เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1238 ศักดิ์ศรีของเผ่ำปีศำจ
หลังฉู่ลั่วทักทำยพวกเขำเสร็จแล้ว ก็ดึงจิ่งเจียเหยียนออกมำ
“เธอจะรับผิดชอบเรื่องกำรเชื่อมต่อกับพวกคุณชั่วครำว แล้วพวกเรำ
จะจัดเตรียมคนมำอีกสองสำมคน”
คนเขียนเรื่องโกหกกับคนโน้มน้ำวใจคนเก่งยิ้มพร้อมพยักหน้ำ
พวกเขำมองพิจำรณำจิ่งเจียเหยียน “สำวสวยคนนี้ เข้ำใจปีศำจดี
เหรอครับ?”
“พอเข้ำใจค่ะ พอเข้ำใจ!”
จิ่งเจียเหยียนซ่นอแววตำภำคภูมิใจไว้ไม่มิด
เธอเป็นปีศำจ จะไม่เข้ำใจปีศำจได้ยังไง
หนึ่งชั่วโมงต่อมำ
จิ่งเจียเหยียนตำเบิกกว้ำง เธอเดินออกไปจำกคฤหำสน์หลังเล็ก
ภำยใต้สำยตำรังเกียของทั้งสองคน
เธอเดินเอื่อยเฉื่อยมำยังคฤหำสน์หลัก ก่อนจะนั่งลงบนโซฟำ
ท่ำทำงแข็งทื่อ “พวกเขำดูถูกว่ำฉันไม่เข้ำใจปีศำจ และหวังว่ำลั่วลั่ว
จะหำคนที่เข้ำใจปีศำจจริง ๆ มำให้”
เฉิงยวน “…อุ๊บ!”
ฉู่ลั่วก็มองจิ่งเจียเหยียนอย่ำงตกตะลึง
เฉิงยวน “ข้ำจะไปดูหน่อย ข้ำเป็นผีสำวที่อยู่มำสองพันปี พอจะรู้
เรื่องเผ่ำพันธุ์ปีศำจอยู่บ้ำง”
หนึ่งชั่วโมงต่อมำ เฉิงยวนลอยกลับมำช้ำ ๆ แล้วนั่งลงข้ำงจิ่งเจีย
เหยียน เธอมีท่ำทำงแข็งทื่อเหมือนจิ่งเจียเหยียน ทั้งยังเคลื่อนไหว
เหมือนกันอีกด้วย
เธอเงียบไปพักหนึ่ง
“เผ่ำปีศำจของพวกเจ้ำ…มีกำรแข่งขันภำยในสูงมำกเลยเหรอ?”
“ไม่ ๆ ๆ” จิ่งเจียเหยียนส่ำยศีรษะจนแทบจะหลุดออกมำ “เผ่ำ
ปีศำจของพวกเรำไม่ใช่แบบนี้!”
ท ำไมต้องยกระดับเผ่ำปีศำจขึ้นไปสูงขนำดนั้นด้วย!
เธอเป็นเพียงปีศำจงูที่บ ำเพ็ญตำมธรรมชำติของพุทธศำสนำมำ
หลำยปี แต่ไม่เข้ำเกณฑ์กำรแข่งขันระดับต้นของพวกเขำด้วยซ้ำ!
ต่อสู้กับปีศำจได้ดี!
เธอรู้สึกว่ำกำรเป็นปีศำจมำหลำยปีนี้ ช่ำงเปล่ำประโยชน์!
เธอท ำให้เผ่ำปีศำจเสียหน้ำแล้ว!
ตอนนี้เธอไม่กล้ำยอมรับว่ำตัวเองเป็นปีศำจ ต่อหน้ำคนขั้นเทพ
ทั้งสองคนนั้นแล้ว
จะท ำขำยหน้ำปีศำจไปมำกกว่ำนี้ไม่ได้!
เฉิงยวนตบไหล่เธอเบำ ๆ “ไม่ต้องร้อง ลั่วลั่วบอกแล้วนี่ ว่ำทำง
องค์กรจะส่งพวกเทพอู่ทงมำน่ะ”
“อย่ำเพิ่งให้พวกเขำยอมรับว่ำตัวเองเป็นปีศำจนะ!” จิ่งเจียเหยีน
คว้ำแขนของฉู่ลั่วไว้ “ลั่วลั่ว ขอร้องล่ะนะ! อย่ำให้พวกเขำยอมรับว่ำ
ตัวเองเป็นปีศำจเด็ดขำด”
พวกเขำจะท ำให้ปีศำจขำยหน้ำไม่ได้!
