เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1186 เซียนเต๋าคนไหนมาที่นี่

ณ ตี้จิง

คฤหาสน์เมฆใสเฝ้ามองตะวัน

ฉู่ลั่วเพิ่งก้าวลงจากรถ ประตูก็ถูกเปิดออกทันที

เฉิงยวนลอยจากด้านในออกมาอยู่ตรงหน้าเธอ และมองด้วย

สายตาที่เป็นประกาย

ฉู่ลั่วยิ้มให้อีกฝ่ายจาง ๆ

ดวงตาของเฉิงยวนเบิกกว้างขึ้นเรื่อย ๆ “เธอ…แก้ได้…แล้ว

เหรอ?”

“…อืม!”

“ไม่มีเคราะห์กรรมถึงตายอะไรอีกแล้วใช่ไหม? ไม่มี…” เฉิงยวน

ยังถามไม่จบ ก็ต้องเบิกตาโตแล้ว

เธอวนรอบตัวฉู่ลั่วหนึ่งรอบอย่างไม่อยากเชื่อ “แสงสีทองนี้…ไอสี

ม่วงอันทรงพลังนี้…”

เฉิงยวนตื่นเต้นมาก “ฉู่ลั่ว!”

“ข้าบอกแล้ว เห็นได้ชัดเลยว่าเจ้าบำเพ็ญเซียนมาตลอด หากไม่

แก้เรื่องนี้ ก็ไปแก้ปัญหาเรื่องนั้น…แต่แล้วทำไมผลบุญถึงไม่กลับคืน

มาหาเจ้าแม้แต่ครึ่งเดียว ที่แท้…เป็นมันเพราะถูกคนขโมยไปนี่เอง!”

เสียงกรีดร้องดีใจของเฉิงยวนดึงดูดความสนใจของคนอื่น ๆ ใน

คฤหาสน์ ไม่นานพวกเขาก็วิ่งออกมาดูกันทุกคน

คนที่วิ่งมาเร็วที่สุด คือหร่วนย่วนย่วนพร้อมกับพวกเจ้าก้อนกลม

ๆ ของเธอ

ตามมาติด ๆ คือซ่งเมี่ยวเมี่ยวกับสัมภเวสีเด็ก

สุดท้ายคือจิ่งเจียเหยียนที่คืนร่างเดิมแล้ว โดยมีจั่วโยวโยว ยายา

และจิ่วฉานขี่หลังมาด้วย

ขณะที่จิ่งเจียเหยียนซึ่งตามอยู่หลังสุด ยังมาไม่ถึงหน้าประตู ก็

ร้องอุทานด้วยความตกใจทันที “เกิดอะไรขึ้น? ไอสีม่วงนี้…แสงสีทอง

นี้…เซียนเต๋าคนไหนมาที่นี่เหรอ?”

จนกระทั่งเธอเลื้อยมาอยู่ข้างหน้ากับทุกคน จึงได้แต่นิ่งอึ้งไปแล้ว

มีเพียงมนุษย์อย่างจั่วโยวโยวกับยายาเท่านั้นที่มองไม่เห็น แต่

พวกเธอก็ยังจ้องมองไปยังฉู่ลั่วเหมือนคนอื่น ๆ

จิ่งเจียเหยียนตะลึงไปไม่กี่วินาทีก็เลื้อยมาตรงหน้าฉู่ลั่ว หัวงูตั้ง

ตรง นัยน์ตาที่อยู่ในแนวตั้งกะพริบอย่างบ้าคลั่ง “ฉู่ลั่ว เธอ…ฆ่า

วิญญาณร้ายที่ทรงพลังไปมากขนาดไหนกัน ร่างกายถึงได้มีไอสีม่วง

กับแสงทองแบบนี้!”

ฉู่ลั่ว “ฉันไม่ได้ฆ่า…”

ไม่รอให้เธอพูดจบ จิ่งเจียเหยียนก็พูดแทรกขึ้นมาทันที “เธอ

กลายเป็นคนที่ยอดเยี่ยมขนาดนี้แล้ว ฉันจะคอยดูสิว่าต่อไปใครจะ

กล้ารังแกพวกเราอีก!”

