เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1401 ปรโลกระบบเก่ำ
เบื้องหน้ำคือทิวเขำตั้งรำยล้อม ต้นไม้สูงใหญ่ตระหง่ำนตำ ไม่ได้
มีอะไรแตกต่ำงไปจำกภูเขำลูกอื่นเลยสักนิด
จักรพรรดิภูตผีที่ถูกเชือกมัดและยันต์ควบคุมอยู่นั้น พูดขึ้นมำ
ด้วยสีหน้ำจนใจ “แม้ว่ำจะมำถึงที่นี่แล้ว พวกเจ้ำก็ไม่สำมำรถเข้ำไป
ได้เหมือนเดิม”
“เมืองผีเฟิงตู มันเป็นเมืองที่ไท่อี่เทียนจุน…”
เขำยังพูดไม่ทันจบก็เห็นว่ำด้ำนหลังของกลุ่มมีสิงโตตัวสีทองตัว
หนึ่ง ก ำลังส่ำยหัวพร้อมกับเดินเข้ำมำ
ข้ำงปำกของมันยังมีเนื้อแกะย่ำงอยู่ จำกนั้นมันก็กลืนชิ้นเนื้อ
ทั้งหมดลงไปในค ำเดียว
“เมื่อมำถึงปรโลกแล้ว พออยู่ที่นี่ แค่ข้ำค ำรำมครั้งหนึ่งก็จะ
สำมำรถเข้ำสู่ปรโลกได้แล้ว” มันแลบลิ้นออกมำเลียปำกตัวเองแล้ว
ส่ำยหัวไปมำ
จำกนั้นหัวของมันก็โผล่ออกมำอีกเรื่อย ๆ
จนกระทั่งหัวทั้งเก้ำเผยตัวจนครบ มันก็ค ำรำมขึ้นฟ้ำ
แสงอ่อน ๆ ปรำกฏขึ้นมำตรงหน้ำของทุกคน แล้วตรงหน้ำก็เกิด
เป็นกระแสน้ำวนสีด ำที่มีพลังหยินเข้มข้นแผ่ออกมำจำกข้ำงในนั้น
“ไปกันเถอะ!”
ฉู่ลั่วเดินเข้ำไปก่อน
แล้วเทพเอกเก้ำญำณก็ตำมเข้ำไปติด ๆ
คนอื่นที่เหลือก็ตำมหลังพวกเขำเข้ำไปเช่นกัน
กระทั่งจักรพรรดิภูติเข้ำมำแล้ว กระแสน้ำวนที่เห็นก็จำงหำยไป
แล้วสติของเขำก็ค่อย ๆ กลับคืนมำ “เทพเอกเก้ำญำณ…เจ้ำ…เจ้ำ
มัน…”
เจ้ำหน้ำที่จึงตบไหล่ของเขำพลำงบอก “เงียบ ๆ ไปเถอะ”
จักรพรรดิภูตผีรู้สึกว่ำภำพตรงหน้ำมืดไปทันที ถ้ำเขำเป็นมนุษย์
ตอนนี้คงจะต้องสลบไปแล้วแน่นอน แต่ว่ำเขำเป็นผี ทั้งยังบ ำเพ็ญ
เพียรมำแล้วห้ำร้อยปี ต่อให้อยำกจะสลบไปเสียให้รู้แล้วรู้รอดก็ท ำ
ไม่ได้
“ที่นี่คือเมืองผีเฟิงตูจริง ๆ เหรอ?” ซู่เซี่ยงหยำงมองไปรอบ ๆ มัน
แตกต่ำงจำกปรโลกด้ำนนอกมำก รอบข้ำงมีพลังหยินแน่นหนำ
ต้นไม้ดอกไม้ก็ดูแปลกประหลำดไปหมด
และบำงครั้งก็มีวิญญำณโผล่มำระหว่ำงต้นไม้ด้วย
“น่ำจะเป็นปรโลกเฟิงตู แต่ยังไม่ถึงเมืองผีเฟิงตูนะ” จี้ไจ่มองไป
รอบด้ำนอย่ำงระแวดระวัง “เมืองผีเฟิงตูกลำยเป็นเมืองที่ไร้ผู้คนมำ
ตั้งแต่หลำยพันปีก่อนแล้ว แต่สถำนที่แห่งนี้ก็ยังคงมีพลังหยิน
หนำแน่นอยู่ และเห็นว่ำหลำยปีนี้ก็ยังมีวิญญำณมำที่นี่อยู่เลย”
ซู่เซี่ยงหยำงขยับเข้ำมำกระซิบถำม “เมืองผีเฟิงตูนี่ไม่เหมือนกับ
ปรโลกเล็ก ๆ เหล่ำนั้นเหรอครับ?”
