เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1353 ชมการประลอง

เฉียวโจวคอยกำกับทุกขั้นตอนอยู่ด้านหลังเวที

ในขณะที่ฉู่ลั่วนั่งบนที่นั่งพิเศษ รับชมการเป็นพิธีกรในพิธีเปิด

อย่างไม่ขลาดกลัวของเหยียนอันอี้

มีทั้งพลุ!

การแสดงร้องเพลงและเต้นรำ!

นอกจากนี้ ยังมีปีศาจขึ้นไปแสดงด้วย

จังหวะการแสดงล้วนอยู่ในการควบคุม

ฉู่ลั่วเอ่ย “ดีกว่าที่ฉันคิดไว้มากเลยค่ะ”

ฮั่วเซียวหมิงก็นั่งอยู่ที่เก้าอี้ข้าง ๆ เหมือนกัน “เงินทุนเพียงพอ มี

แรงหนุนจากทุกฝ่าย แล้วยังมีชื่อเสียงเป็นจุดหลอกล่อ ก็ต้อง

พยายามเต็มร้อยเป็นธรรมดา”

“แต่จะประเมินความสามารถของเฉียวโจวต่าไปไม่ได้”

เขาชำเลืองเก้าอี้แถวที่ว่างอยู่ข้างฉู่ลั่วแล้วถามขึ้น “คนอื่นล่ะ”

“พวกเจียเหยียนไปทำการทดสอบแล้ว พวกเขาอยากชิง

ตำแหน่งราชาปีศาจมาครองเหมือนกัน”

หลัก ๆ คือจิ่งเจียเหยียน

เธอสะเทือนใจเพราะเรื่องหมิงคุน

จึงอยากยกระดับฐานะของปีศาจงูขึ้น

หูเสี่ยวหลีเองก็ถูกเจียเหยียนลากตัวไป

ส่วนสาเหตุของคนอื่น ๆ ก็เพราะความอยากรู้อยากเห็นทั้งนั้น

ผ่านไปพักหนึ่ง คนกลุ่มหนึ่งวิ่งกลับมาเป็นขบวน

ซ่งเมี่ยวเมี่ยวชูดอกบีโกเนียด้วยความดีใจ “พี่ลั่วลั่วคะ พวกหนู

ลงชื่อให้ดอกบีโกเนียด้วย”

ดอกบีโกเนียกระดิกใบของตัวเองสองสามที พยายามยื่นไปทาง

ฉู่ลั่ว

ฉู่ลั่วมองดอกบีโกเนียที่เพิ่งผลิดอกได้ไม่เท่าไรแล้วเอ่ยขึ้น “เมี่ยว

เมี่ยว ตอนนี้ดอกบีโกเนียยังจำแลงกายไม่ได้ด้วยซ้า ถ้าส่งเธอเข้า

แข่งขันมันออกจะ…”

ซ่งเมี่ยวเมี่ยวยกกระถางขึ้น “พี่ลั่วลั่วไม่รู้หรอกค่ะ ว่าไม่มีปีศาจ

ดอกไม้เข้าร่วมศึกชิงราชาปีศาจเลย”

“หนูได้ยินปีศาจที่หัวเราะเยาะปีศาจดอกไม้เยอะมาก บอกว่า

ปีศาจดอกไม้นั้นไร้ประโยชน์”

“แต่มันไม่จริงสักหน่อย! ดอกบีโกเนียของเราเก่งกาจสุด ๆ”

ดอกบีโกเนียพยายามชูใบไม้เขียวชอุ่มของตัวเองให้ฉู่ลั่วดูสุด

แรง ไม่กี่วินาทีสั้น ๆ นี้ เธอกลับยาวขึ้นอีกหนึ่งเซนติเมตร

ซ่งเมี่ยวเมี่ยวเอ่ย “เห็นไหมคะ ดอกบีโกเนียเก่งขนาดนี้แหละ!”

ดอกบีโกเนีย “…”

เฉิงยวนที่เดิมอุ้มของกินมากองหนึ่งหย่อนก้นลงเก้าอี้ แล้วนั่ง

ไขว้ขา “เป็นไปได้หรือไม่ว่า เพราะมันกำลังกลัว”

“เป็นไปไม่ได้! ดอกบีโกเนียเก่งมากนะ” น้าเสียงซ่งเมี่ยวเมี่ยว

แน่วแน่ สายตาก็เด็ดเดี่ยวมาก

“นอกจากนี้ เมื่อคืนดอกบีโกเนียมาเข้าฝันหนูด้วยนะคะ เธอบ่น

ให้หนูฟังว่า ปีศาจพวกนั้นบังอาจหัวเราะเยาะเธอ เธอโมโหมาก ๆ

เลยค่ะ”

