เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1189 ทั้งที่ท าได้
ตระกูลเวิน
เวินอวิ๋นเสาเดินย่องออกมาให้เงียบที่สุด ก่อนจะเห็นฉู่เหิงยืนอยู่
ใต้ไฟถนน “เกิดอะไรขึ้นเหรอ? ทำไมถึงเรียกฉันออกมากลางดึก
แบบนี้? ถ้าพ่อแม่ของฉันมาเห็นเข้า พวกเขาจะโกรธเอาได้นะ”
เธอเพิ่งมาถึงก็ถูกฉู่เหิงดึงเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดแล้ว
เวินอวิ๋นเสา “…”
เธอยกมือขึ้นลูบหลังฉู่เหิงอย่างแผ่วเบา ไม่ได้ถามอะไรอีก
ฉู่เหิงซุกศีรษะลงบนซอกคอของเธอ แล้วพูดด้วยน้าเสียงแหบ
พร่า “ฉันเคยตามหาเธอ”
เวินอวิ๋นเสาขมวดคิ้ว “…”
“หลังจากเธอผิดนัด ฉันเคยไปตามหาเธอ แต่ก็หาไม่เจอ”
เวินอวิ๋นเสาทำอะไรไม่ถูกทันที “คุณเรียกฉันออกมากลางดึก
เพื่อจะบอกเรื่องพวกนี้กับฉันน่ะเหรอ?”
“ทั้งที่ฉันรู้ที่อยู่ของเธอดีอยู่แล้ว ทั้งที่รู้ว่าเธออยู่ที่ไหน แต่ฉัน
กลับไม่ไปหาเธอ”
เวินอวิ๋นเสา “…”
ฉู่เหิงกอดเธอเอาไว้แน่น ทั้งน้าเสียงยังเจือแววสะอื้นเล็กน้อย
เป็นเขาที่ลืมทุกอย่างไปแล้ว!
เขารู้ว่าเวินอวิ๋นเสาอยู่ที่ไหน
เขารู้อยู่แล้วว่าเธอไปเรียนที่ไหน แค่ซื้อตั๋วเครื่องบินใบเดียว เขา
ก็ตามหาเธอเจอแล้ว
แต่เขาไม่ทำ…
ทั้งที่เขารู้ดีแก่ใจว่าตัวเองรักเวินอวิ๋นเสา ทั้งที่ตัวเองอยากพบ
หน้าเธอ แต่กลับ…ไม่ไปหาเธอ ไม่ไปพบเธอ
ทั้งที่เขาสามารถใช้เส้นสายทั้งหมดที่มีเพื่อตามหาเธอได้
ทั้งที่ทำได้…
พวกเขาอาจไม่ต้องคลาดกันไปนานหลายปีขนาดนี้
“อวิ๋นเสา!”
