เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1210 ภารกิจของหุบเหวเทพมรณะ

“ไปกันเถอะ!”

ฉู่ลั่วเดินนำหน้านายเหลียนตาบอด เมื่อผ่านถนนสายเล็กสาย

หนึ่ง ก็มองเห็นลานบ้านเล็ก ๆ แล้ว

ที่หน้าลานบ้านปลูกผลไม้หลายชนิดเอาไว้หลายต้น

ประตูที่ลานบ้านเปิดอยู่ ด้านซ้ายมือเป็นเล้าไก่ ด้านขวามือเป็น

คันโยกน้าบาดาล และตรงกลางลานบ้าน มีชายคนหนึ่งนอนอยู่บน

เก้าอี้โยก

เขานอนอยู่บนเก้าอี้โยก นิ้วเคาะลงบนหัวเขาเบา ๆ ปากกำลัง

พึมพำท่วงทำนองที่ไม่รู้จัก แม้จะได้ยินเสียงเคลื่อนไหวที่ประตู แต่ก็

ไม่ได้มีปฏิกิริยาตอบสนองอะไร

จนกระทั่งนายเหลียนตาบอดส่งเสียงออกมา “อาจารย์!”

เสียงนี้ ทำให้ชายที่กำลังโยกเก้าอี้หยุดการกระทำทุกอย่างลง

“มาแล้วเหรอ!”

นายเหลียนตาบอดเม้มปาก และก้มหน้า “อาจารย์ทำนายไว้แล้ว

ว่าผมจะมาใช่ไหมครับ?”

“อืม! ผู้ที่มาในฐานะแขก เชิญนั่งลงเถอะ! ตาของผมมองไม่เห็น

พวกคุณหาเก้าอี้แล้วก็รินชาดื่มกันเองนะ”

เพิ่งพูดจบ ต้าอีก็รีบวิ่งเข้าไป ยกเก้าอี้หวายตรงมุมออกมาตัว

หนึ่ง เขาใช้ชายเสื้อเช็ดเล็กน้อย ก่อนจะนำมาวางข้างหลังฉู่ลั่วด้วย

รอยยิ้ม “เจ้านิกายเชิญนั่งครับ ผมจะไปชงชามาให้”

ต้าเอ่อร์ก็ยกเก้าอี้มาวางไว้ด้านหลังซู่เซี่ยงหยางเช่นกัน

ต้าซาน ต้าซื่อ ต้าอู่ ก็ยกเก้าอี้มาให้เพื่อนร่วมงานที่มาด้วยกัน

เจ้าหน้าที่ในแผนกหัวเราะแห้ง ๆ สองครั้ง “ต้าซื่อ พวกเราเป็น

เพื่อนร่วมงานระดับเดียวกัน ไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้หรอก!”

ต้าซื่อยิ้มซื่อ “ก็เป็นเพื่อนร่วมงานนั่นแหละ แต่ปกติพวกนาย

ดูแลพวกเรามาตลอด พวกเราแค่ยกเก้าอี้เท่านั้นเอง”

“ต่อไปยังต้องพึ่งพาพวกนายอีกเยอะ”

ต้าอู่กับต้าซานต่างก็พูดเห็นด้วยกันหมด

เจ้าหน้าที่ในแผนก “…”

มิน่าพวกเขาถึงได้เปลี่ยนเป็นพนักงานประจำก่อนกำหนด ด้วย

การแสดงออกแบบนี้ หากเขาเป็นผู้บังคับบัญชาก็อยากเลื่อนขั้นให้

พวกเขาก่อนกำหนด

ผู้ชายที่นอนอยู่บนเก้าอี้โยกหัวเราะเบา ๆ “ในลัทธิเต๋าลือกันว่า

เจ้านิกายไม่แบ่งแยกมนุษย์ ปีศาจและผี ไม่ว่าปีศาจ ผีหรือมนุษย์ล้วน

ทำงานให้เจ้านิกาย ที่แท้ก็เป็นเรื่องจริง”

“จิตวิญญาณแห่งขุนเขานี้ก็สามารถอยู่ร่วมกับมนุษย์ด้วยความ

ปรองดองได้”

