เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1262 ยั่วโมโห

“ฉันมำแล้ว”

เธอไปหยุดอยู่ตรงปำกถ้ำ แม้จะยังไม่ได้เข้ำไปใกล้ ก็รู้สึกได้ถึง

พลังบีบคั้นที่แข็งแกร่งมำก ๆ

เธอเดินเข้ำไปในถ้ำทีละก้ำวอย่ำงช้ำ ๆ จำกนั้นก็ท ำลำยค่ำยกล

แล้วตรงเข้ำไป ภำพที่เห็นคือผู้ชำยนั่งขัดสมำธิอยู่ใจกลำงถ้ำ

เขำวำงมือสงบนิ่ง หลับตำตั้งสมำธิบ ำเพ็ญเพียร

แต่ฉู่ลั่วไม่ได้เข้ำไปใกล้ เธอท ำเพียงแสดงให้เขำเห็นผีเด็กที่อยู่

ในมือแล้วเอ่ย “ฉันพำผีเด็กที่คุณต้องหำรมำแล้ว แล้ววิญญำณของ

ชำวบ้ำนล่ะ?”

“หึ!” เสียงหัวเรำะเบำ ๆ ดังขึ้นมำในถ้ำ “ดูท่ำทำงคุณคงเลือก

ช่วยชำวบ้ำนที่โง่เขลำพวกนั้นสินะ?”

ทันทีที่เขำเอ่ยปำก ฉู่ลั่วก็รู้สึกได้ถึงพลังกดดันที่แผ่ออกมำ

เธอจ้องมองใบหน้ำของเขำอย่ำงละเอียด ทันใดนั้นดำบชิงเจวี๋ยก็

ปรำกฏขึ้นในฝ่ำมือ “ชำวบ้ำนล่ะ?”

“สบำยใจได้ ผมไม่ได้สนใจวิญญำณที่ไม่รู้เรื่องอะไรพวกนั้น

หรอก”

ผู้ชำยคนนั้นลุกขึ้นยืน แล้วสะบัดเสื้อคลุมสีน้ำเงินของตัวเอง เขำ

ยังดูเด็กมำก เหมือนอำยุคงประมำณสิบเจ็ดถึงสิบเก้ำปี แต่ดวงตำ

กลับเย็นชำรำวกับน้ำค้ำงแข็ง

“เห็นใคร ๆ พูดกันว่ำที่ส ำนักเต๋ำมีคนที่มีพรสวรรค์คนหนึ่ง อำยุ

ยังน้อยก็ดูแลส ำนักเต๋ำได้แล้ว ทั้งยังมีกำรเชื่อมควำมสัมพันธ์กับทำง

รัฐบำลอีก ผมยังคิดอยู่เลยว่ำจะเป็นคนที่ทรงพลังขนำดไหนกันนะ…”

เขำมองพิจำรณำเธอตั้งแต่หัวจรดเท้ำ “ที่แท้ก็บ ำเพ็ญเพียรมำได้

แค่ร้อยปี พวกเขำเกรงกลัวผู้บ ำเพ็ญร้อยปีอย่ำงคุณเหรอ”

“วิญญำณชำวบ้ำนล่ะคะ?”

ผู้ชำยคนนั้นตอบ “อยู่ที่ยอดเขำเสี่ยวหยำงของภูเขำซีติ่ง”

ฉู่ลั่วหยิบมือถือออกมำต่อสำยหำซู่เซี่ยงหยำงตรงหน้ำผู้ชำยคน

นั้นทันที

ผู้ชำยคนนั้น “…”

หลังจำกวำงสำยไปแล้ว ฉู่ลั่วก็เอำตัวผีเด็กเดินไปนั่งลงบนหินที่

อยู่ด้ำนข้ำง

“คุณหมำยควำมว่ำอะไร?”

ฉู่ลั่ว “ฉันเอำผีเด็กมำแลกกับวิญญำณชำวบ้ำน อยำกจะรู้ว่ำ

ค ำพูดของคุณเชื่อได้หรือเปล่ำ”

ผู้ชำยคนนั้นแย้มรอยยิ้ม “คุณสงสัยในค ำพูดของผมเหรอ?”

