช่]

จิ่งอันฉิงครุ่นคิด ก่อนจะเผยรอยยิ้มมุ่งมั่นเพื่อเอาชนะให้ได้

ออกมา “ถ้าฉันมีโชคของฉู่หร่าน ฉันก็สามารถกำจัดฉู่ลั่วได้แล้วใช่

ไหม!”

[มีความเป็นไปได้สูงมาก!]

รอยยิ้มของจิ่งอันฉิงกดลึกขึ้น “แค่นั้นก็เพียงพอแล้ว!”

เรื่องฉู่หร่านจะเดินทางไปยังประเทศอี ฉู่ลั่วได้รับข่าวนี้เร็วมาก

มือของเธอออกแรงบีบโทรศัพท์เบา ๆ “เมื่อไหร่คะ?”

“เมื่อกี้นี้เอง ฉู่หร่านขึ้นเครื่องบินไปที่ประเทศอีแล้ว คนของพวก

เราตามไปแล้วล่ะครับ” ซู่เซี่ยงหยางเอ่ย “เธอรีบร้อนไปประเทศอีแบบ

นี้ ไม่รู้ว่าจะทำอะไรนะครับ?”

“เธอไปที่บ้านตระกูลฉู่ จากนั้นก็ไปหาจิ่งอันฉิงใช่ไหมคะ?”

ซู่เซี่ยงหยางตอบทันที “ใช่ครับ!”

“แค่นี้ก็พอแล้วค่ะ!” ฉู่ลั่วกัดริมฝีปากเบา ๆ เธอใช้ความเจ็บปวด

นี้มาควบคุมจิตใจที่กำลังกระตุกเต้นอย่างบ้าคลั่งของตัวเอง “ฉัน

อาจจะต้องออกไปข้างนอกสักสองสามวันนะคะ เรื่องทั้งหมดของ

องค์กรมอบหมายให้คุณจัดการแล้วกัน”

ซู่เซี่ยงหยางส่งเสียงคร่าครวญ เขาอยากจะพูดบางอย่าง แต่ฉู่ลั่ว

กลับตัดสายไปแล้ว

ฉู่ลั่วกดตัดสายโทรศัพท์ ดวงตาเธอจ้องมองไปข้างหน้าอยู่พัก

หนึ่ง ราวกับเพิ่งได้สติกลับมาจากความคิดอันสับสนวุ่นวาย

เธอพลันครุ่นคิดก่อนจะส่งข้อความไปให้ฉู่เหิงหนึ่งข้อความ

[โอกาสดีมาถึงแล้วค่ะ]