เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1246 ผ่าท้องตัวเอง

ภายใต้สายตาโกรธเคืองของชาวบ้าน สองสามีภรรยาตระกูลกง

จำต้องพาฉู่ลั่วมาที่บ้านของตนเองอย่างช่วยไม่ได้

บ้านตระกูลกงเป็นอาคารสามชั้นที่สร้างขึ้นมาใหม่ หากเทียบกับ

บ้านพักหลังอื่น ๆ ในหมู่บ้านที่คล้ายบังกะโลแล้ว ก็เรียกได้ว่ามีสไตล์

มากกว่าเล็กน้อย

“บ้านหลังนี้สร้างได้ดีเลยใช่ไหม! เสี่ยวเลี่ยงเป็นหนึ่งในนักศึกษา

ของมหาวิทยาลัยชื่อดังที่มีน้อยมากในหมู่บ้านของเรา เขาเรียน

ออกแบบสถาปัตยกรรม…เป็นเด็กที่มีอนาคตไกลเชียวล่ะ!”

ชาวบ้านเห็นพวกฉู่ลั่วกำลังพิจารณาตัวอาคาร ก็ทั้งภูมิใจทั้งหด

หู่ “แต่น่าเสียดายนะ…ที่คนมาด่วนตายไปเสียก่อน”

เมื่อเข้าไปในบ้านตระกูลกง ก็เห็นตัวอักษรซวงสี่*[1] สีแดงสด

ติดเอาไว้บนหน้าต่างทุกบานในบ้าน เห็นได้ชัดว่าเป็นการตกแต่ง

สำหรับงานรื่นเริง แต่มันกลับทำให้ผู้คนที่พบเห็น ต่างรู้สึกขนลุกชัน

โดยไม่รู้ตัว

โดยเฉพาะบนผนังของห้องโถงหลักที่แขวนรูปขาวดำของชาย

วัยรุ่นคนหนึ่งเอาไว้

มันเป็นรูปลูกชายคนเดียวของตระกูลกงที่เสียชีวิตตั้งแต่อายุยัง

น้อย กงเลี่ยง

แม่ของกงเลี่ยงนั่งบนเก้าอี้ด้วยสีหน้ามืดมน เมื่อเผชิญหน้ากับ

ชาวบ้านที่เสียงดังจอแจ ก็ไม่ได้พูดอะไรสักคำ

พ่อของกงเลี่ยงก็นั่งยอง ๆ อยู่หน้าประตู กำลังสูบบุหรี่มวนแล้ว

มวนเล่า

“เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ครับ?”

ซู่เซี่ยงหยางเอ่ยปากถาม

แม่ของกงเลี่ยงส่งเสียงคร่าครวญ “เพราะเอ้อเหมยเป็นบ้าน่ะสิ

เธอใช้มีดผ่าท้องตัวเอง ทำให้พวกเราไม่มีหลาน!”

“ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ ตอนนี้พวกเราคงได้อุ้มหลานแล้ว”

“ผ่าท้องตัวเองเหรอคะ?” ไจ๋โหรวขมวดคิ้ว ไม่น่าล่ะผีสาวตนนั้น

ถึงได้มีรูปลักษณ์น่ากลัวขนาดนั้น

แม่ของกงเลี่ยงตบต้นขา เธอร้องตะโกน “ใช่น่ะสิ! หลานชายของ

ฉันก็จากไปแล้วเหมือนกัน!”

“ถ้ารู้แต่แรกว่าฉีเอ้อเหมยสมองมีปัญหา พวกเราคงไม่เลือกเธอ

แน่นอน”

“ถ้าไม่ใช่เพราะตระกูลฉีบอกว่าลูกสาวของพวกเขาเคยเรียนชั้น

มัธยมต้น ฉันคงไม่ให้ลูกชายของฉันแต่งงานกับเธอ ลูกชายของฉัน

เป็นถึงนักศึกษาที่จบจากมหาวิทยาลัยชื่อดัง…”

