เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1185 ต้องไปแล้วใช่ไหม

ฉู่หร่านใช้หลังมือเช็ดเลือดที่มุมปาก “ฉู่ลั่ว นี่เป็นด้ายแดงของ

เฒ่าจันทรา มันเป็นการแต่งงานที่ถูกกำหนดโดยเทพเจ้า”

“นอกจากฉันจะเป็นฝ่ายินยอมเอง ก็ไม่มีใครแก้ไขมันได้ทั้งนั้น”

“ขอแค่คืนแผนภูมิดวงชะตามาให้ฉัน ฉันรับปากเธอ ว่าจะแก้ไข

ด้ายแดงของพวกเขาให้ เป็นยังไง?”

ฉู่ลั่วมองฉู่หร่านด้วยสายตานิ่งสงบ

จิตใจของฉู่หร่านกำลังสับสนมาก แต่ยังคงพูดต่อไปว่า “หรือเธอ

อยากเห็นการแต่งงานของพี่ชายทั้งสามคนถูกตัดขาดไปล่ะ?”

“ฉู่ลั่ว พี่ใหญ่ดีกับเธอมากนะ!”

สีหน้าของฉู่ลั่วยังเรียบเฉยเหมือนเคย

สีหน้าแบบนี้ยิ่งทำให้ฉู่หร่านตื่นตระหนกกว่าเก่า “หรือเธอไม่

อยากให้พี่ใหญ่ได้แต่งงานอย่างมีความสุข? หรือเธอ…”

“ใครบอกเธอว่าฉันแก้ไขด้ายแดงของเฒ่าจันทราไม่ได้?”

ฉู่หร่านชะงักไป จิตใจของเธอพลันตระหนกขึ้นมา เธอส่ายหน้า

โดยไม่รู้ตัว “เป็นไปไม่ได้ เธอไม่สามารถแก้ไขการแต่งงานที่เทพเจ้า

กำหนดไว้แล้วได้หรอก”

“ดวงสมรสที่เทพเจ้ากำหนด ต้องแก้ไขไม่ได้อยู่แล้ว แต่ว่าสิ่งของ

พวกนี้…” ดาบชิงเจวี๋ยกรีดแผ่นหยกบนโต๊ะ “เธอเป็นคนขโมยมา

ไม่ใช่เหรอ?”

ฉู่หร่าน “…”

เธอส่ายหน้าอันซีดเซียวของตัวเอง “เป็นไปไม่ได้! เธอหลอกฉัน

เธอกับจิ่งอันฉิงรวมหัวกันหลอกฉัน! ฉันไม่เชื่อเธอหรอก…”

“นี่เป็นด้ายแดงของเฒ่าจันทรา เป็นการแต่งงานที่เทพเจ้า

กำหนด…”

แต่เธอยังพูดไม่จบ ก็เห็นฉู่ลั่วยกกระบี่ขึ้น มืออีกข้างสร้างผนึก

อย่างรวดเร็ว

ดาบชิงเจวี๋ยวาดยันต์กลางอากาศ

แสงสีทองจาง ๆ สายหนึ่งทอประกายบนตัวดาบ

ก่อนตัวดาบจะฟันลงไปเพียงแผ่วเบา

ด้ายแดงทั้งแปดเส้นขาดออกพร้อมกัน

ฉู่ลั่วกวาดมือแค่ครั้งเดียว แผ่นหยกทั้งเจ็ดชิ้นก็ตกอยู่ในมือของ

เธอ

เธอหันหน้าไปหาฉู่หร่านที่กำลังมองมาด้วยดวงตาเบิกกว้าง

ร่างกายสั่นเทาจนแทบจะทรุดตัวลง จากนั้นฉู่ลั่วก็ออกแรงกำมือเบา

ๆ แผ่นหยกในมือเธอก็กลายเป็นผุยผง

“ไม่!”

เสียงกรีดร้องดังลั่นไปทั่วห้อง

ฉู่ลั่วคลายมือออก เศษเถ้าของแผ่นหยกโปรยปลิวตกลงพื้น

ฉู่หร่านทรุดตัวคุกเข่า คิดจะใช้มือโกยเอาเศษแผ่นหยกขึ้นมา

“ไม่…เป็นไปไม่ได้! เป็นไปไม่ได้! การแต่งงานของฉัน โชคชะตาของ

ฉัน…”

“นังฉู่ลั่ว!”