ฉู่ลั่วหันมองดอกบีโกเนีย

ดอกบีโกเนียหดใบตัวเอง กลีบดอกเริ่มงอเข้าหากัน

ผีนั้นไม่มีทางฝัน แม้แต่นอนยังไม่ค่อยจะนอน

การที่เมี่ยวเมี่ยวฝันเห็นดอกบีโกเนีย ต้องเป็นเพราะดอกบีโกเนีย

ร่ายมนต์ให้เมี่ยวเมี่ยวหลับไป แล้วถึงเข้าฝันได้

สายตาทุกคู่จดจ้องดอกบีโกเนีย

ดอกบีโกเนียหดทั้งใบและดอก แทบจะอยากมุดหายเข้าไปในดิน

เฉิงยวนตบดอกบีโกเนียเบา ๆ แล้วเอ่ย “การประลองที่ตัวเองขอ

มา ต่อให้ต้องคุกเข่าก็ต้องประลองให้จบ เจ้าเป็นปีศาจดอกไม้ต้น

เดียวที่เข้ามาถึงศึกชิง พวกเราทั้งต้องขู่เข็ญและเอาผลประโยชน์เข้า

ล่อผู้จัด ใช้เส้นสายมากมายเพื่อช่วยให้เจ้าได้เข้าสู่ศึกชิง”

“หากเจ้ากล้าเอ่ยว่าไม่ไปเข้าร่วม…เหอะ ๆ”

ดอกบีโกเนียยิ่งหดใบกลับเข้าไปใหญ่

ซ่งเมี่ยวเมี่ยวกล่าวว่า “ดอกบีโกเนียไม่มีทางเผ่นหนีไปก่อนการ

ประลองหรอกค่ะ ดอกบีโกเนียบอกว่าเธอจะกู้หน้าให้พวกปีศาจ

ดอกไม้”

เธอยกกระถางขึ้น “ดอกบีโกเนีย ฉันจะเอาใจช่วยนะ”

ดอกบีโกเนีย “…”

เธอได้แต่หันใบทั้งหมดไปหาฉู่ลั่ว

ฉู่ลั่วหันกลับไปมองสถานที่แข่งขันช้า ๆ

จั่วโยวโยวจูงยายายืนอยู่ตรงรั้วกั้นด้วยท่าทางตื่นเต้นนิดหน่อย

สายตาจดจ้องการแข่งขันด้านล่าง

หูเสี่ยวหลีและจิ่งเจียเหยียนต่างกลับร่างเดิมแล้วปรับขนาดให้

เหมาะสมขณะนั่งบนเก้าอี้

หร่วนย่วนย่วนพาเจ้าก้อนทั้งหลายนั่งเงียบ ๆ อยู่ตรงเก้าอี้ขณะ

รับชมจากหน้าจอใหญ่

จิ่วฉานนั่งข้างจิ่งเจียเหยียน ใบหน้าเล็ก ๆ กลม ๆ ย่นเป็น

ซาลาเปา ดึงแขนจิ่งเจียเหยียนด้วยความเป็นห่วง “เธอจะเข้าร่วมการ

ประลองจริง ๆ เหรอ ยังคิดจะสู้กับหมิงคุนอีกหรือไง”

มีเพียงเถาซูเยียนที่หมอบอยู่บนโต๊ะด้านหน้า ทำการบ้านอย่าง

ขะมักเขม้น

“ปิดเทอมฤดูหนาวใกล้สิ้นสุดแล้ว ฉันยังไม่ได้ทำการบ้านเลย

ทำไมพวกคุณต้องลากฉันมาด้วย!”

เธอบ่นไปพลางเขียนการบ้านไป

“แถมยังเยอะขนาดนี้อีก”

“ทำไมพวกคุณต้องสมัครชั้นเรียนให้ฉันเยอะขนาดนี้ด้วยนะ”

“เขาบอกว่าอนุบาลไม่จำเป็นต้องทำให้แข่งขันสูง ฉันเพิ่งเรียน

ชั้นอนุบาลเอง พวกคุณก็ให้ฉันเรียนเยอะขนาดนี้แล้ว”

การบ้านบนโต๊ะกองกันเป็นภูเขา

จั่วโยวโยวเอ่ย “นี่เป็นคำแนะนำจากอาจารย์ อาจารย์บอกว่าวิชา

ไหนที่เธอมีพรสวรรค์ ก็ให้สมัครทั้งหมด”

เฉิงยวนกล่าว “ออกโรงกันทั้งบ้าน มากันหมดคฤหาสน์เมฆใส

เฝ้ามองตะวัน แม้แต่ดอกบีโกเนียยังถูกพวกเราถอนขึ้นมาจากดิน

หากเจ้าไม่มา จะไม่ให้นับว่าเป็นหนึ่งในพวกเราหรือ”

จิ่งเจียเหยียนดึงดินสอในมือเถาซูเยียนมา “เลิกเขียนได้แล้ว มา

ดูการประลองเร็วเข้า”

หูเสี่ยวหลีใช้หางม้วนตัวกระจิดริดของเถาซูเยียนขึ้นมาแล้วเอ่ย

“การบ้านไว้ค่อยเขียน เขียนทีหลังยังได้”

เถาซูเยียนร้องเสียงแหลม “อ๊าก ๆ ๆ ปล่อยฉัน! ปล่อยฉัน! ฉัน

ต้องปั่นการบ้าน! รีบปล่อยฉันไปทำการบ้านนะ!”