เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1244 น้องสาวกลายเป็นน้องชาย
ซู่เซี่ยงหยางยิงปืนขึ้นฟ้าอีกหนึ่งนัด
ชาวบ้านเริ่มลังเลอีกครั้งแล้ว
เจ้าหน้าที่ทั่วไปหลายคนก็หยิบปืนออกมา แล้วยิงขึ้นฟ้าเช่นกัน
อาวุธในมือของพวกชาวบ้านถูกโยนทิ้งไปหมด
ชายอายุประมาณห้าสิบกว่าปีคนหนึ่งเดินออกมา “ที่แท้ก็เป็นคน
ของรัฐบาลส่งมา พวกเราเข้าใจผิดไป พวกเราคิดว่าพวกคุณมาทำ
ร้ายพวกเราซะอีก”
ซู่เซี่ยงหยางกับคนอื่น ๆ เก็บปืนลง และเริ่มเผยรอยยิ้มอย่างเป็น
ทางการ “เข้าใจครับ เข้าใจ พวกเราเป็นองค์กรพิเศษ ไม่ได้ประกาศ
ตัวให้สาธารณะชนทราบ พวกคุณไม่รู้ก็เป็นเรื่องปกติ”
เจ้าหน้าที่รีบขึ้นไปช่วยเหลือเจ้าหน้าที่ที่ถูกมัดและกำลังสลบอยู่
ผู้ใหญ่บ้านจัดเตรียมบ้านหลังหนึ่งซึ่งอยู่ท้ายหมู่บ้านให้พวกเขา
พัก
“เหมือนพวกเขาจะถูกพิษ อุปกรณ์ทางการแพทย์ที่พวกเรา
นำมาด้วยในตอนนี้ วิเคราะห์ไม่ได้ว่าพวกเขาถูกพิษชนิดไหน ทางที่
ดีคือส่งพวกเขาไปโรงพยาบาล เพื่อทำการตรวจให้ละเอียด”
เจ้าหน้าที่สองคนที่สลบอยู่ถูกวางลงบนเตียง พวกซู่เซี่ยงหยาง
ยืนล้อมอยู่ด้านข้าง พลางขมวดคิ้วมองเจ้าหน้าที่
“ทำไมไม่ไปถามพวกชาวบ้านล่ะ?” เจ้าหน้าที่คนหนึ่งเสนอขึ้น
“ยังไงเรื่องก็เกิดในหมู่บ้านของพวกเขา พวกเขาอาจจะรู้ก็ได้ว่าเป็น
พิษอะไร?”
ซู่เซี่ยงหยางหัวเราะเย็นชา “นายคิดว่าพวกเขาจะบอกพวกเรา
เหรอ?”
เจ้าหน้าที่งุนงง “ไม่ได้เหรอครับ? พวกเขาเชื่อพวกเราแล้วไม่ใช่
เหรอ?”
“เชื่อบ้าบออะไรล่ะ พวกเขากลัวปืนกับเวทมนตร์ของพวกเรา
ต่างหาก” ไจ๋โหรวมองไปนอกหน้าต่าง เห็นชาวบ้านหลายคนกำลัง
ชะเง้อคอมองอยู่ ทั้งยังพูดคุยกระซิบกระซาบอะไรบางอย่าง
“ในหมู่บ้านต้องมีอะไรแปลก ๆ แน่นอน”
“หมู่บ้านนี้พลังหยินรุนแรงมาก ทันทีที่พวกเราเข้ามา เครื่องมือก็
ส่งเสียงดังไม่หยุด”
เจ้าหน้าที่หยิบอุปกรณ์ออกมา เครื่องมือขนาดเท่าฝ่ามือร้อง
เตือนไม่หยุด
ซู่เซี่ยงหยางปรบมือเป็นสัญญาณให้ทุกคนมองมา “ค่ายกลหยิน
มีการเคลื่อนไหวอีกครั้ง ก่อนหน้าที่พวกเราจะตรวจสอบเรื่องแปลก ๆ
ในหมู่บ้าน พวกเราต้องบอกกับภายนอกว่าแก้ค่ายกลไม่ได้”
“ครับ!”
หลังสั่งการเรียบร้อยแล้ว ซู่เซี่ยงหยางจึงเดินไปหาฉู่ลั่ว เห็นเธอ
มองออกไปข้างนอกเช่นกัน “อะไรเหรอครับ? มีอะไรผิดปกติหรือ
เปล่า?”
