เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1295 ยึดในจุดนี้

ผีร้ายฉู่หร่านไม่ได้ตอบโต้อะไร แต่จ้องมองฉู่ลั่วอย่างตกใจ

ฉู่ลั่วยกดาบขึ้นมาแล้วเดินออกไปด้านนอก

คราวนี้ฉู่หร่านไม่ได้ขวางเธอแล้ว

ทั้งยังโจมตีพวกผีร้ายที่คิดจะเข้ามาขวางฉู่ลั่วเอาไว้ด้วย

จนกระทั่งฉู่ลั่วก้าวเดินไปถึงขอบเขตของค่ายกล

ฉู่หร่านอยู่ในตำแหน่งที่ห่างจากเธอไปหนึ่งก้าว และรอบตัวก็มือ

วิญญาณหยินป้วนเปี้ยนอยู่อย่างมาดร้าย แต่ดวงเนตรค่ายกลอย่าง

ฉู่หร่านกลับไม่กล้าเข้าใกล้เธอ

ฉู่ลั่วยืนอยู่ตรงขอบของค่ายกลดับวิญญาณ เธอยกมือขึ้นพร้อม

ท่องคาถาไปด้วย

จากนั้นยันต์นับสิบแผ่นก็แปะลงตรงขอบค่ายกลพร้อมกับอักขระ

ที่คืบคลานขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

ไม่นาน ภายในค่ายกลสีแดงนั้นก็ปรากฏรูเล็ก ๆ ออกมา

ฉู่ลั่วจึงก้าวเดินออกไป

พวกผีด้านหลังต่างร้องคำรามออกมาทันที

เธอค่อย ๆ หันกลับไปมองทางฉู่หร่านที่คอยกันผีเหล่านั้นไว้

ราวกับในชั่วพริบตานั้น เธอได้เห็นฉู่หร่านที่ได้พบในวันแรก

ลูกสาวที่อยู่เหนือทุกคน ถูกเอาอกเอาใจจนเย่อหยิ่ง

เธอเอียงคอมองมาด้วยสายตาจองหอง

แต่เพียงพริบตามันก็เหมือนกับกลายเป็นภาพลวงตาไป

ฉู่ลั่วเดินออกจากค่ายกลดับวิญญาณ

ภายในค่ายกลดับวิญญาณนั้นไม่มีสิ่งมีชีวิตอยู่อีก

ค่ายกลจึงเลื่อนขึ้น

แล้ววิญญาณทั้งหมดในค่ายกลก็หายวับไป

ฉู่ลั่วยืนห่างจากตรงนั้นไม่กี่ก้าว มองพลังหยินสีแดงพุ่งขึ้นไปบน

ท้องฟ้าโดยไม่พูดอะไร

ระบบเองก็เงียบไปสักพักหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้นมาว่า [สมกับเป็น

โฮสต์ เดินออกมาจากค่ายกลดับวิญญาณได้ก็ยัง…เป็นฉู่หร่านที่

ออกหน้าให้]

ฉู่ลั่ว “เธอไม่ได้ช่วยฉัน และเธอก็ไม่มีวันช่วยฉันด้วย”

เธอก้มหน้าลงมองก้อนครรภ์สีขาวในมือแล้วพูดขึ้นอย่างเยาะ

เย้ย “เส้นบุพเพและลูก ๆ คือเส้นทางที่สวรรค์ทิ้งไว้ให้ฉู่หร่าน ถ้า

ไม่ใช่เพราะหุบเหวเทพมรณะ”

ระบบเอ่ยด้วยเสียงสั่นเทา [โฮสต์ โฮสต์จะต่อสู้กับหุบเหวเทพ

มรณะเหรอ?]

ฉู่ลั่วไม่ได้มองไปยังอาศรมติ้งเทียนที่กลับมาเงียบสงบอีกครั้ง

แล้วเดินไปข้างต้นไม้ใหญ่ที่อยู่ไม่ไกลนัก เพื่อพิงพักเหนื่อยรอคนอื่น

ๆ

ฉู่ลั่วบอก “นายอยากให้ฉันสู้หรือเปล่าล่ะ?”

ระบบยิ้มแห้ง ๆ

ฉู่ลั่วจึงหัวเราะเยาะตัวเอง “ฉันมีทางเลือกเหรอ? จะอยู่หรือตาย

มันก็ไม่ขึ้นอยู่กับฉัน เส้นบุพเพก็ไม่ได้ขึ้นอยู่ฉันด้วย…เหอะ!”