ฉู่ลั่ว “มนุษย์ ปีศาจและผี โดยพื้นฐานแล้วก็ไม่ได้มีอะไรแตกต่าง

กัน มีแค่รูปร่างเท่านั้นที่ต่างออกไป จะอยู่ร่วมกันได้อย่างปรองดองก็

เป็นเรื่องปกติค่ะ”

ชายคนนั้นยิ้มเล็กน้อย “เจ้านิกายมองได้ทะลุปรุโปร่งจริง ๆ ”

“คุณเหยียน การที่พวกเรามาครั้งนี้ เพราะอยากถามคุณเรื่องหุบ

เหวเทพมรณะ”

“หุบเหวเทพมรณะเหรอ!” เขาหันไปมองลูกศิษย์ของตนเอง เขา

ไม่เหมือนนายเหลียนตาบอด ดวงตาของเขาไม่มีอะไรแตกต่างจาก

ดวงตาของคนปกติ

เพียงแต่เวลาลืมตา ดวงตาของเขาเป็นสีขาวทั้งหมด มองไม่เห็น

รูม่านตาดำเลย

“พูดถึงเรื่องนี้ มันก็เกี่ยวข้องกับเหลียนจวินอยู่เหมือนกัน”

นายเหลียนตาบอดหลังจากเข้ามาและเอ่ยเรียกอาจารย์ ก็เอาแต่

ยืนอยู่ข้าง ๆ ก้มหน้าก้มตาไม่พูดอะไร

จนกระทั่งได้ยินประโยคนี้ เขาถึงได้เอ่ยปากขึ้นมา

“เกี่ยวกับผมเหรอครับ?”

“ใช่”

เหยียนเฉิง “ตั้งแต่อาจารย์รับเจ้าเข้ามาเป็นศิษย์ วันแรกที่สอน

วิชาทำนายดวงของนิกายหมดดูตาบอดให้ อาจารย์เคยบอกเจ้าแล้ว

ว่าโชคชะตาเป็นสิ่งที่ไม่อาจฝ่าฝืนได้”

“ดวงชะตาของมนุษย์สวรรค์กำหนดไว้แล้ว ตั้งแต่เกิดมา ทุกสิ่ง

ทุกอย่างล้วนถูกกำหนดมาตั้งแต่แรกแล้ว”

“เกิดตอนไหน ตายเมื่อไหร่”

“แต่งงานตอนไหน ชะตากำหนดมาให้มีลูกหรือไม่”

“ชีวิตดับสิ้นในวัยชรา หรือต้องป่วยตาย ถูกกำหนดมาแล้ว

ทั้งสิ้น”

“ทั้งหมดนี้ ไม่อาจฝ่าฝืนได้”

เขาพูดอย่างเชื่องช้า แต่น้าเสียงกลับจริงจังมาก เสียงนั้นดัง

กระทบหูของทุกคน

แม้จะเริ่มเข้ามาพัวพันกับสิ่งต่าง ๆ ในลัทธิเต๋าแล้ว แต่เมื่อได้ยิน

คำพูดของเหยียนเฉิง ซู่เซี่ยงหยางกลับรู้สึกไม่ค่อยสบายใจ เขาอดจะ

พูดออกมาไม่ได้ว่า “ถ้าชีวิตคนเราถูกสวรรค์กำหนดมาแล้ว แสดงว่า

ทุกสิ่งทุกอย่างถูกลิขิตไว้ปแล้วเหรอ”

“ถ้าอย่างนั้นชีวิตคนเราจะมีความหมายอะไร?”

“มนุษย์ก็เป็นแค่ตัวละครหนึ่งที่โชคชะตากำหนดขึ้นมาไม่ใช่

เหรอ?”

“ผมเชื่อว่ามนุษย์สามารถเอาชนะสวรรค์ได้”

เหยียนเฉิง “นี่ก็คือภารกิจของหุบเหวเทพมรณะ ทำลาย

โชคชะตา กำหนดวิถีของมนุษย์”

ฉู่ลั่ว “…”

ซู่เซี่ยงหยาง “…”

พวกเขาสองคนมองหน้ากัน ต่างคนต่างสงสัยในสิ่งที่ตัวเองได้

ยิน