ของเหลวอุ่นร้อนกลิ้งลงบนคอของเวินอวิ๋นเสา พาให้ร่างกาย
ของเธอสั่นเล็กน้อย
เธอยกมือลูบผมฉู่เหิง “อาเหิง ฉันอยู่ตรงนี้นะ”
“ลูกก็อยู่ด้วย”
“ต่อไปพวกเราต้องมีชีวิตที่ดี จะต้องมีชีวิตที่ดีตลอดไปแน่นอน”
………
หลังฉู่ลั่วบำเพ็ญเสร็จและลงมาที่ชั้นล่าง ก็เห็นเฉิงยวนลอย
กลับมาจากด้านนอกด้วยสีหน้าอยากซุบซิบ
วินาทีต่อมา เธอก็ลอยมาอยู่ข้างตัวฉู่ลั่ว แล้วเอ่ยด้วยเสียงอัน
แผ่วเบา “ฉู่จิงมาแล้ว”
“ดูจากสภาพของเขา คงรออยู่หน้าประตูมาทั้งคืน”
“อืม”
“ให้เขาเข้ามาดีหรือไม่”
“เขาไม่ได้มาหาฉัน ไปถาม…คนที่ควรถามเถอะ”
เฉิงยวนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ลอยลงไปหาจั่วโยวโยว
จั่วโยวโยวกำลังเตรียมอาหาร หลังได้ยินเรื่องที่เฉิงยวนบอกก็
ไม่ได้หยุดมือ “ให้เขาเข้ามาค่ะ ฉันอยากรู้ว่าเขาจะทำอะไร”
เฉิงยวน “…”
ฉู่จิงไม่คิดจะทำอะไร เขาแค่อยากมาเจอจั่วโยวโยวกับยายา
จั่วโยวโยวสาละวนในห้องครัว ยายาเล่นสนุกอยู่ในสวน ส่วนเขา
ยืนนิ่งไม่ไหวติงอยู่ในห้องรับแขกสักพักใหญ่
หลังเงียบอยู่นาน เขาก็เดินไปที่ห้องครัว
ตามติดข้างกายจั่วโยวโยว
ตอนที่เธอเด็ดผัก เขาก็ช่วยเธอเด็ด
ตอนที่เธอล้างผัก เขาก็ช่วยเธอล้าง
………
เฉิงยวนซุ่มอยู่ริมหน้าต่างห้องครัว เผยให้เห็นเพียงดวงตาที่แอบ
มองอยู่
ก่อนจะย่อตัวลงไปกระซิบกับจิ่งเจียเหยียนที่มาแอบดูเหมือนกัน
“พวกเขาไม่คุยกันสักประโยค”
เสียงของจิ่งเจียเหยียนเบาหวิวยิ่งกว่า “เธออยากให้พวกเขาคุย
อะไรกันล่ะ บรรยากาศแบบนี้มัน…อึดอัดชะมัด ฉันทนไม่ไหวแล้ว ฉัน
ไม่อยู่ดูต่อ”
เธอคืนร่างเดิมก่อนจะสะบัดหางจากไป
แทนที่จะแอบดูอยู่ตรงนี้ สู้ไปเล่นกับพวกเด็ก ๆ ยังจะดีกว่า
รอจนจั่วโยวโยวทำกับข้าวสามอย่างน้าแกงหนึ่งอย่างเสร็จ เธอก็
ยกไปวางตั้ง และให้เฉิงยวนยกออกไปด้านนอก
เธอถอดผ้ากันเปื้อนออก พับเก็บจนเรียบร้อย ก่อนจะหันมองฉู่
จิง “คุณมีเรื่องอยากจะคุยกับฉันเหรอ”
ฉู่จิง “…”
“ถ้าอย่างนั้น เราไปหาที่เงียบ ๆ คุยกันเถอะ”
จั่วโยวโยวพาเขาไปยังมุมหนึ่งของสวนหย่อม ที่นี่ตั้งอยู่บน
ตำแหน่งสูง สามารถมองเห็นเด็ก ๆ ที่เล่นสนุกกันในสวนหย่อมได้
“ว่ามาสิ คุณมาหาฉันมีธุระอะไร”
เธอนั่งอยู่บนม้านั่งไม้ยาวด้วยท่าทางเรื่อยเปื่อย มือหนึ่งยกเท้า
คาง สายตาทอดมองไปไกล รออยู่พักใหญ่กลับยังไม่ได้ยินเสียงของ
ฉู่จิง จึงหันไปมองเขาด้วยความงุนงง “คุณมาหาฉัน ไม่ใช่เพราะ
อยากคุยกับฉันเหรอ”
ท่าทางของเธอดูสบายอารมณ์เกินไป
ไม่เหลือความดุดันเหมือนอย่างก่อน
และ…ไม่เหลือความโกรธเกรี้ยวเวลาที่เห็นเขา แล้วจะรู้สึก
รังเกียจถึงขีดสุดเหมือนอย่างก่อน
YOU MAY ALSO LIKE
