เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1263 ยอมแพ้ไปเถอะ

“คุณดูสิ มันง่ำยจะตำย ฉันแค่ลองท ำดู ผนึกของคุณก็คลำยไป

แล้ว”

ผู้ชำยคนนั้นเบิกตำโตแล้วกล่ำวว่ำ “เป็นไปไม่ได้! ผนึกของผมมี

เพียงแค่ผมเท่ำนั้นที่จะปลดมันได้! บนโลกนี้นอกจำกผมแล้ว คนอื่น

ไม่มีทำงที่จะปลดผนึกนั้นได้เด็ดขำด!”

“มันเป็นผนึกที่ผมสร้ำงขึ้นมำเป็นพิเศษ มันเป็นผนึกของผม

ใครก็ปลดผนึกนี้ไม่ได้ทั้งนั้น”

ฉู่ลั่วยืนพิงก้อนหิน แล้วหัวเรำะออกมำด้วยน้ำเสียงเย่อหยิ่ง “ฮ่ำ

ๆ ๆ”

“ช่ำงน่ำข ำจริง ๆ คุณปุถุชนคนธรรมดำ…ยอมแพ้ไปเถอะ

เส้นทำงกำรบ ำเพ็ญเพียรมันไม่ใช่เส้นทำงของคนที่ไม่มีคุณสมบัติ

อย่ำงคุณควรเดินหรอกค่ะ”

ฉู่ลั่วหมุนตัวเดินไปโดยไม่คิดจะหันกลับมองผู้ชำยซึ่งอยู่

ด้ำนหลังเลย

เสียงในหูฟังจึงพูดขึ้นมำ [ห้ำมหันกลับไปเด็ดขำดนะ ให้เดินจำก

ไปแบบไม่อำลัยอำวรณ์เลยแม้แต่น้อย แล้วค่อยทิ้งค ำพูดกระตุ้นเขำ

สักประโยคก็พอแล้ว]

“ฉันผิดหวังมำกนะคะ” น้ำเสียงของฉู่ลั่วเย็นชำรำวกับน้ำค้ำง

แข็งที่บำดลึก “ฉันคิดว่ำตัวเองจะได้เจอคนที่มีควำมสำมำรถยิ่งใหญ่

นึกไม่ถึงเลยว่ำ…”

ยังไม่ทันสิ้นเสียงของเธอ พลังวิญญำณที่รุนแรงจำกด้ำนหลังก็

พุ่งผ่ำนอำกำศตรงเข้ำมำที่หลังของเธอ

ฉู่ลั่วเพียงยกมือขึ้นสกัดกั้นมันเอำไว้ได้อย่ำงสบำย ๆ แล้วมองไป

ยังผู้ชำยที่โจมตีใส่ด้วยสำยตำสงบนิ่ง “ไร้สำมำรถจริง ๆ ด้วยสินะ!”

“พอไม่สำมำรถเอำชนะได้อย่ำงสง่ำผ่ำเผยก็เลยลอบโจมตีใส่”

“แถมจะลอบโจมตีทั้งทีก็กลับท ำไม่ส ำเร็จอีก”