“มหาวิทยาลัยชื่อดังเลยนะพวกคุณรู้ไหม? ลูกชายที่แสน

เพียบพร้อมขนาดนั้น ควรได้แต่งงานกับนักศึกษามหาวิทยาลัยชื่อดัง

ในเมืองสักคนสิ”

แม่ของกงเลี่ยงต่อว่าไม่หยุด “แถมยังรับสินสอดของตระกูลเราไป

ตั้งหนึ่งแสนหกหมื่นหยวนด้วย”

“ฉีเอ้อเหมยได้แต่งงานกับลูกชายของฉัน นั่นก็เป็นเกียรติอย่าง

สูง…สำหรับครอบครัวพวกเขาแล้ว…”

ไจ๋โหรวอดเอ่ยแทรกเธอไม่ได้ “แต่ลูกชายคุณตายไปแล้วไม่ใช่

เหรอ?”

แม่ของกงเลี่ยงที่ยังคงต่อว่าไม่หยุดสะอึกไปเล็กน้อย จากนั้นจึง

ร้องไห้คร่าครวญถึงชีวิตอันน่าสงสารของลูกชายหลายประโยค

บอกว่าถ้าลูกชายของเธอไม่ตายเร็ว ฉีเอ้อเหมยคงไม่มีโอกาส

ตกถังข้าวสารจนได้แต่งงานกับลูกชาย

“เธอมีทายาทสืบสกุลให้พวกเราตระกูลกงได้ ถือเป็นความโชคดี

ของฉีเอ้อเหมยแล้ว เธอยังไม่ดูแลหลานในท้องของฉันให้ดีอีก…”

“เป็นทารกเพศหญิง” ฉู่ลั่วที่ไม่พูดอะไรเลยมาตลอด เอ่ยปากขึ้น

กระทันหัน

เธอมองแม่ของกงเลี่ยงด้วยสายตาเย็นชา “เด็กคนนั้นเป็นทารก

เพศหญิง”

แม่ของกงเลี่ยงมองดวงตากระจ่างใสของฉู่ลั่ว ก่อนจะรีบหลบ

สายตา พลางตอบด้วยท่าทางอึกอัก “แต่ก็ยังเป็นหลาน เป็นหลาน

คนโต เป็นเพราะลูกของเราสงสารคนแก่ทั้งสองคน พอรู้ว่าเขาตาย

ไปแล้ว พวกเราสองคนจะต้องเสียใจ”

“เขาเลยตั้งใจกลับมาในคืนวันแต่งงาน และหลับนอนกับฉี

เอ้อเหมย เพื่อมอบหลานให้พวกเรา”

หญิงวัยกลางคนที่อยู่ข้าง ๆ ก็พยักหน้า “ฉันอยู่ข้างบ้านพวกเขา

ในวันแต่งงาน ฉีเอ้อเหมยจู่ ๆ ก็กรีดร้องขึ้นมากลางดึก ทั้งร้องไห้ทั้ง

กรีดร้องเลยล่ะ”

“วันต่อมาเธอก็บอกว่ากงเลี่ยงกลับมาแล้ว เธอเจอผีแล้ว”

ชาวบ้านอีกคนที่ยืนอยู่ด้านข้างเผยยิ้มหยาบโลน “เสี่ยวเลี่ยงรู้ว่า

ตัวเองแต่งภรรยาแล้ว ก็เลยกลับมาลิ้มรสชาติของภรรยาน่ะสิ!”

“ใช่ ใช่ ใช่! ตอนเสี่ยวเลี่ยงตาย เขายังเป็นวัยรุ่ยอยู่ ไม่เคยเข้า

ใกล้ผู้หญิงมาก่อน พอรู้ว่าตัวเองแต่งภรรยาแล้ว เลยพยายามกลับมา

ไงล่ะ”

“ฉีเอ้อเหมยร้องอยู่ตั้งหลายคืนเลยนะ…ผีกับคนอย่างพวกเรา

ต่างกันจริง ๆ !”

*[1] อักษรซวงสี่ (囍) สัญลักษณ์มงคลที่นิยมใช้กันมากที่สุดใน

พิธีแต่งงานของชาวจีน