เธอก้มหน้ามองบุปผาแห่งความตายที่อยู่บนแขนของตัวเองด้วย

สีหน้าเย็นยา

หลังจากนั้นครึ่งชั่วโมง ซู่เซี่ยงหยางก็พาสมาชิกในองค์กรมา

กระทั่งหลังจากตรวจสอบทั้งด้านในด้านนอกของอาศรมติ้งเทียนครบ

แล้ว สีหน้าของเขาถึงได้เคร่งขรึมขึ้นมา

“ไม่มี! ไม่มีอะไรเลยครับ ไม่มีวิญญาณหยินแม้แต่นิดเดียว”

ฉู่ลั่วเอ่ยขึ้นมา “ภายในค่ายกลดับวิญญาณ แน่นอนว่าไม่มีอะไร

อยู่แล้วค่ะ”

เมื่อได้ยินดังนั้น ซู่เซี่ยงหยางก็ถอนหายใจแล้วขยี้ผมตัวเองอย่าง

หงุดหงิด พลางกดเสียงต่าเอ่ยว่า “คุณแน่ใจเหรอครับว่าเป็นจิ่งอันฉิง

กับปี้ฮั่นอิน?”

ฉู่ลั่วเหลือบมองเขา

“ผมไม่ได้สงสัยคุณนะครับ” ซู่เซี่ยงหยางรีบบอก “ผมแค่คิดไม่

ถึงว่าปี้ฮั่นอินจะมีความสามารถนี้ ก่อนหน้านี้จี้ไจ่ก็บอกว่าคุณกับเขา

ล้วนสงสัยในตัวปี้ฮั่นอินกันหมด ทำไมล่ะครับ?”

ฉู่ลั่วมองสมาชิกองค์กรที่เดินเข้า ๆ ออก ๆ เพื่อเก็บรวบรวม

ชิ้นส่วนร่างกายของฉู่หร่านแล้วเอาไปวางไว้ด้วยกัน

“แผนการที่ภูเขาซีติ่งค่ะ”

ซู่เซี่ยงหยางขมวดคิ้ว “แผนการภูเขาซีติ่งเป็นแผนที่ปี้ฮั่นอินเป็น

คนคิดขึ้นมาก็จริง แต่แผนนั้นมันไม่ได้มีปัญหานี่ครับ”

“แผนไม่มีปัญหา แต่ตอนที่เขาดำเนินการให้ฉันยั่วโมโหซิง

หวายต่างหากมีปัญหา”

ใบหน้าของซู่เซี่ยงหยางเต็มไปด้วยความสงสัย

“ตอนที่เขาบอกให้ฉันยั่วยุซิงหวายจนโกรธ เขาจับอารมณ์ของ

ซิงหวายได้อย่างแม่นยำ และรู้จุดอ่อนของซิงหวายด้วย” ซึ่งมัน…

แม่นยำเกินไป

การที่รู้อย่างชัดเจนว่าซิงหวายสนใจอะไร ไม่ใช่สิ่งที่สังเกตเห็น

ได้จากการแสดงออกเล็ก ๆ น้อย ๆ อย่างแน่นอน

ซู่เซี่ยงหยางขมวดคิ้ว

“ยึดในจุดนี้เหรอครับ?”

ฉู่ลั่วพยักหน้า “ยึดในจุดนี้แหละ”

ซู่เซี่ยงหยางก้มหน้าครุ่นคิดอยู่สักพักหนึ่งแล้วพูดออกมา “ผม

เข้าใจแล้วครับ”

เขาหันไปมองทางฉู่ลั่วอีกครั้ง “แผนการภูเขาซีติ่งล้มเหลว ซิง

หวายตายอย่างประหลาดในห้องสืบสวน…ถ้าเชื่อมต่อกันขึ้นมา

ทั้งหมดล้วนเป็นการบกพร่องในหน้าที่ของผมทั้งนั้นเลย”

ฉู่ลั่วยิ้มเยาะ “ไม่ใช่แค่คุณหรอกค่ะ ฉันเองก็ด้วย”

ซู่เซี่ยงหยางเอ่ย “ดูท่าแล้ว อีกไม่นานคงจะมีปี้ฮั่นอินคนที่สอง

โผล่มารับตำแหน่งในองค์กรแทนคุณนะ”

เบื้องบนส่งปี้ฮั่นอินมา

ทางสำนักเต๋าเองก็ต้องส่งคนคนหนึ่งมาด้วยแน่นอน

แค่ไม่รู้ว่าจะเป็นใคร

แล้วอีกฝ่ายจะมาอย่างมิตรหรือศัตรูกัน?