เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1400 ต ำแหน่งของเมืองผีเฟิงตู

จักรพรรดิภูตผีตนนั้นบ ำเพ็ญเพียรมำแค่ห้ำร้อยปี เรื่องอะไรก็

ยอมปริปำกบอกทั้งหมด แต่กลับไม่ยอมบอกต ำแหน่งของปรโลกเลย

สักนิด

“ปรโลกแห่งนั้น…ไม่รู้ว่ำจะเกิดอะไรขึ้นอีก”

ซู่เซี่ยงหยำงเองก็สีหน้ำไม่สู้ดีนัก เขำจึงลองถำมหยั่งเชิงดูว่ำ

“คุณเคยถำมปรโลกหรือเปล่ำครับว่ำท ำไมถึงมีปรโลกเล็ก ๆ อยู่

เยอะแยะขนำดนี้? แถมยังมียมทูตรับวิญญำณตัวปลอมอีกตั้ง

มำกมำยขนำดนี้อีกด้วย”

ฉู่ลั่วเหลือบมองซู่เซี่ยงหยำงนิ่ง ๆ

ซู่เซี่ยงหยำงหัวเรำะเสียงแห้ง “ไม่ควรถำมเลยจริง ๆ ! มีแค่เรำ

ต้องหำค ำตอบเองแล้วล่ะครับ”

ฉู่ลั่ว “…”

ไม่ใช่ว่ำไม่ควรถำม แต่ไม่สำมำรถเอ่ยปำกถำมได้ต่ำงหำก

นี่คือสัญญำลับที่ปิดบังไว้ระหว่ำงเธอกับปรโลก

เธอไม่พูด

ปรโลกไม่พูด

เธอช่วยปรโลกจัดกำรกับปรโลกที่ไม่ได้มำตรฐำนเหล่ำนั้น

ปรโลกก็ให้ประตูบำนใหญ่กับเธอ

ต่ำงฝ่ำยต่ำงได้ในสิ่งที่ตนเองต้องกำรไป

จี้ไจ่พูดขึ้น “เจ้ำนิกำย ครั้งนี้ผมจะไปกับคุณเอง”

ฉู่ลั่วพยักหน้ำ “ครั้งนี้จะไม่เหมือนกับปรโลกเล็กก่อนหน้ำนี้นะ

คะ”

ซู่เซี่ยงหยำงมีสีหน้ำเคร่งเครียดเช่นกัน “ผมจะให้เจ้ำหน้ำที่คน

อื่นไปเตรียมตัวครับ”

เขำก ำหมัดแน่น “ทำงฝั่งสถำบันวิจัยลงทุนไปตั้งมำกมำยขนำด

นั้นแล้ว ก็ควรจะได้ของที่มันดี ๆ ไปบ้ำงเหมือนกัน”

……

ภำยในห้องขัง จักรพรรดิภูตผีก ำลังนั่งพิงก ำแพงอยู่ แล้วก็นั่ง

ไขว้ขำแกะเกำศีรษะของตัวเองอย่ำงเบื่อหน่ำย

แล้วจู่ ๆ ประตูก็เปิดออก

จักรพรรดิภูตผีเด้งตัวลุกขึ้นมำแล้วเห็นว่ำฉู่ลั่วยืนอยู่ตรงหน้ำ

ประตู

จักรพรรดิภูตผีกลอกตำใส่อย่ำงหมดค ำจะพูด “ข้ำบอกไปแล้ว

ว่ำข้ำไม่รู้จริง ๆ ว่ำอยู่ที่ไหน ไม่ว่ำพวกเจ้ำจะมำหำวิญญำณ หรือจะ

มำท ำให้ข้ำตกใจกลัว ข้ำก็พูดได้แค่ประโยคนี้เท่ำนั้น”

ฉู่ลั่วเดินเข้ำมำอย่ำงช้ำ ๆ

เขำยังคงเชิดคอแล้วบอก “ข้ำไม่ได้มีควำมจ ำเป็นจะต้องโกหก

เจ้ำ หลำยร้อยปีที่ข้ำบ ำเพ็ญเพียรมำนี้เป็นกำรบ ำเพ็ญเพียรอันจริงจัง

ข้ำไม่ได้ท ำเรื่องอะไรที่มันร้ำยแรง แล้วก็ไม่มีหนี้เลือดอะไรติดตัวด้วย”