จี้ไจ่ส่ำยหน้ำ “ไม่เหมือน เมืองผีเฟิงตูเป็นปรโลกระบบเก่ำ”
ซู่เซี่ยวหยำงเบิกตำโต “ปรโลกระบบเก่ำ? ปรโลกระบบเก่ำไม่ใช่
ที่เจ้ำนิกำยไลฟ์เหรอ? หรือว่ำนั่นมัน…”
“มันก็เป็นปรโลกเหมือนกัน แต่เป็นปรโลกหลังจำกที่ได้รับกำร
จัดกำรแล้ว” จี้ไจ่เหลือบมองไปไกล ๆ แล้วก็เห็นว่ำหลังต้นไม้สีด ำต้น
หนึ่ง มีวิญญำณจ ำนวนหนึ่งต่ำงก ำลังแอบมองพวกเขำอยู่
เขำก้ำวเข้ำไปหำฉู่ลั่วอย่ำงรวดเร็วแล้วถำม “แถวนี้มีวิญญำณ
เร่ร่อนเยอะมำกขนำดนี้ หรือว่ำจะถึงเมืองผีแล้วครับ?”
“ยังไม่ถึง” เทพเอกเก้ำญำณถูกเลี้ยงดูอย่ำงมีควำมสุข จึงยำกที่
จะยอมเป็นฝ่ำยเอ่ยปำก “ยังต้องเดินไปบนถนนอีกเส้นหนึ่ง ที่นี่มี
วิญญำณเร่ร่อนอยู่มำก เพรำะว่ำวิญญำณเร่ร่อนเหล่ำนี้ไม่สำมำรถ
กลับชำติไปเกิดได้ แล้วก็ไม่ยอมอยู่บนโลกมนุษย์ด้วย มันจึงฉวย
โอกำสแอบมำที่ปรโลกเฟิงตู”
จี้ไจ่มองฉู่ลั่ว หลังจำกฉู่ลั่วพยักหน้ำให้ เขำถึงได้โล่งใจ
ซู่เซี่ยงหยำงเองก็เดินตำมมำเช่นกัน “ท ำไมวิญญำณเร่ร่อน
เหล่ำนี้ไม่ไปปรโลกที่แท้จริง แต่มำเมืองผีเฟิงตูล่ะครับ?”
“หึ! เจ้ำคิดว่ำวิญญำณของใครก็สำมำรถเข้ำออกเมืองผีเฟิงตูได้
อย่ำงอิสระเหรอ?” เทพเอกเก้ำญำณส่งเสียงอย่ำงโกรธ ๆ
พริบตำต่อมำฉู่ลั่วก็พลันหำยตัวไปจับวิญญำณเร่ร่อนในนั้นมำ
หนึ่งดวง ขณะวิญญำณเร่ร่อนก ำลังกรีดร้องอยู่นั้น ก็เห็นบุปผำแห่ง
ควำมตำยซึ่งอยู่บนตัวของมัน
เธอปล่อยมือออกแล้วจับวิญญำณมำอีกไม่น้อย พอตรวจสอบ
ทั้งหมดก็พบว่ำมีบุปผำแห่งควำมตำยอยู่บนตัวทุกดวงเลย
ฉู่ลั่วกลับมำหำทีมแล้วพยักหน้ำท่ำมกลำงสำยตำซักถำมของจี้
ไจ่
สีหน้ำของจี้ไจ่ดูเคร่งเครียดมำกขึ้น
ซู่เซี่ยงหยำงตรงไปหำเทพเอกเก้ำญำณแล้วเอำเนื้อแห้งเผ็ดชำ
ออกมำยื่นให้มันอย่ำงเอำอกเอำใจ “ถ้ำอย่ำงนั้นพวกเขำมำท ำไมล่ะ
ครับ? ปรโลกก็คือปรโลกไม่ใช่เหรอ? ท ำไมถึงยังมีเมืองผีเฟิงตูอะไรนี่
อีก? แล้วที่ไหนคือปรโลกระบบเก่ำล่ะครับ?”
YOU MAY ALSO LIKE
