เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1232 ต้องท ำเรื่องดีไว้ให้เยอะ ๆ
เถำเป่ยรู้สึกร้อนใจมำก เขำรีบโทรเรียกรถพยำบำลและ
กล่ำวโทษคนในตระกูลฮั่ว
จิ่งอันเสวี่ยก็พุ่งเข้ำไปดูเช่นกัน เธออดไม่ได้ที่จะต ำหนิคุณย่ำฮั่ว
“เขำอำยุปูนนี้แล้ว รับเรื่องรำวที่สะเทือนใจไม่ไหวหรอกนะคะ คุณ
อยำกให้เขำโมโหจนตำยไปเลยหรือไง?”
คุณย่ำฮั่วตอบกลับ “เรื่องของตระกูลฮั่วเป็นเรื่องที่คนนอกอย่ำง
เธอต้องเข้ำมำสอดตั้งแต่เมื่อไหร่!”
เธอจ้องมองลูกชำยของตัวเองแล้วพูด “ลูกโตจนดูแลครอบครัว
ได้ขนำดนี้แล้ว อย่ำปล่อยให้คนแบบนี้เข้ำมำในบ้ำนนะ ตระกูลฮั่ว
ของเรำไม่ใช่สถำนที่ที่หมำแมวตัวไหนก็เข้ำมำได้!”
“คุณ…คุณพูดแบบนี้ได้ยังไงคะ! ตระกูลฮั่วมีอ ำนำจอิทธิพลก็จริง
แต่เท่ำนี้ก็ถือว่ำยิ่งใหญ่มำกแล้วเหรอคะ?”
“ฉันเองก็พึ่งพำแรงก ำลังของตัวเองในกำรหำเงิน ฉันเองก็…”
“ใช่ ฉันยิ่งใหญ่มำก” คุณย่ำฮั่วตัดบทด้วยค ำพูดเย็นชำ “เธอเอง
ก็ยิ่งใหญ่ถึงขั้นวิ่งมำกล่ำวโทษฉันถึงในบ้ำนของฉันเอง ถ้ำตีควำม
จำกสิ่งที่เธอพูดมำ ฉันก็คงไปกล่ำวโทษเธอถึงบ้ำนได้เหมือนกัน
สินะ!”
“ที่นี่คือบ้ำนของฉัน ต่อหน้ำคนในครอบครัวของฉัน…เธอ
นับเป็นอะไรกันถึงได้มำกล่ำวโทษฉันแบบนี้!”
หลังจำกพูดจบ เธอก็คร้ำนจะสนใจท่ำทีของจิ่งอันเสวี่ยต่อแล้ว
จึงหันไปจ้องมองลูกชำยตัวเอง “ยังไม่เรียกคนมำเอำตัวเธอโยน
ออกไปอีก!”
ฮั่วจิ้นจึงท ำได้แต่เรียกพนักงำนรักษำควำมปลอดภัยเข้ำมำ
จิ่งอันเสวี่ยยังคิดจะโต้แย้งต่ออีก แต่พนักงำนรักษำควำม
ปลอดภัยก็มำลำกตัวเธอออกไปข้ำงนอกเสียก่อน
เธอรู้สึกเหลือจะเชื่อและอับอำยมำก ๆ
จึงหันไปมองฮั่วเซียวหมิงโดยไม่รู้ตัว “คุณยอมให้พวกเขำท ำกับ
ฉันแบบนี้เหรอคะ?”
แต่สีหน้ำของฮั่วเซียวหมิงก็ไม่แสดงควำมรู้สึกอะไร
จิ่งอันเสวี่ย “…”
ท ำไมกัน?
เห็น ๆ กันอยู่ว่ำเขำรู้ว่ำเธอชอบเขำมำกขนำดไหนนี่นำ?
แล้วท ำไมถึงได้ท ำให้เธอต้องอับอำยแบบนี้?
รถพยำบำลมำถึงแล้ว เถำเป่ยจึงขึ้นรถไปโรงพยำบำลกับคุณปู่
ฮั่ว
ในโถงรับแขกจึงเหลืออยู่เพียงคนในตระกูลฮั่วกับฉู่ลั่วเท่ำนั้น
ส่วนคนอื่น ๆ ถูกเชิญให้ออกจำกสถำนที่ไปแล้ว
คุณย่ำฮั่วส่ำยหน้ำ “วำงใจเถอะ ตำแก่นั่นดวงแข็งมำก ไม่ตำย
ง่ำย ๆ หรอกน่ำ”
เธอกวำดสำยตำมองหลำนชำยของตัวเองแล้วเอ่ยขึ้นมำ “ย่ำจะ
เป็นแนวหน้ำในเรื่องนี้เอง เขำคงไม่มีกะจิตกะใจกับเวลำจะมำรบกวน
หลำนกับลั่วลั่วแล้วล่ะ”
“หลำนกับลั่วลั่วพูดคุยเข้ำใจกันดีใช่ไหม?”