“เจ้ำจะมำกักขังข้ำไว้โดยที่ไม่มีเหตุผลแบบนี้ไม่ได้ ไม่อย่ำงนั้น

เจ้ำส่งข้ำไปปรโลก ให้ปรโลกตัดสินควำมดีควำมชั่วของข้ำ หรือไม่ก็

ปล่อยข้ำออกไปให้ไปบ ำเพ็ญเพียรต่อสิ”

“ถึงยังไงเจ้ำก็ไม่สำมำรถขังข้ำแบบนี้ต่อไปได้อยู่แล้ว”

ฉู่ลั่วพูดขึ้น “ฉันรู้สถำนที่ของเมืองผีเฟิงตูแล้วค่ะ”

จักรพรรดิภูตผีซึ่งเดิมทียังชูคอยืดอกตรงก็ชะงักไปชั่วขณะหนึ่ง

แล้วมองฉู่ลั่วอย่ำงตกใจ “อะไรนะ?”

ฉู่ลั่วบอกต่อ “ฉันจะพำคุณไปค่ะ”

จักรพรรดิภูตผีเบิกตำโต แล้วกระโดดเข้ำมุมก ำแพงทันที “ข้ำไม่

ไปนะ!”

เมื่อเห็นฉู่ลั่วเดินเข้ำมำทีละก้ำว วิญญำณของเขำก็ชะงักค้ำงอยู่

ตรงก ำแพงนั้น “ข้ำบอกเจ้ำแล้วว่ำข้ำไม่ไป! เจ้ำไม่มีสิทธิมำบีบบังคับ

ให้ท ำเรื่องที่ข้ำไม่ชอบนะ”

เจ้ำหน้ำที่อีกสองคนก้ำวเข้ำมำ คนหนึ่งถือเชือก อีกคนถือยันต์

“อ๊ำกกก! ข้ำไม่ไป ๆ”

“คุณร้องเลย ๆ ! ร้องให้ดังขึ้นอีก แต่ก็ไม่รู้ว่ำจะมีคนมำช่วยคุณ

หรือเปล่ำนะ”

เจ้ำหน้ำที่จัดกำรมัดจักรพรรดิภูตผีเอำไว้แล้วแปะยันต์เข้ำไป

จำกนั้นก็ตบไหล่ของจักรพรรดิภูตผี “ถึงยังไงคุณก็เป็นจักรพรรดิ

ภูตผี เค้นเอำพลังออกมำสิ”

จักรพรรดิภูตผีหัวเรำะแห้ง ๆ

แล้วทันใดนั้นดวงตำของเขำก็เป็นประกำยขึ้นมำ “ถึงแม้ว่ำพวก

เจ้ำจะหำต ำแหน่งของเมืองผีเฟิงตูเจอ แต่พวกเจ้ำก็ไม่มีทำงเข้ำไปสุ่ม

สี่สุ่มห้ำได้หรอก”

“เมืองผีเฟิงตูเป็นปรโลกเฟิงตูที่ไท่อี่เทียนจุนสร้ำงขึ้นมำ เป็นโลก

ที่มีกฏเข้มงวด ไม่ใช่ว่ำใครก็จะเข้ำออกกันได้ง่ำย ๆ”

“ต่อให้เป็นข้ำ ถ้ำไม่ได้ถูกเรียกตัวก็ไม่สำมำรถเข้ำไปได้”

ฉู่ลั่วมองเขำเรียบนิ่ง

จักรพรรดิภูตผี “ข้ำไม่ได้โกหก ข้ำพูดควำมจริง ข้ำรู้ว่ำเจ้ำ

สำมำรถเข้ำไปในนรกไท่ซำนได้ แต่เมืองผีเฟิงตูไม่ได้มีกำรควบคุม

แบบนรกไท่ซำน เจ้ำเข้ำไปไม่ได้หรอก”

ฉู่ลั่ว “เรื่องนี้คุณไม่จ ำเป็นต้องกังวลหรอกค่ะ”

ด้วยเครื่องบิน

รถบัส

และรถมอเตอร์ไซค์

ตลอดเส้นทำงพวกเขำได้เปลี่ยนยำนพำหนะไปไม่น้อยเลยกว่ำ

ทุกคนจะมำถึงภูเขำที่ทอดยำวตรงหน้ำได้