ฉู่ลั่วก้มมองฉู่หร่านซึ่งจิตใจใกล้จะแตกสลายคล้ายเธอยืนอยู่ใน

จุดที่สูงกว่า พลางโยนแผนภูมิดวงชะตาขึ้นกลางอากาศ

เธอยกดาบชิงเจวี๋ยขึ้น

บดขยี้!

ไอดาบอันเฉียบคมบดขยี้แผนภูมิดวงชะตาจนกลายเป็นเศษ

เสี่ยง

ฉู่หร่านนั่งพับลงบนพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง แววตาเต็มไปด้วยว่าง

เปล่า

“ไม่มีดวงชะตาของฉันที่คอยปิดบังสวรรค์ให้เธอแล้ว ไม่มีโชค

จากการแต่งงานของคนอื่นมาขัดขวางสิ่งชั่วร้ายแทนเธอแล้ว”

“ฉู่หร่าน เวรกรรมที่เธอทำเอาไว้ กำลังจะคืนสนองเธอทั้งหมด”

ฉู่ลั่วมองเห็นอย่างชัดเจนว่าไอสีม่วงบนตัวฉู่หร่านหายไป อีกทั้ง

แสงบุญสีทองก็ค่อย ๆ เลือนรางไปเช่นกัน

เธอถือดาบหันหลังเดินออกไปด้านนอก

เมื่อเดินออกจากคอนโดของฉู่หร่าน ฉู่ลั่วเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย

มองแสงอาทิตย์แยงตาบนท้องฟ้ากว้างใหญ่ เธอยกมือขึ้นมาบดบัง

แสงนั้นเอาไว้

ฉู่ลั่วเอ่ยพึมพำเบา ๆ “ชีวิตของฉัน เป็นของฉันแล้ว”

ระบบมีน้าเสียงตื่นเต้น [ยินดีด้วยครับโฮสต์!]

ฉู่ลั่ว “โชคของฉันก็เป็นของฉันแล้ว”

น้าเสียงของระบบมีความยินดีกว่าเดิม [ผมบอกแต่แรกแล้ว ขอ

แค่โฮสต์ทำตามวิธีที่ผมบอก จะต้องเอาชนะลูกรักสวรรค์ได้แน่…]

ฉู่ลั่ววางมือลง แล้วเดินออกไป “แต่ฉู่หร่านไม่ใช่ลูกรักสวรรค์”

ระบบ […]

ฉู่ลั่ว “เธอขโมยดวงชะตาของฉัน ยืมโชคของคนมากมาย เพื่อ

ทำให้ตัวเองกลายเป็นลูกรักสวรรค์”

ระบบ […]

ถึงน้าเสียงของฉู่หร่านจะจริงจัง แต่เธอกลับยิ้มบาง “เธอไม่ใช่ลูก

รักสวรรค์มาตั้งแต่แรก แล้วนาย…ระบบของฉัน นายไม่รู้เลยเหรอ?”

น้าเสียงกลไกลของระบบกำลังสั่น [ผมเป็นแค่สมองกลนะครับ

ผมจะรู้ได้ยังไงล่ะ โฮสต์เก่งมากนะ ที่ดูออกตั้งนานแล้วว่าฉู่หร่าน

ไม่ใช่ลูกรักสวรรค์!]

มันพยายามเอ่ยชมอย่างเต็มที่ [โฮสต์ทำการใหญ่ด้วยจิตใจที่

สงบมากจริง ๆ ! ทั้งรู้ว่าฉู่หร่านไม่ใช่ลูกรักสวรรค์ รู้ว่าเธอขโมยดวง

ชะตาของคุณไป แต่ยังใจเย็นอยู่ได้! สมกับเป็นโฮสต์ที่ผมเลือก เก่ง

มากเลยครับ!]

ฉู่ลั่ว “ภารกิจของนายคือทำให้ฉันชนะฉู่หร่านที่เป็นลูกรัก

สวรรค์ ฉันทำสำเร็จแล้ว ภารกิจของนายก็เสร็จสิ้นแล้วใช่ไหม?”

ระบบ […]

ฉู่ลั่ว “ระบบที่ทำภารกิจเสร็จสิ้นแล้ว ก็ต้องไปแล้วใช่ไหม?”