เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1351 แหกคุก
หมิงคุนรีบหาช่องโหว่ของห้องขังอย่างรวดเร็ว ก่อนจะใช้พลัง
วิญญาณเจาะทะลุผ่านออกไปจากค่ายกลได้ในที่สุด
“เหอะ เหอะ เหอะ!”
“ฉู่ลั่ว ข้ามาแล้ว!”
“ครั้งนี้แหละ ข้าต้องชนะเจ้าแน่นอน!”
เขาส่ายร่างกายของตนเองอย่างฉับไว ทันใดนั้นเองเขากลับต้อง
หลบเข้ามุมไปอยู่หลังกระถางต้นไม้เสียก่อน
เจ้าหน้าที่สองคนซึ่งอยู่เฝ้าเวรถืออาหารเลิศรสมากมายไว้ในมือ
แล้วเดินเข้าไปในห้องขัง ผ่านไปสักพักพวกเขาจึงเดินออกมา
“ฉันว่าหมิงคุนดูเหมือนจะเจ็บปวดใจอยู่นิดหน่อยนะ!”
“อาจจะเป็นเพราะแพ้ท่านเจ้านิกายมาล่ะมั้ง!”
หมิงคุนที่หลบอยู่ในมุม ‘ใครแพ้? ใครแพ้! ข้าแค่ประมาทไป
ชั่วขณะเท่านั้นเอง’
“ไม่รู้อาหารอร่อย ๆ พวกนั้นจะทำให้เขากลับมาร่าเริงได้บ้างหรือ
เปล่า!” เจ้าหน้าที่มองไปทางห้องขังด้วยสายตาเป็นกังวล “ไม่รู้ว่าเขา
ชอบกินอะไรนะ ฉันลองค้นหาในตำราโบราณก็ไม่เจอบันทึกอะไร
เลย”
หมิงคุน ‘มังกรผู้สูงส่ง รังเกียจการถูกบันทึกเรื่องราวโดยพวก
มนุษย์ที่สุด!’
“พรุ่งนี้พวกเราลองเปลี่ยนอาหารหลาย ๆ อย่างกันเถอะ!”
เจ้าหน้าที่ทั้งสองคนมองตากัน บางครั้งก็จับมือกันด้วยความ
ตื่นเต้น “นายเห็นไหม? เห็นบ้างหรือเปล่า? ตอนเขากลายร่างเป็น
มังกรน่ะ มันจะเท่เกินไปแล้ว!”
“ใช่เลย ใช่เลย เท่ระเบิดไปเลย! ฉันกล้าประกาศได้เลยว่ามังกร
ดำเท่ที่สุดในใต้หล้า! ทั้งเขามังกรนั่น เล็บมังกร หางมังกร…บรรพ
บุรุษ! ผมจะมีอนาคตที่ดีแล้วครับ! ผมได้เห็นมังกรตัวจริง!”
หมิงคุนขยับหางของตนเองเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว
“แต่นายสังเกตหรือเปล่า? เขาดูน่าเกรงขามกว่าเรื่องที่บันทึก
เอาไว้ในตำราโบราณมาก ตอนทะยานขึ้นไปอยู่บนฟ้า แล้วพัดเมฆ
หมอกให้เป็นระรอกคลื่น…จุ๊ จุ๊ จุ๊! ฉันแอบถ่ายรูปไว้เยอะเลย นายดูสิ”
“ฉันก็แอบถ่ายไว้เหมือนกัน! ทุกรูปเท่มากเลยล่ะ! ไม่ต้องตัดต่อ
ก็เอาไปตั้งเป็นภาพหน้าจอได้เลย!”
“ทำไมในโลกนี้ถึงได้มีสิ่งมีชีวิตที่เท่ขนาดนี้นะ!”
หมิงคุนยกศีรษะขึ้นอย่างภาคภูมิใจ พลางส่ายหางของตนเบา ๆ
!
“ถ้าโพสต์รูปลงอินเทอร์เน็ต ไม่รู้ว่าจะมีคนอิจฉาพวกเรากันแทบ
ตายขนาดไหนนะ!”