ฉู่ลั่ว “ฉันจะลองพูดกับพวกเขำดู”
“ฉันจะโทรตำมหูเสี่ยวหลีกลับมำ! เรื่องนี้เกี่ยวพันกับศักดิ์ศรีของ
เผ่ำปีศำจ พวกเรำจะไม่ยอมปล่อยผ่ำนแม้แต่นิดเดียว!”
เธอสร้ำงขวัญก ำลัง แล้วหยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมำ ติดต่อ
ไปหำหูเสี่ยวหลี
“ถ้ำเธอยังไม่กลับมำ เผ่ำปีศำจของพวกเรำต้องพินำศแน่นอน!
ต้องพินำศจริง ๆ แล้วล่ะ!”
“ปีศำจทั้งหมดถูกคัดออกจำกกำรแข่งขันชิงต ำแหน่งรำชำปีศำจ
ด่ำนแรกแล้ว ถ้ำพูดออกไปปีศำจอย่ำงพวกเรำจะยอมอยู่เฉยไหม?”
“เผ่ำปีศำจจะคิดหรือเปล่ำว่ำนี่คือแผนสมรู้ร่วมคิดของมนุษย์
จำกนั้นพวกเขำก็จะโจมตีมนุษย์”
“สงครำมใหญ่ระหว่ำงคนกับปีศำจ แม้แต่โลกของเทพเจ้ำก็ต้อง
เข้ำร่วมแน่นอน!”
“จบแล้ว มันจบแล้ว! สงครำมครั้งใหญ่ที่ท ำลำยล้ำงโลกก ำลังจะ
เกิดขึ้นแล้ว!”
หูเสี่ยวหลี “รอฉันแก้ปัญหำเรื่องหมูก่อน แล้วจะไป!”
“ตอนนี้ใช่เวลำมำพูดเรื่องหมูไหม? ตอนนี้ต้องพูดเรื่องอนำคต
ของเผ่ำปีศำจ ศักดิ์ศรีของเผ่ำปีศำจ กับสงครำมระหว่ำงมนุษย์ ปีศำจ
และเทพต่ำงหำกล่ะ!”
หูเสี่ยวหลีท ำเสียงไม่พอใจ “หมูแล้วท ำไม? เธอรู้ไหมว่ำหมูตัวนี้มี
ควำมส ำคัญมำกขนำดไหน? เธอรู้ไหมว่ำหมูพันธุ์นี้ ต้องใช้เวลำกี่ชั่ว
อำยุคนถึงพัฒนำออกมำได้?”
“เธอรู้ไหมว่ำหมูตัวนี้และลูกหลำนรุ่นต่อไปของมันอำจจะจะมี
แอนติบอดีอหิวำต์หมูอยู่ในร่ำงกำย?”
“เธอรู้ไหมว่ำถ้ำหมูในประเทศมีแอนติบอดี้ของหมูตัวนี้ จะ
หมำยควำมว่ำยังไง?”
จิ่งเจียเหยียนที่ฟังไม่เข้ำใจสักค ำ ฟังออกแต่หมู หมู หมู ก็ตกใจ
กับค ำพูดเฉียบคมของหูเสี่ยวหลี
“หมำยควำมว่ำประเทศของเรำไม่ต้องกังวลโรคอหิวำต์หมูอีก
แล้วไงล่ะ หมำยควำมว่ำหมูจ ำนวนมำกจะไม่ตำยเป็นจ ำนวนมำกทุก
ๆ สองถึงสำมปี หมำยควำมว่ำ…”
จิ่งเจียเหยียนค่อย ๆ ห่อไหล่ของตัวเอง เธอแทบจะขดตัวเป็นลูก
บอลเสียด้วยซ้ำ
หลังจำกหูเสี่ยวหลีต ำหนิไปแล้ว “รอก่อนแล้วกัน! ทำงนี้ก ำลังจะ
จัดกำรเสร็จแล้วล่ะ จัดกำรเสร็จเมื่อไหร่ฉันจะรีบกลับไป”
จิ่งเจียเหยียนพูดด้วยน้ำเสียงอ้อนวอน “ถ้ำอย่ำงนั้นเธอกลับมำ
เร็ว ๆ นะ! เธอต้องจ ำไว้ เธอห้ำมลืมล่ะ! ฉันรอเธอ…”
ยังพูดไม่จบ อีกฝ่ำยก็ตัดสำยไปแล้ว
YOU MAY ALSO LIKE