เธอตื่นเต้นจนเปลี่ยนร่างเป็นมนุษย์ ก่อนจะเข้าไปกอดฉู่ลั่วแน่น

“ฉู่ลั่ว ฉันรู้อยู่แล้วว่าขาทองคำของเธอ ฉันไม่ได้กอดผิดแน่นอน!”

“ขาทองคำของฉัน…เธอมีแสงสีทอง มีไอสีม่วง…กรี๊ดดด!”

เฉิงยวนที่อยู่อีกด้านหนึ่งวิ่งเข้ามาหาเช่นกัน แล้วกอดฉู่ลั่วไว้

“จากนี้ไปก็ไม่ต้องกังวลแล้วว่าหากเจ้าเจอเคราะห์กรรมจนถึงตายอีก

เมื่อไหร่ พวกเราก็จะไร้ที่พึ่งพิง! ฉู่ลั่ว ทำไมเจ้าถึงเก่งขนาดนี้นะ!”

“หนูจะกอดด้วยค่ะ หนูจะกอดด้วย!”

ซ่งเมี่ยวเมี่ยวยื่นมือมาและกระโดดอย่างร้อนใจอยู่ข้างหลัง

เฉิงยวนคว้าตัวเธอขึ้นและยัดเธอเข้ามาอยู่ตรงกลาง เมื่อเห็น

แบบบี้คนอื่น ๆ ก็พากันล้อมวง รวมตัวกันเป็นวงกลมขนาดใหญ่

ฉู่ลั่วถูกพวกเขาห้อมล้อมเอาไว้ตรงกลาง สายตาของเธอ

ในตอนนี้ดูอ่อนโยนมาก กระทั่งมุมปากก็ยังยกขึ้นเล็กน้อย

………

“ฮิ ฮิ ฮิ ฮิ ฮิ ฮิ!”

“ฉันหนาวมาก!”

“หนาวเหลือเกิน!”

จิ่งอันฉิงซึ่งนอนอยู่บนเตียงลืมตาโพลงขึ้นมา สิ่งที่ปรากฏอยู่

ตรงหน้าให้เธอเห็นคือใบหน้าแปลกประหลาดที่เข้ามาใกล้จนแทบจะ

ชิดกับหน้าเธอ

เส้นผมสีดำเย็นยะเยือกย้อยตกลงมา ใบหน้าอืดบวมจนแยก

อวัยวะบนใบหน้าไม่ออก เคลื่อนไหวอย่างน่ากลัว จากนั้นมันจึงส่ง

เสียงของผู้หญิงออกมา “ฉันหนาวมาก! หนาวเหลือเกิน!”

จิ่งอันฉิงตกใจกลัวจนขยับไม่ได้ ทำได้เพียงมองใบหน้านั้น

เคลื่อนมาใกล้ตัวเองเรื่อย ๆ จนกระทั่งจมูกได้กลิ่นเหม็นคล้ายน้าเน่า

แสงจาง ๆ ก็พลันสว่างวาบขึ้นบนตัวเธอ!

“กรี๊ด!”

ผีสาวกรีดร้องโหยหวน ก่อนจะหายไปทันที

จิ่งอันฉิงหอบหายใจเฮือกใหญ่

เธอกดเปิดไฟ ลูบใบหน้าของตัวเอง ตอนนี้หน้าของเธอล้วนเต็ม

ไปด้วยเม็ดเหงื่อ “ทำไมถึงเป็นแบบนี้?”

[คุณถูกอาวุธของฉู่ลั่วทำร้าย จนร่างกายเปื้อนไปด้วยพลังหยิน

รุนแรง ถึงได้ถูกพวกวิญญาณร้ายตามรังควาน]

หลังจากเธอกลับมาถึงบ้าน ก็เจอเหตุการณ์แบบนี้มาห้าครั้งแล้ว

บางครั้งก็เจอตนที่ประสบอุบัติเหตุตายอยู่บนท้องถนน บางครั้งก็

เจอคนแก่ที่ตายไปแล้วกลับมาในเขตชุมชน…

ตอนนี้แม้แต่เธอจะนอนหลับ ก็ยังหลับไม่ได้อย่างสงบอีกเหรอ?