“แน่นอน!” ฉู่ลั่วพิงก ำแพงอันเย็นเฉียบนั้นแล้วเขย่ำผีเด็กที่อยู่ใน

มือ “เพรำะว่ำคุณเป็นคนที่สำมำรถใช้ประโยชน์จำกผู้หญิงท้องกับผี

เด็กทำรกได้ ฉันก็เลยมีเหตุผลมำกพอที่จะสงสัยคุณ”

เธอมองพิจำรณำผู้ชำยคนนั้นตั้งแต่หัวจรดเท้ำด้วยหำงตำ

พร้อมกับแสดงสีหน้ำเหยียดหยำม “คุณดูถูกกำรบ ำเพ็ญเพียรร้อยปี

ของฉัน เกรงว่ำจ ำนวนปีที่คุณบ ำเพ็ญเพียรคงจะเยอะกว่ำฉันมำก

สินะคะ?”

ผู้ชำยคนนั้นแค่นเสียงเย็นชำแล้วพูด “หกร้อยห้ำสิบสำมปี”

“บ ำเพ็ญเพียรมำหกร้องห้ำสิบสำมปี แต่ยังต้องพึ่งผู้หญิงท้องกับ

เด็กทำรก จินตนำกำรไม่ออกเลยนะคะว่ำคุณสมบัติของคุณจะย่ำแย่

แค่ไหน ฉันบ ำเพ็ญเพียรอย่ำงสง่ำผ่ำเผยมำร้อยปี ก็ท ำให้พวกคุณ

อิจฉำจนพยำยำมจะบอกให้ฉันรู้แล้ว”

สีหน้ำของผู้ชำยคนนั้นดูลังเล

แววตำของฉู่ลั่วเป็นประกำย พร้อมกับเอียงหัวเล็กน้อยอย่ำง

สงสัยในสิ่งที่ตนเองได้ยินในหูฟัง

อีกฝ่ำยจึงส่งเสียงเร่งเร้ำขึ้นมำ [คุณพูดไป เชื่อผม ไม่ผิดแน่นอน

ถ้ำพูดประโยคพวกนี้จะต้องยั่วโมโหเขำได้แน่]

[กำรแสดงออกของคุณก็ต้องไปในทำงเดียวกันด้วยนะ ต้อง

แสดงออกว่ำก ำลังดูถูก]

[ต้องท ำลำยผนึกของผีเด็กต่อหน้ำเขำ]

สิ่งที่บอกว่ำต้องท ำนั้นถูกเน้นเอำมำก ๆ

ฉู่ลั่วเงยหน้ำขึ้นช้ำ ๆ พร้อมกับควำมรู้สึกเย็นชำที่มำกขึ้น เธอ

เอียงคอแล้วเขย่ำผีเด็กในมืออีกครั้งพลำงพูดออกไป “ควำมแตกต่ำง

ของคนมีพรสวรรค์กับปุถุชนคนธรรมดำ มันชัดเจนขนำดนี้เชียว”

“สิ่งที่ฉันแค่เรียนรู้ไปแบบสุ่มสี่สุ่มห้ำก็ท ำได้แล้ว แต่คุณกลับต้อง

ฆ่ำคน วำงแผนกำรต่ำง ๆ นำนำ จนกระทั่งผู้หญิงท้องกับเด็กทำรกก็

ไม่เว้นกว่ำคุณจะเรียนรู้วิชำได้”

“ฉันจะเตือนคุณนะคะ ว่ำให้ยอมแพ้ไปเถอะ”

“เส้นทำงกำรบ ำเพ็ญ สิ่งที่ต้องพึ่งพำก็คือพรสวรรค์ ไม่ใช่กำร

พยำยำมอย่ำงหนักหรือเป็นพวกนอกลู่นอกทำง”

จำกค ำพูดที่ฉู่ลั่วพูดมำ ท ำเอำผู้ชำยคนนั้นสีหน้ำแย่ลงไปเรื่อย ๆ

ฉู่ลั่วอุ้มผีเด็กทำรกขึ้นมำตรงหน้ำของตัวเอง มือหนึ่งก็ท ำมือ

ส่วนปำกก็ท่องคำถำไป

ภำยในไม่กี่วินำที ผนึกบนร่ำงของผีเด็กก็สลำยหำยไปแล้ว