เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1294 มีหัวใจเช่นกัน

ภาพความฝันตรงหน้ามีทั้งความจริงและหลอกปะปนอยู่พลัน

หายวับไป

ไอหมอกสีแดงเลือดของค่ายกลดับวิญญาณได้กลายร่างเป็น

สสารเข้าปกคลุมวิญญาณหยินอย่างหนาแน่น แล้วพวกมันทั้งหมด

นั้นก็พุ่งเข้าหาฉู่ลั่วอีกครั้ง

ระบบกระทืบเท้าอย่างเป็นกังวลอยู่ในจิตธรรมญาณ [คุณต้อง

เสี่ยงชีวิตของตัวเองเพื่อความจริงที่ไร้ประโยชน์แบบนี้ด้วยเหรอ?]

ฉู่ลั่วยืนตัวตรงแล้วชักดาบออกมา “ระหว่างการมีชีวิตอยู่อย่าง

สับสนกับการตายไปด้วยความเข้าใจ ฉันขอเลือกตายไปด้วยความ

เข้าใจ”

เธอกวาดสายตามองไปรอบโถงปีก แล้วมองบรรดาผีร้ายที่แยก

เขี้ยวอยู่ในค่ายกล

ดาบชิงเจวี๋ยกวัดแกว่งไปมาพร้อมประกายเย็นเยียบ จากนั้นพลัง

วิญญาณที่โหมซัดสาดก็หลั่งไหลเข้าไปในตัวดาบ

จากนั้นดาบก็พลันมีแสงสีแดงส่องสว่างออกมา

มันแตกต่างจากไอหมอกแดงของค่ายกลดับวิญาณ

แสงสีแดงของดาบชิงเจวี๋ยนั้นเป็นลำแสงที่หลากหลายและเป็น

ม่านหมอกดั่งเส้นด้าย

พวกวิญญาณผีร้ายทั้งหมดต่างพุ่งเข้าหาฉู่ลั่วที่เป็นสิ่งมีชีวิต

เพียงหนึ่งเดียว

ทว่ายังไม่ทันได้จะเข้าใกล้ตัว ก็ถูกฉู่ลั่วยกดาบฟาดฟัน

แต่ผีร้ายที่ถูกดาบชิงเจวี๋ยทำลายไป กลับเคลื่อนเข้ามารวมกัน

อีกครั้ง

และผีร้ายที่ถูกทำลายก็ยิ่งมีพลังอาฆาตหนักยิ่งขึ้นด้วย

ค่ายกลดับวิญาณเองก็มีแรงบีบบังคับที่แข็งแกร่งขึ้นอีก

ระบบ [ค่ายกลดับวิญญาณนี้เป็นสิ่งที่ไม่มีจุดสิ้นสุด ทำลาย

วิญญาณไม่ได้ พลังอาฆาตมีแต่จะยิ่งเพิ่มมากขึ้น]

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง ระบบก็รู้สึกอับจนคำพูดอีกครั้ง [แต่

เสียดายที่คุณทำไม่ได้]

ผีร้ายขั้นสูงสุดขนาดนี้ใช่ว่าใครจะสามารถเป็นได้

พลังหยินที่หนักขึ้นเรื่อย ๆ พุ่งเข้ามาหาฉู่ลั่วราวกับคมดาบ

ฉู่หร่านซึ่งเป็นเนตรค่ายกล ถูกฉู่ลั่วฟันดาบเข้าใส่อยู่หลายครั้ง

แต่ก็รวมตัวเข้าด้วยกันอีก แล้วบีบให้เธอถอยหลังออกไปนอกห้อง

โถง

ฉู่ลั่ว “ค่ายกลดับวิญญาณมีพันธนาการเนตรค่ายกลที่แข็งแกร่ง

ที่สุดและมีแรงกดดันยิ่งใหญ่ที่สุด แต่ฉู่หร่านกลับขับไล่ให้ฉัน

ออกไป”

ไม่เพียงแค่เธอเท่านั้น กระทั่งวิญญาณหยินที่เดิมทีควรจะเข้าไป

ในเนตรค่ายกลแล้วทำลายสิ่งมีชีวิตด้วยกันกับฉู่หร่าน ก็ถูกแยกตัว

ออกมาอยู่รอบนอกเนตรค่ายกลทั้งหมด

แต่แล้วจู่ ๆ ระบบก็พูดขึ้นมาอย่างตกใจ [มันคือก้อนครรภ์!]