“อย่าว่าแต่ในอินเทอร์เน็ตเลย ขนาดถ้าพวกสมาชิกที่ยังอยู่ใน
องค์กร รู้ว่าพวกเราเจอมังกรดำ ก็ต้องเสียดายกันแทบตายแน่นอน!
ก่อนหน้านี้ข่าวถูกปิดเอาไว้อย่างดี เจ้าหน้าที่ธรรมดาอย่างพวกเรา
ก็ไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่ามีมังกรดำมาเข้าแข่งขันชิงตำแหน่งราชา
ปีศาจด้วย!”
“มังกรดำมาแล้ว ปีศาจตนอื่นยังจะทำอะไรได้อีก! ไม่ต้องแข่ง
แล้ว ยังไงมังกรดำก็เป็นที่หนึ่งอยู่ดี!”
“แต่ให้มังกรของพวกเราเป็นราชาปีศาจ มันจะเป็นการลด
มาตรฐานของมังกรลงนะ”
หมิงคุนพยักหน้าเห็นด้วย
พวกมนุษย์ก็ไม่ได้โง่เง่าขนาดนั้นนี่!
หลังหมิงคุนฟังเจ้าหน้าที่ทั้งสองคนเอ่ยชื่นชมมาเกือบครึ่งชั่วโมง
ก็เตรียมจะเดินออกไปข้างนอกต่อ
แต่กลับได้ยินเจ้าหน้าที่คนหนึ่งในนั้นถอนหายใจแล้วเอ่ย “ก่อน
หน้านี้พวกเราไม่ระวังปล่อยมังกรหนีออกไปได้ เจ้านิกายดูเหมือนจะ
โกรธนิดหน่อย ครั้งนี้ถ้าเรายังเฝ้ามังกรเอาไว้ไม่ดี เจ้านิกายคงจะ…
ไล่พวกเราออกแน่เลย”
หมิงคุนที่ส่ายหางอยู่หยุดชะงักไปแล้ว
เจ้าหน้าที่อีกคนกล่าวตาม “เฮ้อ! พวกเราทำอะไรไม่ได้นี่! มังกร
ตัวนั้นเจ็บปวดมาก พวกเราไม่ยอมให้เขาทุกข์ทรมานหรอก! ถ้าต้อง
ถูกเจ้านิกายไล่ออกก็ต้องถูกไล่ออกแล้วล่ะ!”
“ถ้าจะตกงานก็คงต้องตกงานจริง ๆ!”
“ตกงานก็เลี้ยงตัวเองไม่ได้ เลี้ยงครอบครัวไม่ได้! เฮ้อ!”
“แค่พวกเราเฝ้ามังกรให้ดีก็พอแล้ว!”
เจ้าหน้าที่สองคนหนึ่งผลัดกันพูดนายคำฉันคำ
ร่างของหมิงคุนแข็งทื่อ จากนั้นจึงค่อย ๆ หันศีรษะ แล้วขยับหาง
เลื้อยกลับเข้าไป
เจ้าหน้าที่ทั้งสองคนเหลือบมองอย่างรวดเร็ว ก่อนจะรีบเก็บ
สายตากลับ
พวกเขาพูดเยินยอขึ้นมาอีก
จากนั้นก็พูดถึงความลำบากอีกสักหน่อย
คร่าครวญถึงความยากเย็นแสนแค้น และบอกว่างานนี้สำคัญกับ
พวกเขามากแค่ไหน
จนกระทั่งหมิงคุนกลับเข้าไปในห้องขังแล้ว เจ้าหน้าที่ทั้งสองคน
ถึงได้ถอนหายใจออกมาเบา ๆ
เจ้าหน้าที่ร่างกายกำยำกดหูฟังสื่อสารเบา ๆ “ผู้กองซู่ แบบนี้ไม่
ค่อยดีมั้งครับ!”
พวกเขารู้สึกกังวลใจในมโนธรรมของตัวเองตลอดเวลาเลย!
YOU MAY ALSO LIKE