เธอส่ำยหน้ำแล้วสบสำยตำของผู้ชำยคนนั้นพร้อมกับควำมคิดดู

ถูกอันรุนแรง

ชำยคนนั้นคุ้นเคยกับสำยตำแบบนี้ดี

เขำเห็นมันตอนที่ยังไม่ได้บ ำเพ็ญเพียรมำนักต่อนัก มันคือ

สำยตำของผู้บ ำเพ็ญที่ใช้มองคนธรรมดำ

มันคือสำยตำของผู้ที่บ ำเพ็ญเพียรจนมีควำมสำมำรถยิ่งใหญ่ ใช้

มองผู้บ ำเพ็ญทั่วไปอย่ำงพวกเขำ

มองคนธรรมดำ

มองหนอนแมลง

มองด้วยควำมสงสำรเวทนำ…

“อย่ำมองผมด้วยสำยตำแบบนี้นะ!” ผู้ชำยคนนั้นลงมือโจมตีมำ

อีกครั้ง เขำไม่ได้มีท่ำทีรำวกับเทพเซียนเหมือนก่อนหน้ำนี้แล้ว

ตอนนี้ควำมกรุ่นโกรธแผ่ซ่ำนไปทั้งตัว

เขำโจมตีอย่ำงรวดเร็ว พลังวิญญำณของเขำนั้นทั้งดุร้ำยพร้อม

กับควำมโกรธเกลียด

แต่กำรโต้กลับของฉู่ลั่วนั้นลงมืออย่ำงเบำสบำยมำก ทุกท่วงท่ำ

และทุกวิถีกำรเหวี่ยงดำบ ล้วนท ำอย่ำงสบำยอำรมณ์รำวกับว่ำเธอ

ก ำลังเล่นกับเด็กน้อยอยู่

แต่ยิ่งเธอมีท่ำทีแบบนี้ สีหน้ำของผู้ชำยคนนั้นก็ยิ่งย่ำแย่ลงไปอีก

กำรเคลื่อนไหวของเขำก็ยิ่งรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ แต่กลับไม่สำมำรถท ำ

ร้ำยอะไรฉู่ลั่วได้เลย

ผ่ำนไปไม่นำน ผู้ชำยคนนั้นก็ถอยหลังไป จำกนั้นเขำก็ยืนอยู่กับ

ที่แล้วยกมือทั้งสองขึ้นมำคิดจะสร้ำงผนึก ริมฝีปำกก็เอ่ยท่องคำถำไม่

หยุด

ยันต์ใบหนึ่งโฉบพุ่งเข้ำจู่โจมฉู่ลั่วกลำงอำกำศอย่ำงรวดเร็ว

[ถ่ำยได้แล้ว!]

ในหูฟังมีน้ำเสียงตื่นเต้นดังเข้ำมำ [ควำมรวดเร็วในกำรสร้ำง

ผนึกของเขำ รวมถึงภำษำของคำถำถูกถ่ำยเอำไว้หมดแล้วครับ]

ฉู่ลั่วซึ่งรักษำสีหน้ำเย็นชำและท่ำทีเย่อหยิ่งอยู่จึงผ่อนคลำยลงไป

ได้เล็กน้อย

เธออุ้มผีเด็กแล้วก้ำวถอยหลังไปก้ำวหนึ่ง ก่อนเอำผีเด็กโยนเข้ำ

ไปในป้ำยไม้ท้อ จำกนั้นก็ยกดำบโจมตีไปทำงผู้ชำยคนนั้น

เมื่อเห็นว่ำท่ำทีของฉู่ลั่วเปลี่ยนแปลงไป เขำก็เริ่มมีสีหน้ำชอบใจ

“ในที่สุดตอนนี้คุณก็ยอมมองผมตรง ๆ แล้วเหรอ?”

ฉู่ลั่วไม่ได้ตอบอะไรกับอีกฝ่ำยไป กำรโจมตีของเธอยิ่งเร็วขึ้น

พลังของดำบชิงเจวี๋ยท ำลำยยันต์ใบแล้วใบเล่ำ และเข้ำใกล้ผู้ชำยคน

นั้นเรื่อย ๆ

เมื่อผู้ชำยคนนั้นเห็นว่ำสถำนกำรณ์เป็นแบบนี้ สีหน้ำของเขำก็

เปลี่ยนไปเล็กน้อย

เขำท ำกำรผนึกที่เท้ำหนึ่งครั้งแล้วตัวเขำก็หำยไป

ฉู่ลั่วไม่ได้ตำมไปแต่กดตรงหูฟัง แล้วพูดขึ้นว่ำ “ซู่เซี่ยงหยำง

เขำหนีไปแล้ว พวกคุณปรำกฏตัวได้แล้ว…”

ตำมแผนกำร ซู่เซี่ยงหยำงจะต้องควบคุมภูเขำซีติ่งไว้ ป้องกันไม่

ใช้อีกฝ่ำยหนีไปได้

แต่ผ่ำนไปสักพักหนึ่ง อีกฝ่ำยกลับไม่ได้มีกำรตอบกลับมำ

ฉู่ลั่วขมวดคิ้วแล้วถือดำบตำมออกไป

ทว่ำกลับหำไม่เจอร่องรอยของเขำเลย