ฉู่ลั่วตกใจเช่นกัน เธอมองไปรอบ ๆ ก่อนจะเห็นก้อนสีขาวรูปร่าง

แปลกประหลาดอยู่ตรงมุมโถงปีก

ในห้องโถงที่เต็มไปด้วยสีแดงสด มีก้อนสีขาวขนาดไม่เล็กไม่

ใหญ่นี้ควรจะเป็นที่สะดุดตาอย่างเห็นได้ชัด

แต่เพราะมันถูกพลังหยินห่อหุ้มเอาไว้ ถ้าไม่สังเกตให้ดีก็ยากจะ

มองเห็น

ยิ่งไปกว่านั้น คือพลังหยินที่ห่อหุ้มก้อนเหล่านั้นอยู่ ไม่มีการกัด

กร่อนก้อนครรภ์นั้นเลย แค่เพียงล้อมรอบไว้เท่านั้น

ระบบชะงักไปสักพักหนึ่งแล้วจึงเอ่ยขึ้นมา [คิดไม่ถึงเลย…]

ฉู่ลั่วก็เงียบไปด้วย

เธอเองก็คิดไม่ถึงเหมือนกัน

ฉู่หร่าน…ก็มีหัวใจเช่นกัน

เธอใช้ประโยชน์จากตระกูลฉู่ได้

เธอทอดทิ้งฝางไคจี้ได้

เธอฆ่าพ่อแม่ผู้ให้กำเนิดได้

แต่หลังจากที่เธอกลายเป็นผีร้าย กลับปกป้องครรภ์นั้น

ฉู่ลั่วลังเลอยู่สักพักหนึ่งแล้วถือดาบพุ่งเข้าไปหาก้อนครรภ์

พลังดาบของเธอรุนแรงมาก โจมตีเข้าใส่ผีร้ายฉู่หร่านให้ถอย

หลังไปเรื่อย ๆ

ยิ่งเข้าใกล้ก้อนครรภ์มากเท่าไร การโจมตีกลับของฉู่หร่านก็ยิ่ง

รุนแรงมากขึ้น แม้แต่ผีร้ายตนอื่นที่ป้องกันอยู่นอกดวงเนตรค่ายกลก็

ไม่ควบคุมพวกมันแล้ว กลับเอาพลังทั้งหมดมาโจมตีใส่ฉู่ลั่วแทน

ฉู่ลั่วฟันไปที่พลังหยินก้อนนั้นแล้วปลายดาบก็สัมผัสก้อนครรภ์

เป็นไปตามที่เธอคิดเอาไว้เลย การโจมตีของฉู่หร่านหยุดไปแล้ว

รูม่านตาแปลกประหลาดนั้น เคลื่อนคล้อยไปตามการเคลื่อนไหว

ของก้อนครรภ์

ฉู่ลั่ว “…”

ความรู้สึกที่บอกไม่ถูกเกิดขึ้นในใจของเธอ

ทั้งความโกรธ

และความเศร้า

เธอตวัดนิ้ว จากนั้นก้อนครรภ์ก็ตกลงมาอยู่ในฝ่ามือของเธอ

“ฉู่หร่าน ฉันจะเอามันออกไป”

ผีร้ายฉู่หร่าน “…”

“ฉันสามารถเอามันไปส่งที่ปรโลก แล้วกลับชาติมาเกิดใหม่อีก

ได้”

ผีร้ายฉู่หร่าน “…”