“ท ำดีกับลั่วลั่วเข้ำไว้นะ อย่ำไปยุ่งกับยัยหน้ำผีนั่น”
ฮั่วจิ้นถำมขึ้นมำอย่ำงระมัดระวัง “แม่ครับ แม่ไปมีคนใหม่เป็นเด็ก
หนุ่มรุ่นปีสองพันที่ข้ำงล่ำงนั่นจริง ๆ เหรอครับ?”
“อืม! ไม่ได้หรือไง?”
ฮั่วจิ้นรีบส่ำยหน้ำทันที “อย่ำงนั้น…จ ำเป็นต้องย้ำยหลุมศพไหม
ครับ?”
คุณย่ำฮั่วก้มหน้ำลงมองเล็บของตัวเองแล้วพูด “เอำไว้ค่อยคุย
เถอะ! ตอนนี้แม่ยังไม่ได้คิดแผนอะไรเลย เด็กรุ่นปีสองพันนั่นแม่มอง
ว่ำตอนนี้เขำก็ดี ไม่แน่ว่ำผ่ำนไปสักพัก แม่อำจไม่ชอบแล้วก็ได้”
ฮั่วจิ้น “…”
สมกับที่เป็นแม่ของเขำ!
แม้ว่ำตอนนั้นพ่อเขำจะควบคุมตระกูลฮั่วและกลุ่มบริษัทฮั่วเอำไว้
ทั้งหมด แต่ตอนที่แม่ยังมีชีวิตอยู่ ก็ไม่กล้ำให้คนรักและลูกนอกสมรส
ที่ตนเองเลี้ยงดูไว้ข้ำงนอกโผล่หน้ำมำเลยแม้แต่น้อย
ได้แต่รอคอยอย่ำงอดทนจนกระทั่งแม่เขำจำกไป
“ใกล้ถึงเวลำแล้ว แม่ต้องไปแล้วนะ พวกเธอก็ดูแลลั่วลั่วให้ดีล่ะ
ถ้ำแม่รู้ว่ำพวกเธอกล้ำรังแกลั่วลั่วล่ะก็ แม่จะท ำให้ชีวิตในอนำคตของ
พวกเธอได้รับบทเรียนอย่ำงสำสมเลยทีเดียว”
คนในครอบครัวทั้งสำมคน “…”
จำกนั้นคุณย่ำฮั่วก็กลำยเป็นกลุ่มควันแล้วหำยตัวไป
ฮั่วจิ้นถอนหำยใจออกมำเบำ ๆ “แม่ก็ยังสุดยอดมำกเหมือนเดิม”
เมื่อมีคุณย่ำฮั่วช่วยออกโรงให้ก็สำมำรถท ำอะไรได้มำกขึ้นแล้ว
“ลั่วลั่ว ท ำไมแม่ถึงอ่อนเยำว์ขนำดนั้นล่ะ!”
“คนที่มีบุญวำสนำบำงคนหรือคนที่ท ำเรื่องดี ๆ ไว้ตอนที่ยังมีชีวิต
อยู่ หลังจำกตำยไปก็จะเลือกรูปลักษณ์ของร่ำงวิญญำณที่จะด ำรงอยู่
ได้ค่ะ”
หยำงไต้ดวงตำเป็นประกำยขึ้นมำทันที “ถ้ำอย่ำงนั้นพออยู่
ข้ำงล่ำงนั่นก็มีสิทธิ์เลือก…”
“ที่รัก! คุณนี่…”
หยำงไต้กลอกตำใส่เขำอย่ำงหมดค ำพูด “ฉันก็แค่ถำมดูเอง”
“ในปรโลกไม่ได้มีกำรควบคุมเรื่องกำรแต่งงำนเข้มงวดค่ะ แม้ว่ำ
ตอนมีชีวิตอยู่จะแต่งงำนแล้ว แต่พอตำยไปก็สำมำรถเลือกคู่แต่งงำน
ได้ค่ะ…”
“แต่ทั้งสองจะต้องเป็นผีที่ดีเท่ำนั้นนะคะ”
ผีร้ำยส่วนใหญ่ล้วนแต่ไปรับโทษกันหมด พวกเขำไม่มีโอกำสได้
เลือกแล้ว
หยำงไต้ “…ดูท่ำทำงจะต้องท ำเรื่องดีไว้ให้เยอะ ๆ แล้วล่ะ!”
ฮั่วจิ้น “ที่รัก!!!”
YOU MAY ALSO LIKE