ฉู่ลั่วเชิดคางขึ้นเล็กน้อย เธอชี้ไปยังรูเล็กรูหนึ่งที่มุมบ้าน ศีรษะ
เล็ก ๆ กำลังดิ้นอยู่ในนั้น
ซู่เซี่ยงหยาง “…”
เขาสาวเท้าเดินออกไปที่รูนั่น เพียงขยับเข้าใกล้ ศีรษะนั้นก็
ออกมาจากรูและเงยหน้าขึ้นมาแล้ว
ใบหน้ารูปไข่ซูบผอม เต็มไปด้วยคราบฝุ่นเปรอะเปื้อน ผมเผ้า
กระเซอะกระเซิงนั้นก็มีแต่ฝุ่นเหมือนกัน
พอเห็นหน้าซู่เซี่ยงหยาง อีกฝ่ายก็คิดจะหลบไปตามสัญชาติ
ญาณ แต่ถูกซู่เซี่ยงหยางคว้าไหล่ไว้ แล้วพาตัวเข้ามา
“น้องสาว เธอกำลังทำอะไร?”
“พวกคุณมาจับผีใช่ไหมคะ?”
เสียงของสาวน้อยฟังดูเด็กมาก เพราะร่างกายเธอผอมเกินไป
ดวงตาจึงดูโตเป็นพิเศษ
ซู่เซี่ยงหยางพยักหน้า “ใช่แล้ว! พวกเรามาจับผี”
สาวน้อยหัวเราะคิกคัก “ถ้าอย่างนั้นตอนพวกคุณจับผี ช่วยพา
น้องสาวของหนูกลับมาด้วยได้ไหมคะ!”
“เธอชื่อหลิงหลิง อายุเท่าหนูเลย หน้าตาเหมือนหนูด้วย”
“แม่บอกว่าน้องสาวกลายเป็นน้องชายแล้ว แต่หนูรู้ว่าไม่ใช่”
“น้องชายไม่ใช่น้องสาว!”
เธอตบลงที่ตำแหน่งหัวใจของตัวเอง “ในนี้ของหนูมันเจ็บแปลบ
ๆ น้องสาวไม่ได้กลายเป็นน้องชาย”
“น้องสาวกำลังร้องไห้ น้องสาวกลัวมากเลยค่ะ”
“พวกคุณช่วยน้องสาวได้ไหมคะ?”
เธอควักเงินยับยู่ยี่สิบกว่าหยวนออกมา “เงินของหนูยกให้คุณ
หมดเลย”
เงินสกปรกพวกนั้น ถูกจับยัดใส่มือของซู่เซี่ยงหยาง
ซู่เซี่ยงหยาง “…”
หลังยัดเงินใส่มือของซู่เซี่ยงหยางไปแล้ว สาวน้อยก็รีบร้อนมุด
ออกจากรู
เธอคว่าตัวลงกับพื้นอีกครั้ง แล้วพูดเสียงเบาจากอีกฟากของรู
“คุณลุง รับเงินหนูไปแล้ว ต้องตามหาหลิงหลิงให้เจอนะคะ!”
พูดจบ เธอก็วิ่งหนีไป
“น้องสาวกลายเป็นน้องชาย? มันจะเป็นไปได้ยังไง?” ไจ๋โหรว
หัวเราะเยาะ
“จริงหรือหลอก ไปถามดูก็รู้แล้ว”
“ถามใครคะ?”
ฉู่ลั่วมองไปยังเจ้าหน้าที่สองคนซึ่งยังไม่รู้สึกตัวอยู่บนเตียง
สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่ฉู่ลั่ว ก่อนจะมองเจ้าหน้าที่บนเตียง
จี้ไจ่เอ่ย “พาวิญญาณออกจากร่างคงไม่ดีเท่าไหร่นะครับ?”
ไจ๋โหรว “ถ้าคุณคิดว่าไม่ดี คุณก็ออกไปถามพวกชาวบ้านสิ ดูสิ
ว่าจะถามได้เรื่องอะไรไหม?”
ขนาดคนโง่ยังรู้ว่าชาวบ้านในหมู่บ้านนี้ไม่มีทางพูดความจริง
แน่นอน
จี้ไจ่ “…ตอนวิญญาณออกจากร่าง ระวังหน่อยนะครับ อย่าทำให้
กายเนื้อของพวกเขาบาดเจ็บ”
ฉู่ลั่วเดินไปตรงหน้าเจ้าหน้าสองคนที่สลบไสล มือแต่ละข้างกด
ลงบนหน้าผากของเจ้าหน้าที่แต่ละคน พลางท่องคาถา
ไม่นานนัก วิญญาณของเจ้าหน้าทั้งสองก็ลอยออกมาจากร่าง
พวกเขายังคงมองซ้ายมองขวาด้วยความสับสน
“เจ้านิกาย ผู้กอง พวกคุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงครับ?”
“แล้วพวกเราเป็นอะไรไป?”
ไจ๋โหรวรีบเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นให้ฟัง “ถ้าไม่ใช่เพราะพวกเรามา
กันทันเวลา พวกคุณคงถูกบูชายัญไปแล้ว”
เจ้าหน้าที่สองคน “…”